หาเรื่องมาคุยเล่นๆครับ

หลังจากที่ลูกและหลานกลับบ้านไปแล้ว บ้านที่มีชีวิตชีวา ก็เหลือตากับยาย ๒ คนในพื้นที่ๆว่างเปล่าเช่นเคย จะไปตลาด หรือศูนย์การค้า ก็มี ๒ คน สิ่งหนึ่งที่ลูกทื้งไว้ ไม่ได้เอาไปด้วย คือบัตรสมาชิกร้านไอสครีม Swensen’s ซึ่งคิดว่า ตายายต้องไปอุดหนุนประจำทุกสัปดาห์ เพราะไอสครีม คือของโปรดอยู่แล้ว

บ้านที่อยู่นี้ อยู่ที่แขวงลาดยาว เขตจตุจักร สมัยก่อน คือตำบลลาดยาว อำเภอบางเขน  ซึ่งได้มาตั้งหลักแหล่งที่นี่ หลังจากเรียนที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แล้วหลายปี ซึ่งอยู่ในตำบล อำเภอเดียวกัน และอยู่หอพักตลอดระยะเวลาที่เรียนที่นั่น  ในสมัยก่อนนั้น พูดได้ว่าเรียนบางเขน จะไปธุระที่ไหน พอจะกลับหอพัก ก็บอกว่ากลับบางเขน เมื่อตอนเข้าเรียนเริ่มตั้งแต่ ปี ๑ ก็ได้เข็มขัดมาคาด ซึ่งหัวเข็มขัด เขียนคำว่าบางเขน จึงคุ้นกับคำว่าบางเขนมากๆ ไม่เคยบอกใครว่า จบลาดยาว หรือเคยอยู่ลาดยาว ทั้งที่เป็นสถานที่เดียวกัน เพียงแต่ลาดยาวเป็นชื่อตำบล แต่ถ้าจะเอ่ยชื่อว่าเราเกี่ยวพันกับลาดยาว อาจจะไม่เหมาะสม เพราะเป็นที่ตั้งของเรือนจำ คือคุกลาดยาวนั่นเอง

จากบ้าน ถ้าจะไปไหนไกลๆ โดยเฉพาะใจกลางกรุง ซึ่งรถติดมาก และหาที่จอดรถก็ไม่สะดวก สมัยก่อน ได้อาศัยนั่งรถแท็กซี่เป็นประจำ แต่ตอนนี้มีหนทางประหยัดเงิน โดยนั่งรถไฟฟ้า แต่รถไฟฟ้าได้รับความนิยมเพิ่มขึ้น ใครๆ ก็ขึ้นมาทำให้คนแน่น ต้องคิดล่วงหน้ามาก่อนแล้ว ว่าจะต้องยืน โดยเฉพาะเมื่ออายุมาก ไม่ฉับไว เมื่อที่นั่งว่าง จะแย่งกับผู้โดยสารคนอื่นๆก็ไม่ทัน ได้แต่จะมีใครลุกให้นั่งแทน ก็มักจะเกรงใจ เพราะส่วนใหญ่คนลุกให้นั่งเป็นสตรี ถ้าเราไม่ขึ้นมา เขาคงได้นั่งไปอีกไกล ขณะที่ยืนห้อยโหนอยู่บนรถ เคยเห็นหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับโทรศัพท์มือถือที่ตนเองเปิดอยู่ ทั้งๆที่รถแน่น เขาก็นั่งไปได้ตลอดทางไกลๆ ไม่ต้องลุกให้ใครนั่งแทน ผมยืนคิดในใจว่า ถ้าเรามีลูกหลานยังสาว คงไม่ยอมให้หนุ่มคนนี้เป็นแฟนแน่ เพราะเขาไม่ได้เดือดร้อนกับสิ่งแวดล้อมรอบข้างเลย

หลังจากได้ถ่างตาตอนเริ่มวันใหม่ ซึ่งยังเป็นเวลานอน เพื่อดูการแข่งขันฟุตบอลโลก ที่มีองค์กรบริการจ่ายเงินมหาศาลเพื่อถ่ายทอดมาให้เราชาวไทยได้ดูกัน ซึ่งมีความเพลิดเพลินที่ได้ติดตาม คาดการณ์ทีมเก่งๆว่า ใครจะได้เข้ารอบ ใครจะแพ้ชนะอย่างไร และรู้สึกเห็นใจทีมที่เคยรุ่งโรจน์มาก่อน แต่ครั้งนี้ไม่ใช่โอกาสของเขา จึงต้องทะยอยกลับบ้านไป จนถึงคู่ชิงชนะเลิศ ซึ่งเพิ่งผ่านไปไม่นาน เมื่อสมัยเด็กๆ ผมก็เคยวิ่งเล่นฟุตบอลมาบ้างเหมือนกัน เพราะตอนนั้น ไม่มีเทคโนโลยี เช่นทีวี โทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์ ฯลฯ เหมือนกับที่สมัยนี้ ได้พัฒนาขึ้นมาก เด็กๆ ได้แต่เล่นน้ำตามคลองสาธารณะ ปีนต้นไม้ใหญ่ๆเพื่อเก็บผล หรือขึ้นไปนั่งเล่น ขี่จักรยานไปตามถนนซอกซอยต่างๆจนทะลุปรุโปร่ง ผิดนัก ก็ปูเสื่อใต้ร่มไม้เพื่อนอนเล่น ฉะนั้น ฟุตบอลจึงเป็นอุปกรณ์การเล่นที่หาได้ง่าย และเพื่อนๆนักเรียน หรือเพื่อนบ้านร่วมสนุกกัน จนกระทั่งแบ่งข้าง หรือรวมทีม ไปแข่งกับทีมอื่นๆใกล้ๆ ก็มีบ้าง จนโตเป็นหนุ่มก็มีช่องทางเข้าทีมไปแข่งขันกับทีมภายนอก

