ซอยบ้านผม

ซอยบ้านผม

ผมมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ปี ๒๕๑๗ สมัยที่ดินราคาตารางวาละ ๖๐๐ บาท เพียงแต่เราไม่ได้กระตือรือร้นที่จะซื้อที่ดินเพิ่มขึ้น ซึ่งมีอยู่หลายแปลง เพราะคิดแต่เรื่องใช้จ่ายมีกินให้พอเดือนเท่านั้น ก็เงินเดือนสมัยนั้น ได้รับแค่เดือนละ ๑๐๐๐ กว่าบาทเท่านั้นเอง

ที่นี่คือ ถนนพหลโยธิน ซอย ๔๓ เป็นซอยตันยาวประมาณ ๔๐๐ เมตร อยู่ติดรั้วกรมอุทยานแห่งชาติ / กรมป่าไม้ ด้านกองบังคับการปราบปรามการกระทำความผิดเกี่ยวกับทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม สมัยก่อนเรียกว่าตำรวจป่าไม้ ถนนนี้กว้างราวๆที่รถสามารถจอดได้ ๒ ข้างทาง แล้วยังพอให้รถเล็กๆวิ่งสวนทางกันได้ ในสมัยก่อน ก็เป็นถนนแคบๆเหมือนที่อื่น แต่ต้องขอบคุณเจ้าของที่ดินในสมัยนั้น(แฉล้ม-นิมิตร) ที่แบ่งพื้นที่ถนนกว้างเป็น ๒ เท่าของถนนซอยปกติ

จากถนนแคบๆ ก็สามารถขยายขึ้น ด้วยความอนุเคราะห์ของกรรมการสภากรุงเทพมหานคร ได้ขยายถนนในซอยออกอีกเท่าตัว ด้วยกรรมการท่านหนึ่งสนิทกับท่านผู้ใหญ่ ที่อยุ่ในซอยนี้มาแต่ดั้งเดิม ทำให้บ้านเรือนในซอยนี้สะดวกสบาย จนมีคอนโดมีเนียม และ ทาวน์โฮมเกิดขึ้น คอนโดอยู่ตรงกลางซอย แต่ทาวน์โฮมอยูสุดซอย คอนโดเป็นห้องเช่ารายเดือนและรายวันแล้วแต่การติดต่อ สำหรับทาวน์โฮมส่วนใหญ่ก็เป็นห้องเช่า ทำให้มีรถยนต์ รถปิคอัพ รวมทั้งรถจักรยานยนต์วิ่งไปมา และจอดกันหนาแน่น

นอกจากจะใช้เป็นที่จอดรถของคนอาศัยในซอยแล้ว ยังให้เจ้าหน้าที่ๆทำงานในละแวกนั้น โดยเฉพาะในวันที่มีตลาดนัด มาจอดรถในซอย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทางปากซอยมีพรรคการเมืองขนาดใหญ่ตั้งอยู่ วันไหนมีประชุมพรรค วันนั้รถจอดซ้อนคันหนาแน่น จากริมถนนข้างละ ๑ แถว เป็นข้างหนึ่ง ๒ แถว และอีกข้าง ๑ แถว รวมเป็นแถวรถจอด ๓ แถว สร้างความลำบากให้กับผู้พักอาศัยในซอยเป็นพักๆ ผมว่าคนในซอยนี้คงลำบากจากที่มีพรรคการเมืองตั้งอยู่

สังเกตรถที่จอดข้างทางทุกๆวัน ทำให้เห็นว่า คนที่พักที่คอนโด และทาวน์โฮม มีฐานะที่แตกต่างกัน เนื่องจากรถที่จอด มีทั้งรถใหม่ รถราคาแพง และรถปิคอัพ หรือรถเก่าๆ นอกจากนั้น บางคนมีทั้งรถเก๋งและปิคอัพจอดอยู่ด้วยกัน สำหรับจักรยานยนต์ จำนวนหลายคันก็อยู่กระจายไปทุกแห่งทั่วซอย ซึ่งสภาพของรถ ก็ดูเก่าใหม่ แพง ถูก แตกต่างกันไป

