เรื่องสมัยเด็ก

เมื่อสมัยเป็นวัยรุ่น ในสมัยนั้น ใครๆก็รู้จักเพลง Sad Movie ทางวิทยุ ร้องโดย Sue Thompson ก่อนอื่นอยากขอบอกว่า เสียงร้องของเธอเป็นเสียงที่มีเสน่ห์สำหรับผม ทำให้คิดถึงสาววัยรุ่นฝรั่ง และสภาพบ้านเมืองทั้งๆที่ไม่เคยไป อาจจะเคยเห็นจากในหนังฝรั่งที่สมัยนั้นโด่งดังมาก

เนื้อเพลงพอจะสรุปง่ายๆว่า คู่รักของเธออ้างว่าต้องทำงาน เธอเลยไปดูหนังแต่เพียงลำพัง เมื่อเริ่มฉายแล้ว เห็นคู่รักกับเพื่อนสนิทของเธอเองมานั่งข้างหน้า แต่คู่รักไม่เห็นเธอ ทั้งคู่ก็เริ่มพลอดรักกัน ทำให้เธอร้องไห้ แล้วได้เดินกลับทั้งน้ำตา เมื่อถึงบ้าน แม่สงสัยว่าอะไรเกิดขึ้น เธอโกหกว่าหนังเศร้าทำให้ร้องไห้ เสียงร้องน่ารักๆแต่เศร้ามาก

ในสมัยนั้น ใกล้ๆบ้านผมก็มีโรงหนังเหมือนกัน ชื่อว่า โรงหนังศรีกรุง อยู่ปากซอยอโศก (สุขุมวิทซอย ๒๑) และเมื่ออยู่หอพักที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน  ก็มีโรงหนังที่สะพายควาย ชื่อว่า โรงหนังเฉลิมสิน   พอยามว่าง ผมก็ได้ไปดูหนังทั้ง ๒ โรงนี้บ่อยๆจนคุ้นเคย เกรงว่าจะเห็นคู่รักที่ไหนมานั่งข้างหน้า แล้วพลอดรักกันให้เป็นที่อิจฉา เลยซื้อตั๋วแถวหน้าสุด ราคา ๕ บาท ซึ่งถูกที่สุด ความจริง ชั้น ๕ บาทนี้มี ๒ แถว แต่เลือกแถวหน้า เพราะเหยียดขาได้สะบาย

กล่าวถึงโรงหนัง ในสมัยโน้น เป็นแหล่งชุมนุมชน ที่จะไปหาความเพลิดเพลิน เริ่มตั้งแต่ตอนเรียนชั้นมัธยม มีนักเรียนบางกลุ่มโดดร่มไม่เรียนหนังสือ หนีไปแถววังบูรพา ซึ่งมีโรงหนังถึง ๓ โรง คือ ควีนส์ คิงส์ และแกรนด์ แต่ ไม่ได้ดูหนัง ขอให้ได้ไปแกร่วอยู่แถวนั้น อาจจะดื่มน้ำผลไม้ แล้วรอเวลาเลิกเรียน จึงกลับบ้าน  ที่นั่นในสมัยนั้น มีห้างเซ็นทรัลตั้งอยู่ สำหรับนิสิตเกษตรหลายคนนุ่งกางเกงยีนส์เป็นประจำ อาจจะต้องทำงานลงแปลง จึงไปซื้อกัน ที่จำได้มี ยี่ห้อ Wrangler และ Lee  ซื้อมานุ่ง คนละ/ปีละ ๑ ตัว เป็นลูกค้าประจำของห้างนี้มานานมาก

