jos55 instaslot88 Pusat Togel Online เขาชื่อ”สัญญา” แห่ง เคยู ๒๔ - INEWHORIZON

INEWHORIZON

ขอบฟ้าใหม่

เขาชื่อ”สัญญา” แห่ง เคยู ๒๔

ต้นไม้มีชีวิต ใครๆก็ทราบดี มันมีการหายใจ กินอาหาร เจริญเติบโต แล้วเมื่อถึงอายุของมันแล้ว ก็ต้องจากลาเหมือนสิ่งที่มีชีวิตทั่วๆไป บางครั้ง ก็เป็นโรค หรือมีศัตรูมารบกวน ก็ต้องจากไปก่อนอายุที่ควรจะเป็น ต้นไม้ อาจจะตอบสนองต่อดินฟ้าอากาศ เช่น แห้งแล้ง น้ำท่วม ร้อนหนาว สรุปแล้ว ต้นไม้มีชีวิต แต่คงจะไม่มีความรู้สึกเหมือนมนุษย์ ต้นไม้คงไม่มีจิตวิญญาณ ความคิดและความจำ ถึงเวลาก็ตายไป ต้นใหม่ขึ้นมาทดแทน เอาละครับ เราเป็นมนุษย์มารื้อฟื้นความจำกันดีกว่า

เมื่อปี ๒๕๐๗ ผมหิ้วกระเป๋าใบเล็กๆ เดินขึ้นหอพักของมหาวิทยาลับเกษตรศาสตร์เพียงคนเดียว พบห้องของตัวเองซึ่งอยู่ใกล้ๆทางขึ้นลงเข้าออก ได้เข้าไปรายงานตัวกับรุ่นพี่ที่อยู่ห้องนั้น เมื่อเรียบร้อยแล้ว ก็ออกมายืนเล่นที่ระเบียงหน้าห้อง พบหนุ่มคนหนึ่งรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อแบบชาวใต้ ผมรีบยกมือไหว้สวัสดีทักทาย เขาถามว่า “เพิ่งมาอยู่หรือ ไม่ต้องเรียกผมพี่ก็ได้นะ ผมรุ่นเดียวกับคุณ” ผมฟังไม่ถนัด หูเสื่อมมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ก็เลยถามกลับไปว่า “พี่อยู่ปีไหนครับ” “อ้าวก็รุ่นเดียวกันนี่ไง” เขาตอบ เขาเป็นเพื่อนเกษตร รุ่น ๒๔ คนแรกที่ผมพบ และปัจจุบัน ก็ยังติดต่อกันเรื่อยมา แม้ว่าตอนช่วงที่ยังทำงาน เขาหายหน้าหายตาไปประจำต่างจังหวัด เข้าใจว่าอยู่ทางใต้เป็นส่วนใหญ่ ขอเรียกเพื่อนคนนี้ว่า ”สัญญา”

สัญญาเป็นคนเรียบร้อยและเรียนดี ไม่เคยมีปัญหาเรื่องการเรียน จบพร้อมเพื่อนๆทุกคนด้วยคะแนนที่น่าภูมิใจ ได้ทราบว่า เขามาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เหมือนกับเพื่อนหลายๆคน ที่ต่อมา ได้รู้จักคุ้นเคยกันทั้งรุ่น เขาแต่งตัวหล่อเป็นประจำ แม้จะมีกางเกงยีนส์ที่นุ่งเพียงตัวเดียว จะได้ซักก็เฉพาะวันสุดสัปดาห์ที่หยุดเรียน จุดเด่นของเขาคือ ทรงผม ที่หนานุ่ม อยู่ได้ด้วยน้ำมันใส่ผมตันโจติ๊ก (ตันโจติ๊ก คงมาจากคำ stick คือ น้ำมันใส่ผมที่ชื่อ ตันโจ นี้เป็นขี้ผึ้งแท่งกลมๆ เหนียวมาก ใช้โดยเอาไปลูบผม ซึ่งอยู่ทรงดี ) สมัยนั้น นิยมทรงมดแดงชะเง้อ เขาบอกว่าในรอบเดือนหนึ่ง ถ้าไม่คันหัว ก็ไม่สระผม คิดว่าเป็นนโยบายประหยัดแชมพู และน้ำมันใส่ผมของเขา