สันนิษฐานว่า คนที่มาเช่าอยูแถวนี้ หลายๆคนมีบ้านอยู่แล้ว ไม่ได้ตั้งใจมาอยู่แบบถาวร พอถึงตอนระยะที่มีวันหยุดยาว หรือวันหยุดสุดสัปดาห์ การจอดรถในซอยก็ดูบางเบาไป รถราคาแพงๆหายไป

เคยมีคนคุยให้ฟังว่า ที่ประเทศอังกฤษ เมือง Reading (อ่านว่า เร้ดดิ้ง) มีหลายครอบครัวที่เช่าห้องอยู่ถาวร ไม่ได้คิดจะขยับขยาย ซึ่งบางประเด็นอาจจะเป็นประโยชน์กับเขา เช่น สมมติว่า จ่ายค่าเช่าเดือนละ ๕ พันบาท ก็เท่ากับ ๖ หมื่นบาทต่อปี หรือ ๖ แสนบาท ต่อ ๑๐ ปี หรือ ๑,๒ ล้านบาท ต่อ ๒๐ ปี ซึ่งราคาพอๆกับหรือถูกกว่าซื้อห้องคอนโด ๑ ห้อง สำหรับใช้ประโยชน์ ๒๐ ปี สถานที่ก็อยู่ใกล้เคียงกับใจกลางเมือง ในการอยู่นี้ เขาทำอาหารง่ายๆกินในห้อง มีเครื่องซักผ้า เครื่องอบผ้าส่วนตัว หาเองได้ สำหรับทีวี เจ้าของเช่าให้ดู ถ้าเสียหรือหมดสภาพ ผู้ให้เช่าเอามาเปลี่ยนให้ เมื่อมีอุปกรณ์เครื่องใช้ในห้องเสื่อมสลายไป เขาโทรเรียกผู้จัดการ หรือผู้ดูแลมาซ่อมแซม หรือเปลี่ยนอุปกรณ์ใหม่ให้ อยากจะเดิน หรือเปลี่ยนบรรยากาศ ก็ออกไปสวนสาธารณะที่มีอยู่ทั่วไป ข้อเสียของการอยู่แบบนี้ คือการทำครัว ที่ไม่สามารถทำอาหารยากๆ หรือทำขนมไว้รับประทานเองได้ เพราะเขาคงไม่อนุญาต เกรงจะเกิดอุบัติเหตุจากไฟได้ ส่วนใหญ่ห้องคอนโดให้เช่ารายเดือน จะไม่แพง เพราะถ้าแพง ก็สู้ไปหาซื้อคอนโดไว้อยู่เองไม่ได้

ย้อนกลับมาที่ซอยบ้านผม ตั้งแต่ทางสำนักงานเขตมาถมถนนเทปูนใหม่เมื่อหลังฤดูฝนปลายปีที่แล้ว ทำให้ถนนกว้างๆ มีสภาพน่าเดิน หรือวิ่งออกกำลังกาย แม้จะมีจักรยานยนต์ โดยเฉพาะที่ส่งอาหาร รวมทั้ง ของคนที่พักในซอย วิ่งไปมาอยู่ประปราย ครอบครัวที่เลี้ยงสุนัขก็ขนสุนัขไปอยู่ต่างจังหวัด ทำให้สุนัขที่วิ่งเล่นในถนนลดลงไป ตั้งแต่นั้นมา มีคนออกมาเดินหรือมาวิ่งอยู่ ๒-๓ คน ที่กรุงเทพฯ คนมีเวลาออกกำลังกายน้อย เพราะต้องไปทำงานแต่เช้า และกว่าจะกลับถึงบ้านก็มืดแล้ว ผมได้ออกไปเดินที่ถนนหน้าบ้านตอนเช้าตรู่ และตอนค่ำ หลัง ๓ ทุ่มแล้ว พยายามเดินช้าๆ แต่ก็ให้ได้ ๑ ชั่วโมงหรือ ประมาณ ๔ กม.ต่อครั้ง สำหรับตอนค่ำถ้าอ่อนเพลียหรือมีกิจธุระอื่นก็อาจจะใช้เวลาลดลงหรืองดเดิน ไม่มีข้อบังคับตายตัว