ที่ประตูน้ำก็มีโรงหนังหลายโรง พาราเม้าท์ เก่าแก่ ใกล้ๆมีโต๊ะปิงปองให้นักเรียนหนีเรียนไปใช้เวลาที่นั่น นอกนั้น ก็มี เพชรามา และ ฮอลลีวู้ด แถวเยาวราช ถ้าจำไม่ผิด ก็มีโรงหนังบางโรงฉายวนๆไปทั้งวัน จะซื้อตั๋วไปดูตอนไหนก็ได้ เมื่อหนังจบแล้ว ก็นั่งคอย เดี๋ยวเขาจะฉายเริ่มต้นใหม่  สรุปแล้วขอให้ได้หนีเรียน มีที่จะไปใช้เวลา แทนการเรียนได้หลายแห่ง อย่างไรก็ตาม แม้นักเรียนหนีเรียน จะไม่ได้อยู่ในข้อบังคับที่ดี แต่ที่รับผิดชอบตัวเอง ประสบความสำเร็จในชีวิตก็มีหลายคน

เมื่อเริ่มทำงาน หลายๆคนก็มีครอบครัวดำเนินชีวิตไปตามปกติ แต่ยกเว้นผม ที่ไม่สามารถหาคู่ครองได้ เนื่องจากไม่เป็นที่ดึงดูดของเพศตรงข้าม จนถึงอายุ ๓๒ ปี คนอื่นเขามีครอบครัวกันไปหมด เหลือผมยังโสดอยู่คนเดียว จะไปหาเพื่อนๆก็เกรงใจ เขาอยู่กับครอบครัวสุขสบาย พอถึงวันหยุด ก็ไม่รู้จะไปไหน ทำอะไรดี จึงไปดูหนังคนเดียว บางครั้งไปที่สยามสแควร์ ที่นั่นมีโรงหนังติดๆกัน ๓ โรง ที่จำได้มีโรงหนังสยาม ลิโด้ และสกาลา ผมก็ไปดูทั้ง ๓ โรงจนหมดวัน แล้วขึ้นรถเมล์กลับบ้านไปนอน จนถึงอายุ ๓๓ ปี จึงมีช่องทางที่จะได้แต่งงาน หลังจากครองความเป็นโสดมานาน

ปัจจุบันมีโรงหนังเมเจอร์ขึ้นหลายสาขา แต่ละสาขาจะมีหลายโรง ผมไม่ได้ไปใช้บริการนานแล้ว วันๆอยู่ที่บ้าน หมกมุ่นกับโปรแกรมไลน์ และเฟสบุ๊ค สมัยก่อน ชอบดูหนัง HBO ทางทีวี โดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับตำรวจนอกเครื่องแบบ ออกสอบสวนตามจับผู้ร้าย ซึ่งยังไงๆฝ่ายพระเอก คือตำรวจต้องชนะในที่สุด แต่มีบางเรื่อง ตำรวจกลับแพ้ เพราะเป็นผู้ร้าย และผู้ร้ายที่ชนะเป็นตำรวจปลอมตัวมา ไม่ได้เป็นสมาชิกหนัง HBO มานาน เพราะเขาคิดค่าธรรมเนียมรายเดือนแพงมาก

ไม่ต้องดูหนัง ละครชีวิตจริงๆมีให้ดูอยู่ทุกวัน และรอบตัวเรา ไม่ว่าจะไปที่ใด เวลาขึ้นรถสาธารณะ หรือไปเดินศูนย์การค้าและตลาด เห็นหลายๆคนจ้องดูแต่โทรศัพท์มือถือของตัวเองหรือที่ ศูนย์การค้า มีโต๊ะเก้าอี้ และปลั๊กไฟให้เล่นโน๊ตบุ๊ค หรือโทรศัพท์มือถือ โดยเฉพาะร้านแมคโดนัล กับ เคเอฟซี เข้าไปนั่งได้เป็นชั่วโมงๆ แต่ผมไม่ได้ดูเครื่องมือเหล่านี้ ผมชอบดูคนรอบๆตัว ซึ่งมีอิริยาบทเหมือนกับละคร หนุ่มๆสาวๆ เดี๋ยวนี้ ตัวสูง หุ่นดีกันทั่วหน้า ผู้ชายบางคน ใส่เสื้อยืดคอกลม นุ่งกางเกงขาสั้น และรองเท้ากีฬา ผู้หญิงบางคน แต่งตัวโชว์สัดส่วน และเนื้อหนังมังสาส่วนที่โชว์ได้ แต่ละคนคงจะคิดว่า เรื่องของเขา จะใส่อะไรมา ใครจะทำไม

