INEWHORIZON

ขอบฟ้าใหม่

เกษตรรำพัน


เกษตรรำพัน

เสียงเพลง เกษตรศาสตร์ของเราแต่ก่อน เป็นป่าดงดอนไร้ความงามตา หรือเพลงเกษตรรำพัน ดังกระหึ่มหลังจากที่คณะนิสิตเกษตรไปเยี่ยมรุ่นพี่ และได้รับการต้อนรับจากรุ่นพี่ ณ สถานที่ต่างๆ ซึ่งเป็นประเพณีที่กลุ่มน้องๆจะร้องให้รุ่นพี่ฟัง และเพลงนี้ ไม่ได้ร้องกันเฉพาะนิสิต ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เท่านั้น รุ่นพี่รุ่นน้องๆที่เรียนเกษตรไม่ว่าจากสถาบันไหน ระดับไหน ก็ร้องเพลงนี้ได้ นับว่า เพลงนี้เป็นของเกษตรทั้งประเทศไทยในสมัยนั้น เลยทีเดียว
คำว่ารุ่นพี่มีความหมายกับนิสิตเกษตรมาก ตั้งแต่เริ่มพิธีการรับน้องหอ และต่อมารับน้องใหม่ มีประเพณีที่ไม่มีคนเล่า รุ่นน้องเข้ามาปีแรกไม่รู้มาก่อนว่าจะได้รับการต้อนรับแบบไหน จนเมื่อมาร่วมสถาบันเกษตร แต่พอผ่านการต้อนรับแล้ว ก็เกิดความรักในรุ่นพี่รุ่นน้อง และอยากจะยึดมั่นประเพณีนี้ให้คงอยู่ตลอดไป ไม่มีการไปเล่าให้ใครฟังว่าประเพณีเป็นอย่างไร เพราะไม่ต้องการให้รุ่นน้องที่เข้ามาใหม่ๆ รู้ตัวว่าจะได้รับการดูแลจากรุ่นพี่ยังไงบ้าง ด้วยความรักที่ปลูกฝังมานี้ เมื่อรุ่นน้องรุ่นพี่มาพบกันตอนทำงาน มักจะเกิดความคุ้นเคยที่เป็นพี่น้องกันมากกว่าคนที่เพิ่งจะรู้จักกัน สิ่งที่คุ้นหูเมื่อมีการพบกัน คือ “ พี่ (น้อง) จบเกษตรรุ่นไหน ผมรุ่น ๒๔” มักจะเป็นคำพูดทักทายประโยคแรก ของพวกเกษตรเรา
ยังประทับใจทั้งเหตุการณ์ที่ถูกรับน้องหอ และรับน้องใหม่ บางคนมีเรื่องเล่าติดตัว จนชีวิตจะหาไม่ เช่นตอนที่รุ่นพี่สัมภาษณ์ น้องๆ ถามว่า มีใครเป็นโรค โอไรซ่า ซาติวาบ้าง ตอนแรกเงียบไม่มีใครยกมือ รุ่นพี่ต้องตะคอกซ้ำปรากฏว่ามียกมือมา ๑ คน จึงถูกถามว่า มีอาการยังไง เขาก็ตอบว่าไม่ทราบครับ รุ่นพี่จึงถามว่า อ้าว แล้วยกมือทำไม เขาบอกว่าเห็นไม่มีใครยก เลยยกมือ กลัวรุ่นพี่โมโห ปรากฏว่า โอไรซ่า ซาติว่า [oryza sativa] เป็นชื่อวิทยาศาสตร์ของข้าว ไม่ได้เป็นชื่อโรคอะไร
ชีวิตในหอเริ่มต้นวันตอนเช้ามืดฟ้ายังไม่สาง โดยการพบปะสังสรรค์กันที่โต๊ะรีดผ้า หลายคนขี้เกียจรีดเสื้อเก็บไว้ พอจะใส่แล้วค่อยมารีดทีละตัวอย่างรวกๆ รีดเสร็จก็ใส่เลย ไม่เปลืองไม้แขวนซึ่งไม่มี สำหรับกางเกง จะนุ่งกางเกงยีน ไม่ต้องรีด บางคนเช่นตัวผมเอง มียีนอยู่ตัวเดียวนุ่งทุกวัน พอวันหยุดจึงจะซัก แล้ว ต้องนุ่งผ้าขาวม้ารอกางเกงแห้ง ซึ่งผ้าขาวม้านี้ นุ่งได้ทั้งวัน บางครั้งก็หลับ ผ้าหลุดลุ่ย ก็ไม่มีใครสนใจใคร
