เมื่อวานนี้

เมื่อวานนี้

เมื่อวันที่ ๒๘ กค. ๖๖ ขับรถจากกรุงเทพฯไปเชียงใหม่อีกครั้งหนึ่ง ซึ่งจำเป็นต้องเดินทางในวันนั้น เพราะเมื่อเดือนก่อนโน้น ขับรถชนเสาประตูรั้วบ้านตัวเอง ทำให้บุบเล็กน้อย จึงไปนัดอู่เคาะพ่นสีรถ ว่าจะเอารถเข้าทำในวันที่ ๒๙ แต่วันนั้นเป็นวันแรกของวันหยุดพิเศษ ๖ วัน รถจึงหนาแน่นเป็นธรรมดา ยังไง ก็ยังน้อยกว่าช่วงเทศกาลสงกรานต์หรือปีใหม่ อย่างไรก็ตาม ยังมีช่วงรถติดยาว อยู่หลายช่วง และตอนรถไม่ติด ก็ถือว่าปริมาณรถหนาแน่น ขับไม่สะดวกสะบาย ใช้เวลาเดินทางถึง ๑๒ ชั่วโมง ในขณะที่เวลาปกติ แค่ ๑๐ ชั่วโมง ซึ่งถือว่ามาเรื่อยๆก็ถึงแล้ว และถ้าไม่ได้แวะมาก แค่ ๙ ชั่วโมงเท่านั้นเอง

ยิ่งอายุมากๆ ยิ่งมีข้อผิดพลาดเรื่องขับรถ เช่น ขับเร็วเกินที่กำหนดไว้ ซึ่งไม่ใช่นักขับรถซิ่งอะไร เพียงแต่ทางตำรวจไปตั้งกล้องจับความเร็วในส่วนที่คนขับมักจะเผลอ เช่นทางลงเนินยาวๆ ทางเลี้ยวโค้ง เพื่อจะได้ผลงาน นอกจากนั้น ก็เป็นเรื่องฝ่าไฟแดง ขับรถเปลี่ยนเลนบนเส้นทึบ ซึ่งแบบเราๆนี้ ความเผลอ หรือใจร้อนเกินไป มีอยู่ตลอดเวลา

เป็นสิ่งที่น่าดีใจสำหรับร้านค้า ร้านอาหาร และปั๊มน้ำมันซึ่งทุกแห่ง โดยเฉพาะร้านหรือจุดแวะ ที่มีชื่อเสียง รถแน่นมาก หาที่จอดแทบไม่ได้ ทุกร้านคงขายดี เมื่อวานนี้ ถ้ายังมีร้านไหนขายไม่ดี ร้านนั้น คงจะต้องคิดพิจารณาตัวเอง ไม่ต้องคงอยู่ต่อไป ร้านที่มีชื่อเสียง เช่น กาแฟ Amazon ร้านข้าวแกง Seven Eleven KFC ฯลฯ คนเยอะมาก

ตั้งแต่ช่วงปลายเดือนที่แล้ว ถึงปลายเดือนนี้ที่ผ่านมา เป็นช่วงเวลาที่พิเศษสำหรับผม โดยที่ มีหลานชาย ๓ คน อายุ ๑๓ ปี ๑๑ ปี และ๗ ปี มาเยี่ยม และอยู่ด้วยกัน เป็นเวลาเกือบ ๑ เดือน ตอนนี้ เขากลับไปกันแล้ว แต่ ความนึกคิดและความจำในช่วงเวลาที่เขาอยู่กัน ยังหลงเหลือไว้ในความทรงจำของ ตา (ผมเอง ) และยาย

ปกติเว้นประมาณ ๕ ปี หลานถึงจะมา พวกเขาเติบโต คุยเก่ง เอาใจเก่ง แล้วยังคลอเคลียร์อยู่กับตายาย (หรือเขาอยู่เฉยๆ ตายายไปยุ่งกับเขาเอง) อยากให้เขาตัวสูงใหญ่ เรียนเก่งๆ นั่งตื๊อให้กินอาหาร นมและไข่อยู่ทุกวัน เหมือนกับสมัยที่ลูกๆยังเล็ก ก็เคยออกกฎในเรื่องกินจนเขาเติบโตขึ้นมา ผมรู้สึกเพลิดเพลิน ที่หลานๆนั่งโต๊ะอาหาร พร้อมแม่ และตายาย นั่งด้วยกันทุกมื้อที่อยู่บ้าน แต่พ่อของหลานครั้งนี้ไม่ได้มา เขาต้องอยู่โยงเฝ้าบ้าน home alone อยู่คนเดียว

