เพลงแก้วเกษตร

เพลงแก้วเกษตร

เพลงแก้วเกษตร ทำให้คิดถึงอดีต เมื่อไม่นานมานี้ มีเพื่อนที่เคยทำงานด้วยกันในสมัยที่เริ่มทำงานใหม่ๆ ได้โทรมาคุย และพูดถึงเพลงแก้วเกษตร ซึ่งเป็นเพลงหนึ่งที่นิสิตเกษตรสมัยที่ผมยังเรียนอยู่ ( ๒๕๐๗-๒๕๑๑ ) รู้จักกันดี และทุกคนร้องเพลงนี้ได้ จะร้องได้ไพเราะหรือไม่ก็แล้วแต่พรสวรรค์ และสมาธิของแต่ละคน

ผมจึงเปิดเพลงนี้อีกครั้งจาก YouTube ซึ่งบรรเลงโดย K U Band วงดนตรีของนิสิต ซึ่งในระหว่างที่เพลงได้ขับร้องอยู่นั้น มีภาพประกอบเป็นนิสิตเกษตรในกิจกรรมต่างๆ และแน่นอน จะต้องเป็นนิสิตหญิง เพราะแก้วเกษตรในเพลง หมายถึงนิสิตหญิงที่สวยงามน่ารัก และคงจะเก่งด้วย

เมื่อเห็นนิสิตแต่งเครื่องแบบทำให้คิดย้อนหลังไปสมัยเรียน คุ้นเคยกับการเห็นพี่น้องและเพื่อนผู้หญิงแต่งเครื่องแบบ ดูสวยงาม เป็นระเบียบ และทุกคนคงภูมิใจตัวเองในเครื่องแบบที่แต่งอยู่

อันที่จริง ผมมีความรู้สึกที่ดี ที่ได้เกิดเป็นคนไทย เติบโตมากับชุดนักเรียน ได้พบเห็นเด็กนักเรียนหญิงในชั้นมัธยมต้น โรงเรียนรัฐบาลทั่วประเทศแต่งชุดนักเรียนเสื้อขาวคอกะลาสีกระโปรงน้ำเงิน มีคอซองสีเดียวกับกระโปรงผูกประดับ ดูเป็นแบบเดียวกันหมด มีความรู้สึกที่ดีต่อเยาวชนเหล่านี้ อีกไม่นาน เขาก็จะเจริญเติบโต ไปแต่งชุด มัธยมปลาย และชุดนิสิตนักศึกษาต่อไป และแล้ว จากเครื่องแบบนักเรียน นักศึกษา เขาก็ได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ ชีวิตวัยเด็กที่ผ่านไปกลับเป็นอดีตที่ไม่กลับคืน อยากให้เครื่องแบบเหล่านี้อยู่คู่ประเทศไทย เป็นเอกลักษณ์อย่างถาวร ไม่เปลี่ยนแปลง

นิสิตเกษตรหญิง รุ่นในสมัยนั้น มีไม่มากนัก น่าจะเป็นแก้วเกษตรได้เกือบทุกคน ถ้าเทียบกับความสามารถในการเรียน และกิจกรรมที่ทุกคนได้ทำ ทุกคนเก่งหมด หลายๆคนรับราชการ ได้ขึ้นเป็นผู้บริหารระดับสูง และนักวิชาการผู้เชี่ยวชาญสาขาต่างๆ ผู้ที่ทำงานเอกชน ได้เป็นผู้จัดการ ผู้อำนวยการ หรือ สมาชิกของบอร์ดที่สำคัญๆ ซึ่งผมภูมิใจที่มีโอกาสเป็นเพื่อน พี่ หรือน้อง กับเขาเหล่านั้น

แก้วเกษตรที่เพิ่งจะมีข่าวออกมาในช่วงนี้ มีอยู่ ๒ คน คนหนึ่งได้สรวมมงกุฎเป็น Miss Universe Thailand 2022 ซึ่ง น้องเขาจบเกษตร ได้เป็นบัณฑิตเกียรตินิยม ได้ฟังข่าวว่าในกิจกรรมการประกวดที่เขาสัมภาษณ์ว่าชอบดอกไม้อะไร แล้วน้องเขาตอบว่าชอบดอกบัวและมีเหตุผลประกอบ ซึ่งเราชอบมากๆ เพราะดอกบัวเป็นของสูง นึกชมเชยในไหวพริบ ปฏิภาณที่เกิดขึ้นทันที และอีกคนหนึ่ง เป็นสัตวแพทย์หญิงที่เสียสละ ทำงานกับสัตว์ป่า มีผลงานมากมาย ครั้งล่าสุด ได้เป็นหัวหน้าทีม ช่วยลูกช้างป่าที่พลัดตกลงไปในบ่อพักท่อระบายน้ำในขณะที่แม่ของมันอารมณ์ไม่สู้จะดี เพราะช่วยลูกไม่ได้ แต่ทีมของคุณหมอก็ช่วยจนสำเร็จ เมื่อวันที่ ๑๓ กค. ที่ผ่านมานี้เอง คุณหมอได้รับเข็มและโล่เชิดชูเกียรติ จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

อันที่จริงแล้ว ผมชอบเครื่องแบบ เพราะเป็นเอกลักษณ์ของหน่วยงาน เช่นชุดข้าราชการ เครื่องแบบตำรวจ ทหาร หรือ พนักงานธนาคารห้างร้าน คนที่แต่งเครื่องแบบน่าจะมีความรู้สึกถึงหน้าที่ เครื่องแบบของเจ้าหน้าที่บางอาชีพเช่น ตำรวจ ทหาร หรือ รปภ. ที่ใส่เสื้อหนาๆ และบางครั้งรัดรูป ช่วงที่ต้องทำหน้าทีกลางแดดคงจะร้อนอึดอัดมากๆ