ที่ในซอยนี้ มีบ้านทาวน์เฮ้าส์ อยู่ ๒ แห่ง แห่งแรก อยู่ตรงกลางซอย สร้างมานานพอสมควร แต่เจ้าของก็ปรับปรุงทำให้ดูดีขึ้น ตรงกลางของทาวน์เฮาส์ มีซอยเล็กๆเป็นซอยตัน มีทาวน์เฮาส์ในซอยข้างละ ๔-๕ ห้อง ซึ่งห้องหนึ่งในซอยนี้ เปิดขาย หมาล่า ทางออนไลน์ ทำให้มีจักรยานยนต์วิ่งรับอาหารที่นี่ไปส่งตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นตอนดึก และก่อนรุ่งสาง เพราะเขาเปิด ๒๔ ชั่วโมง ตรงจุดปลายสุดของทาวน์เฮาส์นี้ มีต้นมะม่วงไม่สูงนัก และมีนก นำโดยนกพิราบมาเดินหากินตั้งแต่เช้าตรู่ทุกวัน พอสายๆ พวกมันก็หายไป เข้าใจว่าเคยมีอาหารของมันอยู่แถวนั้น นกพิราบ เคยกินอาหารที่ไหนมักจะติดพื้นที่มาเป็นประจำทุกวัน

สำหรับ ทาวน์เฮ้าส์แห่งที่ ๒ เป็นทางเว้าเข้าไปทางขวามือก่อนสุดซอย มีถนนบริเวณกว้างมาก ทาวเฮ้าส์แต่ละหลังดูหรูหรามี ๓ ชั้น คือชั้นล่างเป็นลานเปิด สำหรับจอดรถ หรือนั่งพักในที่โล่ง ชั้นที่ ๒ เป็นห้องด้านหน้าหลังมีระเบียงเปิดไม่มีหลังคาตรงกลาง คงใช้สำหรับครัว รับแขก หรือใช้ประโยชน์ตอนกลางวัน และเข้าใจว่าชั้นที่ ๓ เหนือห้องด้านหน้าหลัง คงเป็นห้องนอน ทาวน์เฮาส์ จุดนี้ มีอยู่เกือบ ๑๐ ห้อง เข้าใจว่าแพงมาก ตอนเริ่มขายครั้งแรก ก็คงจะเป็นเงินหลายล้านบาท

ที่ริมรั้วข้างถนนของทาวน์เฮาส์แห่งที่ ๒ นี้ กล่าวถึงหลังที่ติดถนน ใกล้ชิดกับมะม่วงที่ปลูกนอกรั้ว มะม่วงต้นใหญ่มาก ลำต้นใหญ่ ตัวผมโอบไม่ถึง เอนมาทางถนน เข้าใจว่าเอนเข้าหาแดด เพราะข้างหลังมีอาคารบังแสงอยู่ ต้นมะม่วงนี้มีทรงใบแผ่ชยายคลุมความกว้างของถนนทั้งหมด คิดว่าคงไม่ได้ออกดอกผลบ่อยนัก เพราะไม่ได้รดน้ำดูแลรักษาและไม่ได้ตัดแต่งกิ่งมาเลย คิดว่า โชคดีที่กรุงเทพไม่มีลมพายุหนัก พายุหมุนทางอิสาน ก็สลายตัวก่อนจะถึงกรุงเทพฯ มีแต่ฝนหนักๆ ทางอ่าวไทย และทะเลอันดามัน ซึ่งเป็นลมจากทิศใต้หรือฝั่งถนนเช้ามา ซึ่งลมก็ไม่แรงมากนัก เพราะมีตึกทาวน์เฮาส์ฝั่งตรงข้ามบัง ที่คิดถึงเรื่องนี้ เพราะเกรงว่าถ้าลมพัด มะม่วงต้นนี้โค่นตามทิศทางที่เอียง แบบถอนรากถอนโคน จะมีผลถึงฐานของอาคารทาวน์เฮาส์ในส่วนที่อยู่ชิดต้น เนื่องจากลำต้นเอนไปทางถนน คงจะทอดรากเป็นทางยาวในฝั่งตรงข้าม คือใต้ทาวน์เฮ้าส์หลังนั้นนั่นเอง ซึ่งในขณะนี้ รั้วของทาวน์เฮาส์หลังนั้นก็มีรอยแตกเป็นทางยาวตามความสูงอยู่แล้ว เข้าใจว่าเป็นเพราะมะม่วงต้นนี้แน่ แนวทางที่ผมคิด คือต้องตัดแต่งกิ่งมะม่วงทุกปี ปีแรกหนักหน่อย แล้วทำท่อนเหล็กหนาๆค้ำตรงกลางของลำต้น ไม่ให้เอนลงมากกว่านี้อีก

ต้นไม้อีกแห่งหนึ่ง ตรงกลางซอย ก็เอียงเข้าหาแดด หรือกลางถนนนั่นเอง แต่ต้นนี้ไม่ใหญ่มาก และบ้านที่ปลูกก็ลึกห่างจากรั้วไป คงไม่มีผล ถ้าหักโค่นลงมา

ตลอดตั้งแต่ปากซอยทอดยาวจนถึงสุดซอย มีต้นไม้ใหญ่หลายต้น ซึ่งทำให้ร่มรื่น และกลางวัน ช่วยดูดคาร์บอนไดอ้อกไซด์ และปล่อยอ้อกซิเจนออกมา เป็นผลดีต่อมนุษย์ แต่มีผลเสียที่ใบแห้งร่วงหล่นในปริมาณมาก โดยเฉพาะใบสัก จากบริเวณรั้วตำรวจป่าไม้ ด้วยเหตุนี้ สำนักงานเขตจตุจักร ได้จัดให้มีคนกวาดขยะ ซึ่งขยันมาก มาทุกวันตั้งแต่ตี ๔ เพราะทำงานตอนเช้ามืดแดดยังไม่ร้อน ที่มีข้อกังขา แต่ไม่เคยถามเขา ว่าทำไมชุดคนกวาดใบไม้จึงเป็นชุดหนาๆ แขนยาวสีน้ำเงินเข้ม น่าจะร้อนมากๆ ทำไม่ไม่ออกแบบให้ใส่เสื้อยืดบางๆสักตัว กรุงเทพฯไม่เคยมีอากาศหนาวมากอยู่แล้ว

ตรงกลางซอยบริเวณใกล้กับคอนโด มีเพิงขายอาหารอยู่ ๒ เพิง ติดต่อกัน เป็นที่พึ่งของชาวคอนโดและคนในซอยทั่วๆไป มีโต๊ะตั้งใต้ร่มไม้สำหรับคนมากินอาหาร หรือบางครั้ง ตอนเย็นๆ เจ้าหน้าที่เลิกงานจากหน่วยงานใกล้ๆมาจับกลุ่มกินอาหาร คุยกัน ที่บริเวณพื้นอาคารคอนโด ก็เป็นลานโล่งปูกระเบื้อง ตั้งโต๊ะหลายชุด ให้สมาชิกมานั่งคุยกัน ใครจะไปนั่งคุยหรือทำงานอะไรที่นั่น ก็คงได้ เพราะคอนโดใหญ่หลายห้อง ไม่รู้ใครเป็นใคร ทั้งนี้ มีเครื่องซักผ้าและอบผ้าแบบหยอดเหรียญไว้บริการอยู่ ๒-๓ เครื่อง

เรื่องนี้ เขียนมาให้อ่าน เนื่องจาก เช้าๆค่ำๆ ผมเดินไปมาอยู่ทุกวัน เที่ยวละ ๔ รอบครึ่ง ใช้เวลา ๑ ชั่วโมง หรือ ระยะทาง ๔ กม. เดินไปคิดไป ก็เขียนเรื่องนี้มาอ่านกัน
บู๊ (คนเคยหนุ่ม)
เขียนที่บ้านบางเขน ๒๗ พค. ๖๖