เนื่องจากผมชอบไอสครีมมากๆ ไปไหน ก็พาหลานไปกินไอสครีม สนุกสนาน ที่หัวหิน มีร้าน Svensen เปิดถึง ๔ ทุ่ม แต่อยู่ไกล พวกเราก็ยังพากันไป เวลาไปศูนย์การค้า ก็ไป Dairy QUEEN หรือ Mc Donald ที่บ้านเขาเอง ยังไม่ได้กินสนุกสนานเหมือนที่นี่ เล่าให้เขาฟัง ว่าตอนตาตัวเล็กๆ ไปงานวันเกิดของตาตัวเอง เป็นงานลักษณะเดินกิน หยิบกินเอง ไม่มีใครดูแล ปรากฎว่าตาไปรับไอสครีม กินแล้วกินอีก เป็นสิบถ้วย กลับบ้านในวันนั้น ท้องเสียมาก เป็นความประทับใจที่จำได้ไม่ลืม หลานคนเล็ก อายุ ๗ ขวบ บอกว่า ฟังแล้ว เป็นเรื่องตลกเรื่องแรกของเขาเลย รู้สึกว่าหลานจะชอบร้าน Mc Donald และ Burger King กินได้มาก

ขณะอยู่ที่บ้าน คืนหนึ่ง ประมาณ ๕ ทุ่มกว่าแล้ว เห็นห้องทุกห้องปิดเงียบหมด คิดว่าหลานๆ และทุกคนคงเข้านอนกันหมดแล้ว พอผมอาบน้ำเสร็จ ก็ผึ่งผ้าขะม้าไว้ที่ราวบันใดข้างนอก เดินแก้ผ้าเข้าไปห้องตัวเองเพื่อใส่เสื้อกางเกง พอเปิดประตูเท่านั้น เจ้าหลาน ๓ คนนั่งหน้าสลอนอยู่ในห้อง เห็นผมล่อนจ้อนหมด ผมถอยฉากกลับไปนุ่งผ้าขะม้า แล้วมาเข้าห้อง เจ้าหลานคนเล็กบอกว่า นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของเขาเชียวนะ

ปกติ ก่อนหลานๆจะมา ตอนที่ถ่ายปัสสาวะ ก็จะกดน้ำ แต่เปิดฝาชักโครกทิ้งไว้ ขี้เกียจปิด แต่หลานๆทุกคน มักจะปิดฝาไว้ เป็นความรอบคอบที่ดี มีอยู่คืนหนึ่ง ผมหลับไปแล้ว นานพอสมควร แต่ปวดปัสสาวะ จึงลุกขึ้นงัวเงีย ไปถ่ายปัสสาวะในห้องน้ำ ปรากฎว่าเกิดอะไรสักอย่าง ปัสสาวะไม่ลงในโถส้วม มันกระเด็นมาเลอะขา หมด ถ่ายอีกก็กระเด็นเลอะเหมือนเดิม จึงเปิดไฟห้องน้ำดู (ทุกครั้งไม่เคยเปิด เพราะไฟหน้าห้องเปิดไว้สลัวๆ) ปรากฎว่าถ่ายลงบนฝาชักโครกที่ปิดไว้ ต้องเสียเวลาฉีดน้ำล้าง ตาสว่าง นอนต่อแทบไม่หลับ ไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง อายมาก

ว่างๆ ได้พาหลานคนกลางและคนเล็กไปซื้อรองเท้าที่ร้าน Decathlon ตรง Lotus หลักสี่ เชื่อไหมครับ เขาเดินเลือกของเขาเอง และ คู่ที่เขาเลือกมาทั้ง ๒ คน เหมาะกับตัวเขา และดูแข็งแรง น่าจะเคยเลือกรองเท้าด้วยตัวเองมาก่อน สำหรับหลานคนโต พาไปซื้อนาฬิกา ซึ่งที่ห้าง Central ลาดพร้าว กำลังมีช่วงส่งเสริมลดราคา ไปดูนาฬิกา Seiko ที่เคยใช้ และเชื่อมั่นในคุณภาพ แต่ซื้อไม่ได้ เพราะมีแต่ แบบอัตโนมัติ และใช้พลังจากแสงอาทิตย์ จึงต้องหาซื้อยี่ห้ออื่น เพราะอยากได้แบบใช้แบตเตอรี่มากกว่า สำหรับนาฬิกาแบบ digital นั้น หลานไม่เอา บอกว่าเวลาสอบ ครูไม่ให้ใส่นาฬิกาแบบนั้นเข้าสอบ

