บางอย่างที่อยากจะเล่าให้อ่าน

บางอย่างที่อยากจะเล่าให้อ่าน

เวลามีนัดกับเพื่อนๆ หรือพี่น้องที่เคยทำงานด้วยกัน มักจะนัดที่ทำงานเก่านั่นเอง วันหนึ่ง มีเพื่อนๆน้องๆรวมทั้งผมด้วย นัดพบกันที่กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ถนนราชดำเนินนอกซึ่งนัดในช่วงเช้าๆ ผมไม่ได้ไปที่นั่นมานานเป็นสิบๆปีแล้ว เข้าใจว่า ถ้าจะขับรถไปคงไม่มีที่จอด จึงเรียกแท๊กซี่จากบ้านแถวบางเขน ไปกระทรวงฯ เมื่อขึ้นนั่งบนรถ โชเฟอร์แท๊กซี่ก็เริ่มคุย ตอนแรก ก็พูดเกี่ยวกับสะพานข้ามทางแยกบนถนนพหลโยธิน ที่มีสะพานเป็นช่วงๆ จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ไปถึงศูนย์การค้าเมเจอร์ รัชโยธิน ซึ่งเมื่อก่อนจะสร้างรถไฟฟ้า มีสะพานจากเกษตรยาวไปจนเลยเมเจอร์ ทำให้รถวิ่งขึ้นสะพานไปได้ ยาวตลอด ปัจจุบัน ข้ามแต่ละสะพาน ก็มีรถแทรกเข้าเลน หรือรถออกจากเลน แต่ออกไม่ได้ทันที เพราะเลนข้างๆจอดติดไฟแดง ทำให้รถข้างหลังต้องรอ ติดยาวไปด้วย โชเฟอร์ออกความเห็นตรงนี้ว่าคิดถึงสะพานยาวๆเมื่อก่อนมีรถไฟฟ้า ก็เห็นด้วยตามนั้น

ต่อมา คงเห็นว่า ผมไปกระทรวงเกษตรฯ คงมีอะไรเกี่ยวข้องกับข้าว เลยคุยเรื่องข้าวหอมมะลิ ทำนองว่า เขาอยู่ที่ศรีสะเกษ สมัยก่อนปลูกข้าวหอมมะลิ เมื่อเอาไปหุงกินจะหอมมาก เดี๋ยวนี้ไม่หอมเลย ทางราชการน่าจะขาดการวิจัยหรือปล่อยปละละเลย ให้คุณภาพข้าวด้อยลงไป ทั้งนี้ ได้ฟังเขาพร่ำบ่นเรื่องข้าวและดูเหมือนจะรู้เรื่องข้าวหอมมะลิมาก พูดเรื่องนี้ตลอดทาง เราไม่มีโอกาสได้สอดแทรกความเห็นของเรา คิดว่า โชเฟอร์ถนัดทางด้านพูดมากกว่าจะรับฟังคนอื่น และพูดไปขับรถไป ซึ่งบางแห่งรถติด ก็ยิ่งทำให้ไปถึงที่หมายช้าลง และค่าโดยสารสูงขึ้นนิดหน่อย แต่ไม่ได้พะวง เพราะเริ่มเดินทางก่อนเวลานัดหมายมาก

สำหรับข้าวหอมมะลิจากศรีสะเกษนั้น เคยมีสุภาพสตรีวัยเริ่มต้นทำงานที่อยู่สถานที่ราชการแถวนั้น มาเช่าห้องใกล้ๆบ้านผม คงจะเป็นลูกหลานชาวนา เขาเอาข้าวหอมมะลิจากบ้านมาขาย โดยส่งเป็นกระสอบ แล้วบรรจุถุงเอง ถุงละ ๕ กก. ออกขายในที่เขาทำงานอยู่ หรือผู้สนใจแถวๆนั้น ซึ่งเป็นข้าวใหม่ คุณภาพดีมากๆ ซื้อไปกินแล้ว ก็ติดใจ แต่ตอนนี้ หลานคนนั้นย้ายที่อยู่ ไม่ได้ข้าวหอมมะลิศรีสะเกษมากินอีกแล้ว