ผมชอบไปที่เซ็นทรัล รามอินทรา ซึ่งอยู่เลยสี่แยกหลักสี่ไปไม่มาก ที่นั่น เป็นศูนย์การค้าเล็กๆ ไม่มีคนมาก ศูนย์อาหารชั้นล่างสุด ก็นั่งกันอย่างสบายๆ ที่ชอบมากๆ คือตรงชั้น ๕ ได้จัดโต๊ะเก้าอี้กระจายๆไว้หลายชุด ให้ผู้คนไปนั่งพักผ่อน จะนั่งนานแค่ไหนก็ได้ และไม่ต้องกลัวว่าจะหาที่นั่งไม่ได้ เพราะคนไม่แน่น มักจะว่างอยู่เสมอ มีข้อเสียอยู่ระยะเวลาหนึ่ง เมื่อประมาณช่วงต้นเดือนที่ผ่านมา มีพ่อค้าขนเอาสัตว์แปลกๆเช่นแพะ ลูกสุกร ไก่แจ้ และแมวแสนรู้ไปแสดง น่าจะจำหน่ายด้วย ทำให้ชั้นนั้น มีกลิ่นอับของสัตว์เหล่านั้นกระจายไปทั่ว ไม่น่านั่งไปพักหนึ่ง ขณะนี้ ผมอยู่ต่างจังหวัดหลายอาทิตย์แล้ว ไม่ทราบว่าเขาเลิกไปหรือยัง

ตามต่างจังหวัด ถ้าไปเดินเที่ยวตามวัดจะเห็นฝีมือศิลปกรรมของคนไทยสมัยก่อนและปัจจุบัน แสดงออกสวยงาม ละเอียดลึกซึ้ง บางวัดแสดงออกถึงยุคสมัยที่ถูกสร้างขึ้นมา เช่นเป็นโบสถ์ไม้แกะสลักโบราณ หรือก่ออิฐถือปูนหรือโลหะ แล้วตบแต่งวิจิตรพิสดารสวยงาม วัดที่มีคนไปเยอะ ก็ถือโอกาสยืนดูคนไปเที่ยวเรื่อยๆ ว่าใครเป็นยังไงบ้าง วัดที่ห่างไกลชุมชน มีที่ว่างนั่งพักผ่อนได้นาน ถือเป็นความสงบสุขแบบหนึ่ง สำหรับบางวัด ที่มีภาระเลี้ยงสัตว์โดยไม่ตั้งใจ ต้องระวังสุนัข มันเห่าและกัดเอาดื้อๆ

วันหนึ่ง ได้ไปเดินเที่ยวที่วัดแห่งหนึ่ง เจอสมาชิกวัด คุณปู่และหลานๆกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย ตรงกลางมีแกงจืด ต้มฟักบนเตาไฟเล็กๆดูน่ากิน หลานน้อยเอาช้อนตักต้มฟักซดฮวบเข้าปาก พร้อมรำพึงรำพันว่า ร้อนกว่านี้อีกนิดก็ดี พอคุณปู่ซึ่งมีแต่เหงือกได้ยิน และชอบต้มฟักอยู่แล้ว ก็เลยตักซดบ้าง ทำหน้าเฉยๆ แล้ว รำพึงออกมาว่า ร้อนกว่านี้อีกนิด กูก็เตะมึง สงสัยเคยเตะหลานมาบ้างแล้ว

บู๊ คนเคยหนุ่ม

เชียงใหม่  ๓๐ เมษายน ๒๕๖๙

Facebook Comments Box