สำหรับนาฬิกาอัตโนมัติ ไม่ทราบว่าได้พัฒนาก้าวหน้าไปขนาดไหน สมัยก่อนที่เคยใช้ เดินไม่ค่อยตรง ต้องตั้งเวลาใหม่เสมอๆ จึงไม่ได้ให้ความสนใจ แต่สนใจนาฬิกาที่ใช้พลังจากแสงสว่าง หรือแสงอาทิตย์ คิดว่าคงดี ถ้าใส่ทุกวัน น่าจะมีอายุใช้งานเกิน ๑๐ ปี ทั้งนี้ ด้วยความสงสัยว่าเข้าใจถูกต้องหรือไม่ จึงได้วานรุ่นน้องที่รู้จักช่างนาฬิกาลองหาข้อมูลดู ได้รับคำตอบว่า ใช้นาฬิกาที่ใส่แบตเตอรี่ แบบเก่าน่ะดีแล้ว ถ้าเกิดเสียขึ้นมาซ่อมง่าย ผมยังคิดเองด้วยซ้ำว่า จะเปลี่ยนเครื่องใหม่ทั้งเครื่อง คงทำได้ น่าจะมีเครื่องนาฬิกาหลายรุ่นหลายแบบจำหน่ายอยู่ คิดว่า ถ้าทำนาฬิกาตกบ่อยๆ คงต้องเสียเร็วแน่นอน นาฬิกาแบบใหม่ๆ ควรจะทนุถนอมพอสมควร ของผมใช้ Casio ซื้อมาจาตู้ขายนาฬิกา หน้าตลาด supermarket ที่ Lotus หลักสี่ ราคา ๗๐๐ บาท ซื้อมาเกือบ ๒๐ ปีแล้ว เปลี่ยนแต่แบตเตอรี่ และสายนาฬิกามาหลายครั้ง ยังตรงเวลา เพียงแต่พยายามไม่ให้แช่น้ำ เท่านั้น

หลานทั้ง ๒ คน กลางและเล็กไม่ค่อยกินอาหาร แต่คนโตกินจุ ทั้งนี้ เป็นธรรมชาติปกติของมนุษย์ ถ้าอดอยาก ไม่ค่อยมีกิน จะเห็นคุณค่า กินมาก เรียก สวาปาม ก็คงได้ ตา นั่งเฝ้าให้กินเยอะๆ รู้สึกว่าแอบเปิ้ลหวานๆ จะกินกันทุกคน มีข้อสงสัยว่า แอบเปิ้ล ถ้าให้กินทั้งเปลือกจะได้หรือไม่ เกรงว่าเขาจะเคลือบ wax เป็นอันตราย เปลือกแอบเปิ้ลทั้งสีเขียวและแดง น่าจะมีคุณค่าทางอาหารสูง นอกจากสารบางชนิด เปลือกแอบเปิ้ลยังให้เส้นใยที่ช่วยหล่อลื่น นำพากากอาหารไปจนถึงลำไส้ใหญ่และถ่ายออกมาได้โดยง่าย คิดว่า คุณค่าของอาหารมักจะอยู่ที่เปลือกมากว่าส่วนอื่นๆ ผลไม้อีกหลายขนิด และข้าวก็เช่นเดียวกัน เนื้อของผลไม้มีแต่แป้งและน้ำตาลเป็นหลัก

วันไปส่งหลานกลับบ้าน มีแต่ความอาลัย ไม่อยากให้จากไป ไม่เหมือนวันที่ไปรับหลาน มีทั้งความตื่นเต้นดีใจ รับหลานเสร็จแล้ว พาไปตลาดบองมาเช่ กินข้าว ซึ่ง หลานๆชอบข้าวโพดคั่ว ( pop corn ) ที่นั่นมาก ก่อนที่หลานจะกลับ พาไปตัดผมกับป้ารุ้ง ป้ารุ้งตัดให้อย่างทนุถนอม คนเล็กนานเป็นพิเศษ เพราะเป็นหลานรัก นานๆมาที ป้ารุ้ง ก็คงคิดถึงหลานเช่นเดียวกัน
บู๊ คนเคยหนุ่ม
เชียงใหม่ ๓๑ กค. ๖๖