ย่างเข้าสู่หน้าหนาว

ย่างเข้าสู่หน้าหนาว

ที่เชียงใหม่ แม้ว่าจะมีฝนอยู่ แต่ตอนเช้าๆมีลมหนาวพัดโชยมาพอเย็นๆ เป็นสัญลักษณ์ว่ากำลังจะเข้าสู่หน้าหนาวแล้ว เป็นหนาวปีที่ ๗๓ ที่ผมมีโอกาสสัมผัส ใครๆก็รู้ว่าหน้าหนาวทำให้ทุกๆคนเป็นสุข เพราะอากาศเย็นทำอะไรก็ชื่นใจ แล้วยังมีเทศกาลต่างๆตามมาให้เราได้สนุกกัน เริ่มตั้งแต่ลอยกระทง ไปจนถึงปีใหม่ และตรุษจีน ก็เข้ามาในช่วงนี้ทั้งนั้น เอาละครับ เรามารอหน้าหนาวกัน

คงจะจำหน้าหนาวทั้ง ๗๒ ปีที่ผ่านมาไม่ได้ จำได้แต่ว่าเวลาล้อมวงดื่มเหล้าที่ระเบียงหรือภายในบ้านก็หลับคาวงได้เลย เพราะอากาศเย็นหลับสบาย ยิ่งมีลมหนาวโชยมา ก็ยิ่งไม่มียุง หลับไปสักพัก ตื่นมา คนอื่นยังนั่งล้อมวงอยู่ เราก็ต่อได้เลย ไม่ต้องล้างหน้าล้างตา นั่งๆไป ตาสว่างเอง
ที่เชียงใหม่ในหน้าหนาว ตามหน้าห้าง ศูนย์การค้า เขาจะให้มีการตั้งโต๊ะกลางแจ้ง ขายอาหารเครื่องดื่ม บางแห่งมีดนตรีขับกล่อมให้เพลิดเพลิน คนแต่งตัวสวยๆงามๆ เดินกันมาขวักไขว่ เลือกเดินหรือนั่งกันตามอัธยาศัย ช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข แต่คนเมืองที่มีบ้านอยู่เชียงใหม่อาจจะไม่ได้ออกมาเดินมากนัก เขามีความสุขที่จะนั่งหน้าบ้าน รับอากาศเย็นๆ กับครอบครัว หรือกับเพื่อนบ้านแถวๆนั้น สรุปแล้ว หน้าหนาวเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขของทุกๆคนที่อยู่เชียงใหม่ เพราะอากาศเย็น คนไม่หนาแน่นจนเกินไป

แต่ระวัง เมื่อมีสุข ก็ต้องมีทุกข์ เป็นสัจธรรมของชีวิต ทุกครั้งที่รู้สึกว่าเราสุข สนุกสนาน ก็ต้องเตือนตัวเองอยู่เสมอๆ ว่าอาจจะมีอะไรที่ทำให้เป็นทุกข์ แทรกเข้ามาในระยะต่อไปก็ได้ ระมัดระวังและเตรียมตัวเองให้รับได้ทุกเหตุการณ์ ถ้าใจเราพร้อม ทุกสิ่งทุกอย่างก็เกิดขึ้นเป็นเหมือนธรรมดา
ขณะที่อากาศเย็นเริ่มเข้ามา ฝนก็ยังตกพรำๆอยู่ทุกวัน แม้ไม่หนัก แต่อยู่ดีๆก็ตก เมื่อวานนี้ไปเดินที่ห้วยตึงเฒ่า ไม่ได้ถือร่มไปด้วย ฝนตกเปียกหมดตั้งแต่เดินได้ครึ่งทาง ทั้งๆที่เมื่อวันก่อน กลัวว่าฝนจะตกกลางทาง จึงติดเอาร่มไป ฝนไม่ตกสักเม็ด คาดการณ์ผิดไม่รอบคอบ แต่อย่างไรก็ตาม ถึงจะเปียกหมด เมื่อเดินเสร็จ ก็รีบกลับบ้าน อาบน้ำสระผม เสร็จแล้วก็ไปกินข้าวตามปกติ ที่โลตัสคำเที่ยง