พูดถึงคุณสมบัติของข้าวหอมมะลิ ซึ่งมีจุดเด่นที่ เปอร์เซ็นต์แป้ง amylose ต่ำ ทำให้เมล็ดนุ่ม และหุงแล้ว ไม่ขึ้นหม้อ ยังเป็นเมล็ดข้าวเรียวยาวน่ารับประทาน เหมาะในการหุงเป็นข้าวสวยบริโภค แต่ถ้าจะแปรรูป เช่นข้าวผัด หรือข้าวต้ม ควรใช้ข้าวเมล็ดแข็ง เช่นข้าวเสาไห้ สำหรับเรื่องความหอมนั้น ถ้าเป็นข้าวหุงใหม่ๆจะหอมดี กลิ่นคล้ายใบเตย เคยได้ยินว่ามีการวิจัยเหมือนกัน แต่ห่างวงการมานาน จึงไม่ทราบความก้าวหน้า เพียงแต่คิดว่า ถ้าปลูกในดินที่แร้นแค้นหน่อย หรือดิน ที่มีธาตุโปแตสเซี่ยม (หรือโซเดียม) จากความเค็มของดิน จะชูเรื่องรสชาติและ ความหอมให้มีมากขึ้น ด้วยเหตุนี้ ดินทางอีสานจึงขึ้นชื่อในการปลูกข้าวหอมมะลิ มากกว่าภาคอื่นๆ ผมว่า ทางงานวิชาการน่าจะพยายามรักษาคุณสมบัติที่เป็นพันธุ์แท้ของข้าวหอมมะลิไว้ให้นานๆ แต่อย่างไรก็ตาม ต้องยอมรับความจริงที่ว่า อะไรที่คุณภาพดี มักจะได้ผลผลิตต่ำ ถ้าผลผลิตสูง คุณภาพจะไม่ค่อยดี

หลังจากที่พบเพื่อนๆน้องๆที่กระทรวงเกษตรฯแล้ว ทำให้คิดถึงความหลังสมัยทำงาน ซึ่งนอกจากจะคร่ำเคร่งทำงานแล้ว จะต้องมีช่วงพักผ่อนที่คลายอารมณ์ หลายๆคน ชอบเล่นกีฬา เทนนิส แบตมินตัน หรือกอล์ฟ บางคนไปเดินเล่น window shopping แถวศูนย์การค้า และมีหลายครั้งที่พวกเรานัดไปรับประทานอาหารฟังเพลง หรือคาราโอเกะ สมัยก่อนนี้ มีร้านอาหารที่มีนักดนตรี นักร้อง และเชิญให้แขกตามโต๊ะต่างๆขึ้นร้องเพลง สมัยนั้น คณะเราที่ผมร่วม มี ๒-๓ กลุ่ม ที่ไปหาร้านอาหารตามโรงแรมในจังหวัดใกล้ๆ เช่นอยุธยา ฉะเชิงเทรา สุพรรณบุรี หรือนครปฐม ตามร้านอาหารเหล่านั้น สามารถชักชวนนักร้องสาวๆ ให้มานั่งร่วมโต๊ะ ดื่มพูดคุยกันได้ มีความประทับใจที่อยุธยา ซึ่งครั้งหนึ่ง ทุกคนดื่มเบียร์ แต่ผมคนเดียว ดื่ม Regency เติมโซดาน้ำแข็ง หมดไป ๑ ขวดใหญ่ แล้วขับรถกลับบ้านกรุงเทพฯเอง แบบสะบายๆ โชคดีที่สมัยนั้นยังไม่เจอด่านเรียกให้หยุดเป่าลูกโป่ง คงเสร็จเขาแน่ๆ

ถ้าจะให้สนิทสนมกับนักร้อง ต้องจ่ายทิป ซึ่งคงไม่ใด้จ่ายตอนเวลาจะกลับ ตอนนั้นคงไม่ได้ประโยชน์ เจอนักร้องถ้าติดใจ ก็เริ่มจ่ายตั้งแต่ช่วงแรกๆเลย เพียงจำนวนเล็กน้อย แล้วทะยอยให้ไปเรื่อยๆ ถ้าจ่ายทีละมาก แต่จ่ายครั้งแรกเพียงครั้งเดียว เขาก็จะไปนั่งโต๊ะอื่นได้เหมือนกัน อย่างไรก็ตาม ความเป็นสุภาพบุรุษ ให้เกียรติเพศตรงข้าม พูดเอาใจ หรือเคร่งขรึม เป็นเสน่ห์ของลูกค้าแต่ละบุคคลจะพึงมี บางคนพูดคุยเก่งสนุกสนาน จีบอยู่เป็นนาน แต่สาวเจ้ากลับไปติดใจหนุ่มรูปหล่อ เคร่งขรึมไม่พูดจาที่นั่งอยู่ใกล้ๆก็มี ทั้งนี้แล้วแต่ดวงชาตา ว่าจะต้องตรงกันกับใคร ข้อควรระวัง อย่าบู่มบ่ามกับนักร้อง สามีเขาอาจจะเป็นนักดนตรีอยู่บนเวทีก็ได้ เมื่อสนุกสนานกันพอควร และได้เวลาร้านอาหารปิด ก็ลาจากกันไป ถ้าติดใจ สามารถกลับมาอุดหนุนได้อีก