นอกจากทรงผมแล้ว ตอนที่อยู่ปีหนึ่ง เมื่อผ่านประเพณีรับน้องใหม่แล้ว ซึ่งการรับน้องฯ ทำให้ปีหนึ่งเป็นลูกสีเขียวโดยสมบูรณ์ เขาให้ผู้ชายทุกๆคนใส่หมวกแก๊ปสีเขียวมีชื่ออยู่หน้าหมวก ใครเห็นก็จะจำได้ แต่พอใส่ไปใส่มา หมวกของสัญญาเป็นสีเขียวแกมดำ เพราะไม่เคยซักหมวกเลย จำได้ว่า เมื่อวันบอลประเพณี จุฬา-ธรรมศาสตร์ ซึ่ง ในช่วงกลางวันก่อนที่จะไปเชียร์ฟุตบอลที่สนามกีฬาแห่งชาติ นิสิตนักศึกษาทั้ง ๒ สถาบันจะใส่เสื้อเชียร์ของมหาวิทยาลัย ยืนบนรถกระบะวิ่งไปรอบๆกรุงเทพฯ และมีรถหลายๆคันที่วิ่งเข้ามาในเกษตร ให้นิสิตเกษตรโห่ร้องร่วมสนุกกับเขาด้วย พวกเขาชอบโฉบเอาหมวกของนิสิตปีหนึ่งไป เจ้าของหมวกต้องวิ่งไล่ตาม เพราะในบริเวณมหาวิทยาลัย มีกฎให้ปีหนึ่งต้องใส่หมวกประจำ และหมวกของใครของมัน หายแล้ว หาใหม่อีกไม่ได้ เพราะมีชื่อเจ้าของติดอยู่ข้างหน้าหมวก มีสาวคนหนึ่งโฉบเอาหมวกของสัญญาไป แต่พอเห็นหมวกแล้ว รีบโยนคืนเจ้าของทันที เพราะหมวกนั้นแปลกกว่าคนอื่น ที่มีสีเขียวแกมดำ คงไม่อยากถือไว้นาน

ตามที่การเรียนของเกษตรแต่ละวิชา จะต้องเปลี่ยนห้องและตึกเรียน แล้วแต่วิชาอะไร อยู่ตรงตึกไหน เช่น ตึกชีววิทยา ตึกเคมี ฯลฯ การเปลี่ยนตึกเรียนตอนหมดชั่วโมงเรียนนี้ นิสิตจะขี่จักรยานไปมาขวักไขว่ เรื่องหมวกอีกครั้งหนึ่งคือ ขณะที่เปลี่ยนห้องเรียน สัญญาทำหมวกตก เพื่อนผู้หญิงเห็นเข้าพอดี รีบหยิบหมวกให้สัญญา แต่จับเฉพาะตรงกระดุมที่อยู่บนหัวหมวก เพราะเห็นหมวกแล้ว จับแค่กระดุมหมวกก็นับว่าดีแล้ว

ภายในบริเวณเกษตรในสมัยนั้น จะมีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นกระจายไปทั่ว และนอกจากจักรยานของนิสิตแล้ว ไม่มีรถวิ่งสักคัน ยกเว้นรถของอาจารย์มาทำงานแต่เช้าแล้วจอดทิ้งไว้จนเย็น บรรยากาศตอนนั้นนิ่งสงบ ใครๆก็ชอบมาเดินและพักผ่อนใต้ร่มไม้ในเกษตร แถมยังมีนมสดเกษตรตั้งจำหน่ายให้บำรุงสุขภาพกันทั่วหน้า ถือได้ว่าเป็นแหล่งพักผ่อนแห่งหนึ่งของกรุงเทพฯ พวกเราที่อยู่หอก็เหมือนกัน ตอนว่างๆ โดยเฉพาะตอนเย็นๆ ก็ชอบมานั่งคุยริมสระน้ำที่หน้าหอประชุม มีอยู่วันหนึ่ง ขณะที่เรานั่งคุยกัน ในกลุ่มนี้มีสัญญาอยู่ด้วย พวกเราออกความคิดกันว่า ถ้า เรี่ยไรเงินกัน เป็นรางวัลให้อาสาสมัครที่จะลงน้ำข้างหน้านี้ มีใครจะอาสาไหม ซึ่งก็ไม่มีใครอาสา จึงมีการคะยั้นคะยอให้สัญญาลงน้ำ ซึ่งสัญญาก็รับทำ ลงไปแช่ทั้งชุดที่ใส่ จนเป็นที่หัวเราะชอบใจของพวกเราคนดู และได้เงินรางวัลไป ด้วยเหตุนี้ เกิดความคิดติดพัน ต่อมา ในขณะที่เรานั่งกินอาหารเย็นที่โรงอาหารข้างหอหญิง มีคนจ้างสัญญาให้ยืนบนโต๊ะอาหาร แล้วตะโกนร้องเพลงเชียร์ของมหาวิทยาลัยดังมากๆ แต่วันนั้น สัญญายังร้องไม่จบเพลง ก็มีรุ่นพี่มาห้ามปราม ดึงตัว สัญญาไปตักเตือน แต่ยังไงก็ตาม สัญญาก็ได้รางวัลไป ถือว่าเป็นนักล่ารางวัลประจำรุ่นโด่งดังอีกคนหนึ่ง