ก่อนมีงานปีใหม่และงานลีลาศโต้รุ่ง นิสิตหอก็ต้องมาซ้อมฝีเท้าเต้นรำกันหน่อยที่ห้องโถงกลาง เปิดเพลงจังหวะลีลาศ สนุกสนาน แต่พอถึงวันงาน อาจจะไม่ได้เต้นเลยก็ได้ เพราะหาคู่เต้นไม่ได้ กินเหล้าดีกว่า
เมื่อถึงวันรับปริญญา ที่นิสิตปีหนึ่งจะต้องไปเข้าแถวรอรับ พระเจ้าอยู่หัว ทรงเสด็จพระราชดำเนินมาพระราชทานปริญญาบัตร ขณะที่รออยู่ จะเห็นแถวของรุ่นพี่ที่เป็นบัณฑิตใหม่ ทยอยเดินแถวเข้าไปนั่งในหอประชุม ทำให้รุ่นน้องปีหนึ่งแบบผม กลับไปอ่านหนังสือที่หออย่างตั้งใจ วันนั้น จะขยันเป็นพิเศษ เพราะเพิ่งเห็นรุ่นพี่รับพระราชทานปริญญาบัตร ซึ่งเป็นความปรารถนาอันสูงสุด ในวันนั้น รุ่นพี่ที่เคยอยู่หอ ก็จะมาแต่งตัวใส่เสื้อครุยปริญญาที่หอ พูดคุยสังสรรค์กับน้องๆในวันรับพระราชทานปริญญาบัตร เป็นวันที่รุ่นพี่ที่จบไปแล้ว กลับมาด้วยความภาคภูมิใจ เพื่อพบกับน้องๆอีกครั้งหนึ่ง
และมีประเพณีที่ประทับใจในสมัยนั้นอยู่อย่างหนึ่ง คือ ในวันที่ ๒ กุมภาพันธ์ของทุกๆปี เป็นวันคล้ายวันสถาปนาของมหาวิทยาลัย หรือเรียกกันว่า วัน Home Coming Day ในช่วงตอนเย็น ก่อนจะไปเข้าร่วมงานลีลาศโต้รุ่งที่หลังหอประชุมเกษตร รุ่นพี่หอจะมาเยี่ยมน้องๆ ที่หอ ซึ่งน้องๆก็จะเตรียมอาหารว่างเครื่องดื่ม อะไรก็ได้ที่พี่ชอบไว้รอต้อนรับ ทั้งสองฝ่ายก็ดีใจที่ได้พบ และหยอกล้อกัน แต่ภายหลังเป็นที่น่าเสียดายที่หอต่างๆได้ถูกยกเลิก เปลี่ยนเป็นตึกทำงานไปแล้ว สำหรับผม ในปัจจุบัน ไม่มี น้อง ตึก ๓ หอที่เคยพัก เพราะ ได้เปลี่ยนเป็นที่ทำงานของบัณฑิตวิทยาลัย แต่ยังมีรุ่นที่เรียนอยู่ใกล้เคียงกัน ที่ได้พบและรื้อฟื้นความหลังทางไลน์ และเฟสบุ๊ค เป็นที่ครื้นเครง ในปัจจุบัน
จากนิสิตเกษตรธรรมดาๆคนหนึ่ง ก็ได้จบ ทำงาน มีชีวิตเป็นไปตามดวง จนกระทั่งปัจจุบัน เป็นข้าราชการบำนาญ เข้าปีที่ ๑๓ หรือจบเกษตรมา ๕๐ ปีแล้ว วันเวลา จาก รุ่นเก่าไปสู่รุ่นใหม่เรื่อยๆที่ คิดย้อน มันผ่านไปเร็วมาก ไม่รู้ตัว เกษตรตอนนี้ สถานที่ต่างๆส่วนใหญ่แล้วมีสภาพที่ไม่เหมือนสมัยก่อน แต่เครื่องแบบนิสิต และความทรงจำในอดีตยังอยู่กับหัวใจที่ตอนนี้เต้นไม่ค่อยเป็นจังหวะเพราะแก่เฒ่า เมื่อไหร่ที่ พบรุ่นน้อง แต่งชุดนิสิตเกษตร ก็อยากเข้าไปหา ไปแนะนำตัวว่า พี่ก็จบเกษตรเหมือนกัน แต่ต้องหักห้ามใจไว้ เพราะตอนนี้ เป็นรุ่นปู่ รุ่นตาแล้ว ห่างไกลกันมาก ได้แต่มองน้องๆด้วยความคิดที่ประทับใจในความหลัง ว่าสมัยก่อน พี่ก็เป็นนิสิตเกษตรเหมือนน้องๆนี่แหละ ไม่เคยเลือน

บู๊ คนเคยหนุ่ม

Facebook Comments

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *