เรื่อยๆนะ ชีวิตเรา

เรื่อยๆนะ ชีวิตเรา

นอกจากจะเป็นโน่นเป็นนี่ตามประสาคนแก่ ที่ต้องไปหาหมอ และกินยาเป็นประจำ ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ นอกจากจะคุยไปเรื่อยๆ เริ่มต้นโดยการออกกำลัง ตั้งแต่ถนนหน้าบ้านมีการเทคอนกรีตใหม่กว้างขวาง ก็ได้เดินไปมาทั้งตอนเช้าและตอนค่ำ เป็นการออกกำลัง เท่าที่จะทำได้ เดินไป ก็คิดไปว่าจะเขียนอะไรดี พอฝนตกลงมา ก็คิดได้ว่าระยะนี้ อากาศกำลังเย็นอยู่ ฝนตกก็ทำให้เย็นยิ่งขึ้น จึงลองคิดดูว่าทำไมน้ำฝนถึงได้เย็น ทั้งๆที่แสงแดดแผดเผาน้ำในทะเล ระเหยเป็นละอองความชื้นขึ้นไปบนท้องฟ้า ขอให้เหตุผลว่า บนท้องฟ้ามีแต่ความเย็น ยิ่งสูงก็ยิ่งเย็น และเป็นเพราะความเย็นนี่เอง (ขณะที่แนวพื้นราบร้อน) ที่ทำให้ละอองความชื้นกลั่นตัวเป็นน้ำฝนตกลงมา โดยซึมซับเอาความเย็นติดลงมาด้วย คนที่เดินตากฝนนานๆ จึงรู้สึกหนาว เพราะเจอน้ำฝนเย็นๆดังได้กล่าวแล้ว และหลายๆคนกลัวเป็นหวัด ถ้าเดินตากฝนเปียกไปนานๆ

ความจริงเชื้อหวัด ซึ่งมักจะเป็นไวรัสไม่ได้มากับน้ำฝน มันอยู่ที่ตัวเรา เมื่อร่างกายหนาวเย็น ทำให้อ่อนแอ เชื้อหวัดก็กำเริบขึ้นโดยง่าย วิธีป้องกันที่เคยมีคนแนะนำคือ เมื่อตากฝนเสร็จ ให้อาบน้ำสระผมโดยน้ำร้อนๆ แล้วเช็ดตัวให้แห้ง ไปนั่งดื่มกาแฟร้อนให้สบายใจ ก่อนจะดื่มระวังช้อนชงกาแฟ อย่าเผลอที้งไว้ในแก้วตอนดื่ม เดี๋ยวจิ้มตาตัวเอง ทำให้ตาบอดก็ไม่รู้ด้วย

ขณะที่มีบ้านกรุงเทพฯ ยังมีบ้านที่ต้องไปเสมอๆที่เชียงใหม่ ไม่ว่าจะอยู่บ้านที่กรุงเทพฯ หรือเชียงใหม่ ก็เจอแต่มูลสุนัขกองอยู่บนถนนแถวหน้าประตูบ้านตลอดเวลา รู้สึกว่าเพื่อนบ้านทั้ง ๒ แห่งมีความเหมือนกัน คือมีใจเมตตากรุณารักสัตว์ ชอบเลี้ยงสุนัข และปล่อยให้สุนัขของตัวเอง ไปถ่ายมูลหน้าบ้านของเพื่อนบ้านสะดวกดี และเฉพาะมาที่บ้านเราซะด้วย หน้าบ้านอื่นก็ไม่เห็นสุนัขไปถ่าย เป็นการกระตุ้นเร่งเร้าให้เราได้ล้างรองเท้า ซึ่งเปรอะเปื้อนมานาน เป็นความกรุณาของเพื่อนบ้านจริงๆ

นอกจากสุนัขแล้ว เพื่อนบ้านทั้งที่เชียงใหม่และกรุงเทพฯอีกเหมือนกัน ชอบโปรยอาหารให้นกพิราบ ซึ่งเคยทราบว่า นกก็เป็นพาหะของไวรัสอีกขนิดหนึ่ง ซึ่งในอดีต ไข้หวัดนกก็เคยระบาดรุนแรง และธรรมชาติของนก โดยเฉพาะนกพิราบนั้น จะติดแหล่งอาหารทำมาหากิน ที่เคยมาแล้ว ก็จะมาทุกๆวัน และเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ สำหรับนกนี้ ไม่ได้อยู่เฉพาะหน้าบ้าน ยังเข้าไปเดินเพ่นพ่านในบ้าน และถ่ายมูล หนำซ้ำที่ตรงไหนก็ไม่มันเท่ากับบนรถยนต์ ที่หลังคา หรือหน้าหม้อ และบริเวณอื่นๆ พอมูลแห้งแล้ว จะเช็ดถูทำความสะอาด ก็ทำให้รถเก่าๆของเราเป็นรอยด่างสวยงามมาก

ไม่ทราบว่าเพื่อนบ้านที่ทำสิ่งเหล่านี้ ได้คิดหรือเปล่าว่าเราลำบาก หรือเห็นว่าอยู่ในสังคมที่อิสระเสรี จะทำอะไรก็ได้ ขอให้ตามใจตนเองก็พอแล้ว สงสัยอยู่อย่างเดียวว่าทำไมต้องเป็นบ้านผม ที่อื่นทำไมไม่ไปบ้าง สงสัยจริงๆ

ไปเดินที่ศูนย์การค้า คงไม่มีมูลสุนัข หรือนกมาเพ่นพ่าน แต่ความจริงคิดผิด ในศูนย์การค้าบางแห่งมีศูนย์อาหารอยู่ในอาคารที่กว้างใหญ่ หลังคาเพดานสูง บรรยากาศน่านั่งกินอาหาร หลายๆคนพูดคุยกันนานๆ หรือมี lab top มาทำงานด้วย แต่ที่นั่น มีนกบินว่อน แล้วมาเดินแถวๆใต้โต๊ะ รอกินเศษอาหารอยู่ตลอดเวลา เราคงไม่สามารถอยู่กันตามลำพังเฉพาะมนุษย์ ต้องมีสิงสาราสัตว์เคียงข้างเสมอๆ

ที่ห้างเซ็นทรัล เชียงใหม่ มีห้องน้ำที่สะอาดมาก มีคนคอยดูแลตลอดเวลา ไปเข้าทุกครั้งด้วยความสบายใจ มีอยู่ครั้งหนึ่ง ขณะยืนปล่อยทุกข์ไปเพลินๆ มีเด็กตัวกระเปี๊ยก อายุประมาณ ๖-๗ ขวบเดินเข้ามาคนเดียว ที่น่าเอ็นดูคือ เขาเดินผ่านโถปัสสาวะของเด็กที่มีอยู่อย่างไม่สนใจ ทั้งที่เหมาะกับเขา แต่มาใช้โถปัสสาวะของผู้ใหญ่ซึ่งอยู่สูง ต้องยืนเขย่งเต็มที่ และประคองยกดอกจำปีให้สูง ไม่งั้นกระเด็นเลอะเทอะแน่ๆ แต่เขาก็ทำสำเร็จ ต้องชมเชย อีกไม่นานคงจะได้เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว พอเดินออกไป เห็นยืนอยู่กับคุณแม่ของเขา ผมก็ยิ้มให้ แต่เขาคงไม่ทราบหรอก เพราะผมใส่หน้ากากอยู่

คิดถึงการซื้ออาหารที่ supermarket ในศูนย์การค้า สินค้าบางอย่างเช่นผลไม้ เนื้อสัตว์ ไปซื้อที่ตลาดสดได้ของสดกว่า และราคาถูก แต่ถ้าอยู่ที่ศูนย์การค้าแล้ว จะวิ่งไปตลาดสดซึ่งอยู่ไกลหน่อย ต้องเสียทั้งค่าน้ำมัน และเวลาเพิ่มเติม โดยเฉพาะในขณะที่การจราจรหนาแน่น ไหนๆ ก็ ไหนๆ แล้ว ซื้อมันที่นี่ให้หมดก็หมดเรื่อง บางอย่างต้องแช่เย็นไว้ เช่น yogurt ขืนซื้อไว้แล้วไปธุระที่อื่นต่อ จะหายเย็น และถ้าไม่เย็น ก็ไม่ทราบว่า เชื้อแบคทีเรีย probiotic จะยังคงมีชีวิตอยู่หรือไม่ ฉะนั้น บางครั้งถ้าไม่ได้ตรงกลับบ้านเลย เราซื้อกล่องโฟมและน้ำแข็งใส่ถุง เอา yogurt ไปแช่ที่กะบะท้ายรถ จนปัจจุบัน กล่องโฟมที่บ้านเต็มไปหมด หาทางระบายอยู่