เรื่องขึ้นยืนบนโต๊ะอาหารร้องเพลงที่โด่งดังนี้ โดนกรรมการนิสิต รุ่นพี่ๆลงโทษ โดยการถีบลงน้ำ กรรมวิธีคือ เช้ามืด ประมาณ ตี ๔ ครึ่งของวันหนึ่ง รุ่นพี่ที่เป็นซีเนียร์ จะแยกย้ายกันตะโกนปลุกนิสิตทุกคนที่อยู่หอทุกหอทั้งชายหญิง ให้ไปเป็นสักขีพยานที่รอบๆสระน้ำ สระน้ำนี้ ยังเป็นสมัยดั้งเดิม คือสระดิน แต่มีที่กระโดดน้ำ ๒ ระดับตามมาตรฐาน และเป็นสถานที่ว่ายน้ำของนักกีฬา ซึ่งสร้างนักว่ายน้ำทีมชาติมาหลายคนแล้ว รุ่นพี่ก็พาสัญญาขึ้นไปชั้นสูงสุดของที่กระโดดน้ำ และยกเท้าถีบก้นลงมา (ความจริงไม่ได้ถีบ นัดแนะกัน แล้วก็กระโดดลงมาเอง แม้จะว่ายน้ำไม่เป็นก็ไม่เป็นไร เพราะมีนักว่ายน้ำเป็นสิบคนลอยคอ รออยู่ข้างล่าง พอถึงพื้นน้ำ ก็คว้าตัวไว้ได้ทันทุกครั้งไป) การลงโทษ แบบนี้ เพื่อเป็นตัวอย่างว่าสิ่งที่ทำไปไม่ดี อย่าให้ใครเอาอย่าง แล้วประธานก็กล่าวสรุปว่าการลงโทษเสร็จสิ้นแล้ว ขอให้พวกเราทุกคนลืมเหตุการณ์ทั้งหมด ใช้ชีวิตเป็นปกติต่อไป

มนุษย์มีชีวิตเหมือนต้นไม้ หายใจ กินอาหาร และเจริญเติบโต จนแก่เฒ่า และจากไปในที่สุด แต่มนุษย์มีความแตกต่างที่ มีจิตวิญญาณ และเคลื่อนไหว โดยเฉพาะมีมันสมอง ที่สามารถบันทึกความคิดความจำ และสามารถวิเคราะห์เหตุการณ์ ใช้เป็นพื้นฐานที่จะคิดสร้างสรรค์ต่อๆไป ทำให้โลกเรานี้มีการผลิตอาหาร มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวก และติดต่อสื่อสาร รวมถึงที่อยู่อาศัย อย่างไรก็ตาม ในอดีต และในปัจจุบัน ดูโลกจะแตกต่างกัน เช่นตัวตนเราที่แก่ชราลง บ้านช่อง ถนนหนทาง สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆเปลี่ยนแปลงไป แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ไม่แตกต่าง คือธรรมชาติ หรือกล่าวได้ว่ามนุษย์ก็เป็นผลผลิตจากธรรมชาติเช่นเดียวกับต้นไม้ เพราะฉะนั้น มนุษย์จึงมีความโหยหา ที่จะไปอยู่กับธรรมชาติ เช่นไปพักผ่อนตามสวนสาธารณะ ตามป่าเขาลำเนาไพรและทะเลหรือ แม่น้ำลำคลอง เป็นต้น

สัญญา ยังพูดเหมือนเดิม บริการเพื่อนๆเหมือนเดิม และยังสอนการใช้อุปกรณ์เทคโนโลยีใหม่ๆ ที่พวกเราต้องเรียนรู้ซึ่งบางอย่างเราตามไม่ทัน แต่สัญญาตามทัน เพราะเป็นคนสมองดีมาตั้งแต่ยังเรียนอยู่ ในไลน์กลุ่ม สัญญายังมีส่วนทำให้เพื่อนๆได้เพลิดเพลิน และสัญญาไปร่วมงานของเพื่อนๆไม่เคยขาด เช่นงานแต่งงานลูกๆหลานๆ หรืองานศพเพื่อนที่จากไป ทำให้เพื่อนๆรักเขา และดีใจทุกครั้งที่เจอกัน เดี๋ยวนี้สัญญายังไว้ผมทรงเดิม และไม่ได้สระผม อยู่ได้เป็นเดือน เพราะไม่คัน แต่คงเปลี่ยนน้ำมันใส่ผม เพราะตันโจติ๊ก ไม่มีจำหน่ายแล้ว

สัญญาเป็นตัวอย่างของมนุษย์คนหนึ่ง อีกชีวิตหนึ่ง ที่ถูกหล่อหลอมมาจาก ร่มนนทรี และไม้ที่ร่มรื่นในรั้วบางเขน ต้นไม้เหล่านั้น บางต้นยังอยู่ บางต้นหายไป หรือเปลี่ยนไป สัญญาก็ต้องแก่ลง แต่คงจะยังแข็งแรงและมีสุขภาพดี อยู่กับเพื่อนๆไปอีกนาน
บู๊ คนเคยหนุ่ม

Facebook Comments

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *