ส่งข่าวคราวคุยกันนะครับ

ส่งข่าวคราวคุยกันนะครับ

นานแล้วที่ไม่ได้คุยกัน เลยส่งมาเพื่อจะคุยเล่าอะไรบ้าง ทั้งนี้ มีแต่ชีวิตที่ล่องลอยไปเรื่อยๆ อยู่กรุงเทพฯบ้าง เชียงใหม่บ้าง และนานๆครั้งก็ลงใต้ หลังสวน ซึ่งเป็นถิ่นเกิดและเจริญเติบโตของแม่บ้าน (เป็นสรรพนามเรียกภรรยา หรือ ยายของหลานๆผมเอง)
กล่าวถึงการขับรถระหว่างถนนลงใต้ กับขึ้นเหนือเชียงใหม่นี้ ผมคิดว่าคล้ายๆกัน คือขับไปพอถึงที่หมาย ก็รู้สึกเพลียๆพอกัน พอถึงหลังสวน จะรู้สึกอบอุ่นไปด้วยผลไม้ และความเป็นอยู่ดั้งเดิมที่เปลี่ยนแปลงน้อย ร้านขายขนมจีน และขายขนมไทยๆ ก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด สิ่งที่ไปแล้ว ไม่ว่าครั้งใด จะซื้อทุเรียนกวนกลับบ้าน เพราะชอบกิน และเป็นร้านที่คุ้นเคยอยู่ในตลาด นอกจากนั้น ข้าวแกง ก็ยังขึ้นชื่อเป็นที่นิยม รู้สึกว่า ถ้าจะกินข้าวแกงแล้ว ข้าวแกงปักษ์ใต้จะแพร่ขยายไปทั่วประเทศ
ที่อำเภอหลังสวน ได้เข้าพักที่โรงแรมจิงโจ้ ซึ่งอยู่ที่ปั๊ม ปตท.ฝั่งขวามือหรือเส้นทางกลับ กท.ม เมื่อถึงหลังสวนแล้วต้องขับรถวิ่งต่อไปอีกหน่อยถึงจะพบ โรงแรมนี้ น่าจะสำหรับคนเดินทาง แวะพักค้างคืนระหว่างการเดินทาง บริเวณกว้าง มีรถบรรทุก ๑๐ ล้อจอดพักค้างคืนหลายคัน
สำหรับเชียงใหม่ ก็ใช้ชีวิตปกติธรรมดา ไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหน นอกจากซื้อของกิน ของใช้ หรือทำธุระเกี่ยวกับรถยนต์ และจักรยานยนต์ ที่ใช้อยู่ มีความรู้สึกว่า ไปต่อภาษีรถที่เชียงใหม่ สะดวกกว่าหรือคนน้อยกว่าที่กรุงเทพฯ
เมื่อประมาณเดือนสิงหาคมที่มีวันหยุดยาว ก็ได้ขับรถจากกรุงเทพฯ ไปเชียงใหม่ มีรถไม่มากนัก ผิดจากที่คาดหมาย คงไม่ใช่เทศกาลที่ผู้คนจะกลับภูมิลำเนาเดิม วันนั้น ออกจากรุงเทพฯ ประมาณ ๙.๓๐ น. เช้า และไปถึงเชียงใหม่ เวลา ๙.๓๐ น. กลางคืน รวมเวลาเดินทางทั้งหมด ๑๒ ชั่วโมง ที่ใช้เวลานาน เนื่องจากเมื่อถึงลำพูนแล้ว ได้ตัดแวะไปอำเภอจอมทอง ไปรับลำไย ๒ ถุง ในระยะที่แก่เต็มที่แล้ว เป็นลำไยสด รสหวานสดชื่น จากสวนที่ไม่มีสารเคมี และเก็บจากต้นสดๆ ก็ไปรับเลย สำหรับวันนั้น วัดระยะทางจากบ้านกรุงเทพไป ถึงบ้านเชียงใหม่ ระยะทางเกือบ ๘๐๐ กม. โดยแยกจากเส้นทางหลัก เมื่อลงจากขุนตาน แล้วมีทางแยกไปป่าซาง และดอยหล่อ ต่อจากนั้น จึงเลี้ยวเข้าจอมทอง เมื่อกลับถึงเชียงใหม่แล้ว มุ่งหน้าไปถึงร้านข้าวต้ม ๑ บาทที่เชียงใหม่ ขณะนั้นเป็นเวลา ๓ ทุ่มครึ่ง เนื่องจากนั่งขับรถมานาน พอลงจากรถ การทรงตัวไม่ค่อยดี จะหงายหลังล้ม ต้องยืนปรับการทรงตัวระยะหนึ่ง จึงจะเดินไปได้ คืนนั้น เนื่องจากประสาทเกร็ง และดื่มกาแฟระหว่างเดินทาง เลยนอนได้ ๒-๓ ชั่วโมงก็ตื่นแล้ว
อาการที่ผมเป็นนั้น เคยไปทำ MRI หลายเดือนที่ผ่านมา พบว่าสมองฝ่อ เนื่องจากอายุมาก แต่ผมคิดว่าเป็นผลมาจากสมัยที่ยังทำงานอยู่ นอกจากจะตั้งใจทำงาน ทุ่มเทให้ดี และบังคับตัวเองให้อยู่ในสภาพปกติตลอดเวลาแล้ว ยังเที่ยวเล่น ดื่มสุราเป็นประจำ หลายๆครั้งก็เมามาก ควบคุมตัวเองไม่ได้ เรื่องพวกนี้ น่าจะส่งผลให้วัยชรา มาเจอสภาพแบบนี้ ในขณะที่เพื่อนๆที่ร่วมวงมาด้วยกันหลายๆคน ได้จากไปก่อนหน้านี้แล้ว สำหรับผม การเวียนหัว เป็นอาการปกติประจำวัน ตอนแรกๆหมอให้ยาแก้วิงเวียนมากิน ตอนนี้ ยาหมดแล้ว ไม่พยายามกินยาอีก เวียนหัวได้ก็เวียนไป แล้วอยู่ๆก็จะหายไปเอง แล้วจะเป็นขึ้นมาอีกเรื่อยๆ ก็ปล่อยมันไป
ไปพบหมอเรื่องสมองฝ่อนี้ หมอบอกว่าจะสูญเสียความจำเร็วมาก หมออยากจะสั่งยาชะลอความขี้ลืมให้ แต่ผมยับยั้งไว้เพราะต้องกินไปเรื่อยจนกว่าชีวิตจะหาไม่ เกรงว่าถ้ากินยามากเกินไป จะเป็นอันตรายกับตัวเอง ขณะนี้ อะไรที่ควรจำ ก็จำไม่ได้ แต่อะไรที่ควรลืม กลับจำได้ดี สำหรับเรื่องสมองไม่ค่อยดี มีปัญหาเรื่องความจำนี้ เป็นมาตั้งแต่ยังเด็ก ทำให้เรียนหนังสือไม่ค่อยดี แม้จะไม่เคยสอบตกตอนชั้นมัธยมฯ และผ่านมหาวิทยาลัยมาได้ แต่ก็ไม่ใช่คนเก่ง อยู่แบบลุ่มๆดอนๆตลอด ยังไงก็พยายามออกกำลังกาย เพื่อรักษาสุขภาพ และสมองให้อยู่ยาวนาน