แม้พ่อแม่จะเป็นคนต่างจังหวัด แต่ผมก็เจริญเติบโตในกรุงเทพฯ จึงมีเพื่อนสมัยเด็กๆหลายคน บางทีก็เจอขณะที่เดินที่ศูนย์การค้า โดยเฉพาะที่เซ็นทรัลลาดพร้าว เมื่อไม่นานมานี้ เจอเพื่อนสมัยเด็กๆ เขาตะโกนเรียกและทักทาย ผมก็ดีใจที่ได้เจอเพื่อน คุยกันเป็นเวลาพอสมควรก็แยกย้าย เราบอกเขาว่าคิดถึงสมัยยังเด็กๆ เมื่อก่อน สนุกนะ แต่จริงๆแล้ว จำไม่ได้ว่าเขาเป็นเพื่อนที่ไหน หวังว่าคงไม่ได้ทักทายเราผิดคนนะ เราก็คลับคล้ายคลับคลาหน้าเขาอยู่ แต่จำไม่ได้จริงๆ คุยได้ตั้งนาน แต่นึกไม่ออก

มีเพื่อน ๒ คนที่สมัยเด็กๆ เป็นเพื่อนรัก ไปไหนก็ไปด้วยกัน ว่างๆ เขามาค้างบ้านเรา และเราก็ไปค้างบ้านเขา คิดว่าคงจะสนิทสนมแบบนี้ไปเรื่อยๆ แต่เกิดมีช่วงระยะเวลาหนึ่ง เขาเดือดร้อนเรื่องเงิน แล้วมาขอยืมเงินเรา ทั้งๆที่ไม่ค่อยมี แต่ด้วยความเห็นใจเพื่อน ก็ให้ยืมไป เมื่อครบกำหนดตามสัญญา เพื่อนคงมีความจำเป็น หาเงินคืนเราไม่ได้ เพื่อนคนแรก เราตามทวงอย่างหนักเพราะก็ต้องใช้เงินเหมือนกัน ซึ่งในที่สุด เขาใช้คืน แต่ความเป็นเพื่อนสิ้นสุดลง เราไม่ได้โกรธเขา แต่เขาโกรธเรา เราก็อยากไปขอโทษ ที่ต้องทำให้เพื่อนลำบากใจ ทั้งนี้ ตอนนั้น เราจำเป็นจริงๆที่ต้องได้เงินคืน สำหรับเพื่อนคนที่ ๒ เขาบอกว่าพี่สาวป่วย ก็คิดว่าจำเป็นต้องใช้เงิน เราจึงเอาเงินที่กู้สหกรณ์มาเพื่อซ่อมแซมบ้านให้ไปก่อน เพราะเห็นใจในความจำเป็น จนเดี๋ยวนี้ ทั้งความเป็นเพื่อนทั้งเงินหายไปเลย แม้จะเจอบ้างในวงสังสรรค์กับเพื่อนร่วมรุ่น ก็ไม่สนิทใจเหมือนเคย เราต้องผ่อนใช้หนี้สหกรณ์ โดยเสียเงินส่วนนั้นไป

ทำให้คิดถึงเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่ง ตอนนั้นเป็นช่วงที่ผมได้เข้าเกษตรใหม่ๆ แล้วต้องไปอยู่หอพัก พ่อแม่ซื้อนาฬิกา Seiko ใหม่ไว้ให้ดูเวลา เพื่อนคนนั้น ไม่ได้เรียนต่อ ไปทำงานบริษัทสายการบิน บอกเราว่าเขาเดือดร้อน ได้ยืมนาฬิกาไปจำนำ ทวงเท่าไหร่ก็ไม่ได้คืน จนหายไปเลย นาฬิกาที่พ่อแม่ให้ ผมได้ใส่อยู่ไม่กี่วันเองจนถึงระยะปีสุดท้ายที่จะจบเกษตรอยู่แล้ว ได้ซื้อนาฬิกา Timex ไขลาน ซึ่งหลุดจำนำ ราคาเรือนละ ๓๐๐ บาท มาใช้เรือนหนึ่ง

สำหรับผม เพื่อนมีความสำคัญในชีวิตมาตั้งแต่เด็กๆ เป็นเพราะแรงบันดาลใจจากเพื่อน ทำให้สู้ดิ้นรนเรียนหนังสือจนจบอย่างกระท่อนกระแท่น แล้วยังมีเพื่อน ทั้งวัยเดียวกัน และรุ่นพี่ รุ่นน้องร่วมกันทำงานมาตลอดชีวิตการทำงาน เรียกได้ว่า เพื่อนร่วมงานคือ ทีมที่แท้จริง ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด หากจะได้รับคำชมเชย ถ้ามีความดีอะไรในชีวิตนี้ ก็ขอยกให้เพื่อนๆ ที่ร่วมเรียน เล่นและทำงานกันมาตั้งแต่เล็กจนโต ทั้งนี้ภรรยาและลูก คงเป็นเพื่อนตายกลุ่มสุดท้าย ก่อนที่จะจากโลกนี้ไป

บู๊ คนเคยหนุ่ม
กรุงเทพฯ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๖