ผมเองก็เป็นข้าราชการตลอดระยะเวลาที่ทำงาน จนเกษียณอายุราชการ คุ้นเคยกับการแต่งเครื่องแบบมาตั้งแต่เด็กจนแก่ และยังเก็บเครื่องแบบและเสื้อผ้าบางตัวไว้เป็นที่ระลึกจนถึงปัจจุบัน แต่ถ้าไม่ใช่เครื่องแบบ พวกเกษตรมักจะมีเสื้อม่อฮ่อมไว้ใส่ อย่างน้อยคนละตัว เสื้อม่อฮ่อมก็ยังเก็บไว้ แม้ไม่ค่อยได้ใส่ในปัจจุบัน

เสื้อม่อฮ่อมเหมาะกับบุคลิกลักษณะของคนไทย พวกที่ทำงานเกษตรในสมัยที่ผมยังหนุ่มแต่ไม่หล่อ ต่างก็มีม่อฮ่อมคนละตัว ใส่ได้ทุกโอกาส ยิ่งมีผ้าขาวม้าคาดเอว ก็ยิ่งดูดี ข้อสำคัญคือไม่ต้องทนุถนอม เพราะราคาไม่แพง ใส่สมบุกสมบันได้เลย ม่อฮ่อมของผมไปถึงอเมริกา และประเทศต่างๆในยุโรป ที่ผมได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในบางช่วง นอกจากนั้น ตั้งแต่สมัยยังเรียนเกษตร มีเสื้อจับกังจากจีน สำหรับคนทำงานที่ใช้แรงกาย เป็นเสื้อแขนยาวผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อน ซึ่งทุกๆคนชอบมาก ใส่แล้วพับแขนเสื้อสูงๆแบบลูกทุ่ง เอาไว้ใส่ตอนออกทำงานท้องที่ หรือลงแปลง ต่อมา ที่จังหวัดแพร่ ตำบลทุ่งโฮ้ง แหล่งของเสื้อม่อฮ่อม ได้เอาผ้าม่อฮ่อมสีน้ำเงินเข้มหรือสีกรมท่า ตัดเสื้อแขนสั้น และแขนยาว มีกระเป๋าเสื้อที่หน้าอกทั้ง ๒ ข้าง ซึ่งนิสิตและคนทำงานเกษตรมีใส่อย่างน้อยคนละตัว ราคาถูก ใส่สบาย มีเอกลักษณ์คือซักแล้วตกสี สียิ่งซีด คนใส่ยิ่งชอบ เพราะหมายถึงว่าได้สมบุกสมบันกับงานมาหนักหนามาก เกษตรชอบแบบซำเหมา

เมื่อผมทำงานใหม่ๆ อยู่จังหวัดฉะเชิงเทรา มีสำนักงานอยู่ข้างศาลเจ้าพ่อหลักเมือง ริมฝั่งบางปะกง บางครั้งต้องไปศาลากลางจังหวัด เพื่อไปให้เกษตรจังหวัดลงนามหนังสือราชการ วันหนึ่ง เมื่อเสร็จเรื่องกลับออกมาแล้ว เกษตรจังหวัดออกปากกับพี่น้องในสำนักงานว่า “ ดูมันแต่งตัว” ทั้งนี้เพราะ ผมใส่เสื้อยืดคอกลมเปื่อยๆ นุ่งกางเกงเก่าๆ เหมือนเด็ก มากกว่านักเกษตร ที่กำลังเป็นอยู่

เมื่อผมทำงานผ่านมาสัก ๑๐ ปี ได้เริ่มมีนักส่งเสริมการเกษตรภาคสนาม ซึ่งเรียกว่า เกษตรตำบล สมัยแรกๆเกษตรตำบล มีเอกลักษณ์ เรียกว่า ๕ ย. หมายถึง ใส่เสื้อยืด กางเกงยีนส์ รองเท้ายาง (รองเท้ากีฬา) สะพายย่าม และขี่จักรยานยนต์ ทำให้ผมนึกถึงตัวเอง ที่แต่งตัวในสมัยทำงานแรกๆ มีเงินเดือน พันกว่าบาทนิดๆ พอเงินออกก็เอาไปดื่มกินกันหมด ไม่มีเงินจะซื้อเสื้อผ้าใส่ เรื่องแต่งกายช่างมัน ยังไงก็ดูเซ็งๆอยู่แล้ว

ตั้งแต่เกษียณอายุแล้วมาอยู่เชียงใหม่เกือบ ๑๕ ปีแล้ว ก็ใส่เสื้อยืดเก่าๆที่มีมาตั้งแต่สมัยทำงาน นุ่งกางเกงยีนส์ และใส่รองเท้ากีฬาไม่จำเป็นก็ไม่ใส่ถุงเท้า เสื้อกางเกงไม่ต้องรีด ซักแล้วใส่เลย ไม่มีใครรู้จัก คนทั่วไปที่ผ่านไปมา ที่เห็นก็แค่ลุงแก่ๆคนหนึ่งเท่านั้นเอง

เพลงแก้วเกษตรแว่วเข้ามา “ แก้วเกษตร สุดโสภี ประดับแดนขจี ฤดีพี่ปองผูกพัน ………”

บู๊ คนเคยหนุ่ม
เชียงใหม่ ๑๑ สิงหาคม ๒๕๖๕