เมื่อวานนี้ รีบเดินออกกำลังตอนบ่ายๆ เสร็จแล้ว กลับบ้าน เตรียมตัวไปธนาคารกรุงไทย เพื่อจะจ่ายค่าปรับใบสั่งซึ่งครบกำหนด ซึ่งต้องไปจ่ายเสมอๆเป็นกิจวัตร ไม่ของผม ก็ของลูกผลัดเปลี่ยนกัน ความผิดครั้งนี้ คือฝ่าไฟแดง ที่สี่แยกแถวอำเภอสารภี เชียงใหม่ เหตุการณ์ที่เกิด ก็เหมือนกับหลายครั้งที่ผ่านมา คือวิ่งรถมาแต่ไกลๆ เห็นสี่แยกยังมีไฟเขียวอยู่ ก็เร่งความเร็ว เพื่อให้ทัน แต่เมื่อถึงเส้นที่ต้องจอด ไฟเปลี่ยนเป็นเหลืองแดงกระทันหัน จอดไม่ทัน วิ่งเลยตามเลย ตรงนี้เองที่ถูกกล้องถ่ายไว้ ส่งไปเก็บค่าปรับที่บ้าน ดูในภาพที่เขาส่งมา เห็นหลายคัน ที่ฝ่าไฟแดงด้วยกัน อย่างไรก็ตาม ผมไม่เคยบิดพริ้ว โดนใบสั่งก็ไปจ่ายทุกครั้ง ไม่ให้เสียประวัติ ทั้งๆที่อ่านพบมาบ่อยๆว่าไม่ไปจ่ายก็ได้ ไม่มีผลอะไร

อันที่จริงแล้ว มีความปรารถนาให้ตำรวจยกเลิกใบสั่งทั้งหลายโดยไม่จำเป็น สิ่งเหล่านี้ บั่นทอนกำลังใจคนขับรถ ซึ่ง ส่วนใหญ่กว่า ๙๕ เปอร์เซ็นต์ไม่อยากพบอุบัติเหตุ ไม่อยากพิการและไม่อยากตาย ผมว่า น่าจะดี ถ้าให้ทุกท้องที่หาอาสามัครเยอะๆ ขับรถตามกฎจราจรเป็นตัวอย่าง เมื่อคนเยอะๆปฏิบัติ ส่วนน้อยก็จะตามเอง เหมือนกับการเข้าคิวในปัจจุบันที่ได้รับความนิยมมากขึ้น สมัยก่อนไม่ค่อยจะทำกัน ไปติดต่องาน หรือทำกิจกรรมที่ไหน ก็มีการต่อคิวทั้งนั้น แม้ส่วนน้อยไม่กี่คน ยังแซงคนอื่นอยู่ ก็ช่างเขา

เมื่อจายค่าปรับที่ธนาคารกรุงไทยแล้ว ก็เดินตรงไปที่ supermarket ซื้อของกินของใช้เล็กน้อย ซึ่งบริเวณหน้าร้าน มี booth ขายอาหารต่างๆตามที่ศูนย์การค้าจัดขึ้น ขณะที่ผมกำลังคอยภรรยา เข้าไปซื้อของอยู่ โดยยืนอยู่หน้าร้านซาลาเปาร้านหนึ่ง ขณะนั้น คนขายทำซาลาเปาตกมาที่ทางเดินลูกหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ทราบกันแล้ว ว่าทางเดิน ที่ผ่านไปมานั้น ถูกเหยียบย่ำด้วยรองเท้าไม่ว่าของใคร บางคนเพิ่งเข้าห้องน้ำออกมา ก็เดินผ่านทางเดินนั้น ไม่นานนัก คนขายออกมาเก็บซาลาเปา แล้วเอาไปใส่ซึ้ง นึ่งซาลาเปาลูกนั้นต่อ คงเอาไว้ขาย ใครซื้อได้ไปเขาก็ไม่รู้ ผมเห็นกับตา แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร จะเดินไปบอกคนขายก็คงไม่มีผล อาจะต้องทะเลาะกัน และไม่มีเจ้าหน้าที่พนักงานอยู่แถวนั้น นี่แหละคือความรับผิดชอบต่อลูกค้า และต่อสังคม ซึ่งบางคนไม่มี ขอให้บาปกรรมที่เขาก่อส่งผลร้ายให้กับพวกเขาด้วย

ต่อไปนี้ คงต้องระวัง ไม่กล้าซื้อของกินจากร้านแผงลอยที่ไม่รู้จักมาก่อน

บู๊ คนเคยหนุ่ม
เชียงใหม่ ๑ พฤษภาคม ๒๕๖๘