การออกกำลังกาย คือเดินตอนเย็นๆนั้น ไปเห็นสถานที่ใกล้ๆสถานีรถไฟเชียงใหม่ ตรงทางแยกไฟแดง เป็นสถานที่กว้างขวาง จอดรถสบาย มีหลายกิจกรรม ทั้งเดิน แบ่งข้างเตะฟุตบอล แอโรบิค ฯลฯ มีคนไปใช้บริการคึกคักมาก ดูแล้วน่าสนุก แต่พอดีสถานที่นั้นอยู่ไกลจากที่ผมพักอาศัย แม้จะไปได้ง่ายๆ แต่ มีอีกสถานที่หนึ่ง ที่จัดให้มีการขี่จักรยาน/ วิ่ง/เดิน หน้าห้วยตึงเฒ่า ซึ่งจะสะดวกสำหรับผม สิ่งที่ดี คือมีต้นไม้ปลูกรอบๆ มีสระน้ำ และคนไม่มาก น่าจะเหมาะสำหรับการเดินเล่นๆ ดูโน่นดูนี่ คิดโน่นคิดนี่ สักชั่วโมงเศษๆ ก็ครบ ๑ รอบ หรือ ๔.๗ กม. แถมยังมีถนนขึ้นเนิน ลงเนินเตี้ยๆให้หัวใจเต้นแรงหน่อย
ที่ตั้งใจออกกำลังกาย เพราะเคยไปที่โรงพยาบาล เห็นคนไข้หลายๆแบบ บางคนย่ำแย่ ต้องนอนนิ่งๆเป็นเวลานานๆอาจจะเป็นเดือน มีโยงสายยาง และสายต่างๆที่ต่อจากร่างกายไปเข้าเครื่องมือต่างๆรวมทั้งอ๊อกซิเจน บางคนถูกล้วงไปดูดเสมหะในคอซึ่งเจ็บมาก เห็นแล้ว ก็ไม่อยากจะเจอสภาพแบบนั้นในอนาคต คิดได้อย่างเดียว คือพยายามเดิน และบริหารร่างกายตามแต่จะคิดได้ หรือมีคำแนะนำอะไรมาจาก websiteก็พยายามทำหมด แต่อย่างไรก็ตาม แม้จะพยายามหลีกเลี่ยงแล้ว ถ้ายังมีอะไรก็เกิดขึ้นได้ คงต้องยอมรับและทำใจต่อไป
ขณะที่อยู่กับบ้าน อาจจะรู้สึกปวดหัว หรือมึนหัว แต่ถ้าออกไปข้างนอกบ้านแล้ว อาการดีขึ้น ในขณะที่บ้านอยู่แถวบางเขน สถานที่พักผ่อนของผม มีอยู่ ๒ แห่ง แห่งที่ ๑ คือตลาดยิ่งเจริญ สะพานใหม่ ซึ่งบางเวลา รถเข้าแถวยาว แต่ถ้าเลือกเวลาดีๆ ก็สามารถหาที่จอดรถได้ ที่นั่น มีร้านอาหาร ของกินเล่นแปลกๆหลายอย่าง มีโต๊ะเก้าอี้ให้นั่งกินอาหารและดูคนผ่านไปมา ของกินหลากหลายเช่นเดียวกับศูนย์การค้าใหญ่ๆ โดยเฉพาะบางแผงขายขนมหรือของกินเล่นส่งมาจากต่างจังหวัดต่างๆ แห่งที่ ๒ คือ Market Today อยู่ถนนวิภาวดี ซอย ๖๔ ใกล้กับโรงเรียนผไทอุดมศึกษา ที่นี่ ก็มีร้านอาหาร ของกินเล่น และโต๊ะให้นั่ง เหมือนตลาดยิ่งเจริญ ที่ซื้อกินบ่อยๆ คือถั่วต้ม รู้สึกมีขายหลายเจ้า และคงไม่ใช่ถั่วต้มที่ค้างมาหลายวัน สถานที่ทั้ง ๒ แห่งนี้ นั่งเพลินๆได้นาน มีโต๊ะเก้าอี้หลายชุด และสามารถดูคนที่ผ่านไปมาได้เรื่อยๆ สถานที่ทั้ง ๒ แห่งนี้จะมีอาหารหรือของกินหลากหลายและค่าใช้จ่ายถูก
หน้าหนาวคงจะย่างกรายเข้ามาเร็วๆนี้ ขอชักชวนให้ ต้อนรับหน้าหนาว ที่ไม่หนาวเย็นมาก กำลังสบายๆ ขอบคุณครับ
บู๊ คนเคยหนุ่ม
แถวบางเขน ๑๒ กย. ๖๘