ที่กล่าวถึงฟุตบอลนี้ นอกจากจะคิดถึงอดีตแล้ว ยังนิยมชมชอบนักเตะในระดับโลก ซึ่งจะต้องมีความสามารถเหนือชั้นกว่าธรรมดา เช่น เทคนิคยุทธวิธีที่จะทะลวงไปทำประตู ซึ่งมีกองหลังฝ่ายตรงข้ามป้องกันอย่างแข็งแกร่ง อาศัยแค่เสี้ยววินาทีที่เผลอและทีมเวิร์คที่รวดเร็ว นอกจากนั้น เทคนิคเฉพาะตัวสำคัญมากๆ เช่นการหลอกล่อคู่ต่อสู้ การส่งบอลให้เพื่อนร่วมทีมแบบต่างๆ และการรับลูกที่ส่งมาให้ โดยเฉพาะที่เตะโด่งมาแต่ไกล ถึงผู้รับหยุดลูกนิดเดียวนิ่งเลย  และเรื่องการโหม่งลูกส่งให้เพื่อนหรือโหม่งลูกเข้าประตูไป เรื่องที่กล่าวถึงเหล่านี้ น่าจะเป็นพรสวรรค์ หรือความเชี่ยวชาญพิเศษที่ฝึกมาเป็นเวลานาน วันเวลาของฟุตบอลก็ผ่านไปแล้ว รอฤดูการแข่งขันต่อไป ซึ่งระหว่างนั้น ก็มีการแข่งขันในภูมิภาคต่างๆให้ติดตามไปเรื่อยๆ

การที่ประเทศต่างๆรับ หรือสมัครเป็นเจ้าภาพในการแข่งขันกีฬาหรือการประชุมระดับนานาชาตินั้น คิดว่า หวังรายได้จากผู้เดินทางมาชมหรือมาร่วมประชุม ข้ามประเทศมา อย่างน้อยที่สุด ประเทศผู้จัดก็ยังได้จำหน่ายสิทธิในการถ่ายทอดสดไปที่ต่างๆ ซึ่งน่าจะมีรายได้สูงพอที่จะจัดการได้ กล่าวถึงการที่ชาวต่างประเทศมาชมกีฬา หรือร่วมประชุมนั้น ค่าเดินทางโดยเฉพาะทางเครื่องบินซึ่งคิดว่าเป็นเงินจำนวนมาก ของเขาคงจะคุ้มเพียงพอ เป็นการท่องเที่ยวไปในตัวด้วย สำหรับผมนั้น แรกๆแทบจะไม่มีโอกาสได้เดินทางไปต่างประเทศ เพราะไม่เก่งพอ จนกระทั่งใน ปี พศ. ๒๕๑๔ อายุได้ ๒๕ ปี ได้ไปร่วมโครงการแลกเปลี่ยนเยวชนชนบท ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยไปพักกับครอบครัวเกษตรกรร่วมทำงานในฟาร์ม และแลกเปลี่ยนเผยแพร่ประสบการณ์ของเรากับชาวอเมริกันในท้องถิ่นของเขา

สายการบิน Cathay Pacific Airline เป็นสายการบินแรกในชีวิตที่ได้เดินทาง โดยทางฮ่องกง แล้วเปลี่ยนเครื่องข้ามทวีปเพื่อเดินทางไปสหรัฐอเมริกา เมือง Seattle เป็นเมืองแรกในนอกประเทศที่มีโอกาสได้เห็นและสัมผัส ไปด้วยกัน ๒ คน อีกคนเป็นสุภาพสตรีรุ่นน้อง แต่เมื่อเสร็จสิ้นการอบรมแนะนำการใช้ชีวิตที่นั่นแล้ว ก็แยกกันไปคนละรัฐ พบกันอีกทีที่ Washington DC เมื่อเสร็จสิ้นโครงการ

ที่เล่ามานี้ ขอกล่าวถึงความประทับใจที่ห้อง Transit ของสนามบินฮ่องกง เพื่อนั่งรอสายการบินที่จะขึ้นต่อไป ที่นั่น นอกจากที่นั่งสวยงามดูอบอุ่น และห้องน้ำที่สะอาดแล้ว ยังมีพนักงานหญิงสาว หน้าตาดีหลายคน แต่งชุดสีแดงเดินวนเวียนไปมาในห้องนี้ คงจะเพื่อบริการผู้โดยสารที่ร้องขอความช่วยเหลือ คิดว่าเป็นของแปลกตาในสมัยนั้น แต่หลังจากนั้น ก็ไม่เคยเห็นที่ไหนอีกเลย

ขณะนี้ อยู่ที่กรุงเทพฯ (ลาดยาว ) จนถึงปลายเดือน ถึงจะได้ไปเชียงใหม่ และคงอยู่ที่นั่นตลอดเดือนหน้า เพื่อให้การเดินทางไปและกลับลดลง  ขอจบเรื่องเล่าเล่นๆแค่นี้ก่อน สวัสดีครับ

บู๊ คนเคยหนุ่ม

บ้านบางเขน  ๒๑ กรกฎาคม  ๒๕๖๙

Facebook Comments Box