กล่าวถึงการออกไปกินข้าวข้างนอกนั้น เหมือนชีวิตตอนเป็นวัยรุ่น ตั้งแต่อยู่หอพัก และตอนทำงานใหม่ๆ ไปสังกัดต่างจังหวัด ซึ่งอยู่ตั้งเกือบ ๑๐ ปี การที่ได้อาบน้ำ แต่งตัว แล้วไปนั่งชมคนเดินผ่านไปมาในตอนเย็นค่ำๆ ก็เป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่ง ตอนนี้ ที่ศูนย์อาหารโลตัสคำเที่ยง ได้สังเกตดูคนหนุ่ม-แก่ หาความสุขโดยนั่งดื่มเบียร์ จีบสาวเชียร์เบียร์ ซึ่งผมก็เคยทำมาก่อน นอกจากนั้น บางคนที่นี่ไปกินข้าวเป็นครอบครัว หอบลูกเล็กเด็กแดงไปด้วย น่าสนุก บางคนยังเป็นวัยรุ่นกับเด็กๆ วิ่งไปก็เล่นซ่อนแอบกัน ไม่มีใครรำคาญ กลับนึกสนุก และระลึกถึงความหลัง เมื่อสมัยก่อนที่ลูกยังเล็กๆ ก็คงเคยทำแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน
เดินไปที่แผนกผลไม้ ซึ่งต้องซื้อกลับบ้านเป็นประจำ เห็นมีผลไม้หั่นเป็นชิ้นเล็กๆให้ชิม มีบางคนจิ้มเอาหลายชิ้น ชิมจนอิ่ม แล้วเดินจากไป ผมจะทำแบบนั้นบ้าง ก็ปรากฏว่า เกือบหมดแล้ว เกรงใจ จึงไม่กล้าทำ ขากลับเดินออกมานอกห้าง เห็นผู้หญิงชาวบ้านแก่ๆ นั่งขายพวงมาลัย พวงละ ๒๐ บาท ซึ่งเห็นว่าแพง ถ้าเทียบกับที่ตลาดรวมโชค ที่ขายเพียง ๑๐ บาท แต่ใจอยากช่วย ก็เลยซื้อ ๑ พวง ซึ่งเคยช่วยมาเสมอๆ

พูดถึงร้านขายอาหารภายนอก เช่นข้าวต้มโต้รุ่ง มักจะมีเด็กตัวเล็กๆ หรือคนพิการมาเดินเร่ขายของอยู่ทั่วๆไป ถ้า พิการ หรืออายุมากแล้ว ผมก็จะช่วยซื้อด้วยสงสาร แต่ถ้าเป็นเด็กเล็กๆ คราวก่อนก็เคยช่วย แต่ตอนนี้ ไม่ค่อยได้ซื้อ เพราะเด็กๆเขายึดเป็นอาชีพ เห็นเป็นประจำ มีผู้ใหญ่คอยดูแลอยู่แถวหน้าร้าน ไม่ได้มาคนเดียว และของที่นำมาขาย มักจะมีราคาสูง ไม่ได้เป็นของที่เราอยากจะซื้อ หวังให้เขาไปขายโต๊ะอื่นเอาข้างหน้า

ร้านอาหารที่เป็นร้านภายนอกศูนย์การค้า ปกติ จะมีราคาค่าอาหารถูก อย่างอาหารอีสาน ถ้าไปกิน ๒ คน กับข้าว ๓ อย่าง ราคาแค่ ๒๐๐ กว่าบาท หรือถ้าไปกิน ๓ คน อาหารเยอะหน่อย รวมของหวาน ก็แค่ ๕๐๐ กว่าบาท อยากให้ที่เชียงใหม่มีค่าครองชีพแบบนี้ไปเรื่อยๆ เพราะสินค้าอุปโภคบางอย่างที่ส่งมาจากกรุงเทพฯ ก็ต้องแพงกว่าอยู่แล้วเป็นธรรมดา เวลาไปกินอาหารกับเพื่อนๆ มักจะเฉลี่ยกันไม่มาก พร้อมเครื่องดื่ม เบียร์ น้ำอัดลม และของหวาน คนละครั้งละ ๓๐๐ บาทเศษ ก็อิ่มกันเต็มที่แล้ว

ที่เชียงใหม่นี้มี การนัดกินอาหารกัน กับเพื่อนๆที่เคนเรียนด้วยกันสมัยเด็กๆ และบางครั้งก็เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่เคยทำงานด้วยกัน หรือกับหลานๆที่ตอนสมัยเด็กๆ เคยเลี้ยงและเล่นกับเขามาเพราะพ่อเขาทำงานด้วยกันและอยู่บ้านเดียวกันกับผมมา การกินอาหารเที่ยง จึงเป็นกิจกรรมที่ทำอยู่เสมอๆ ซึ่งครั้งที่ผ่านมาเมื่อ ๒-๓ วันก่อน เป็นการนัดเพื่อนๆสมัยเรียนร่วม ๑๐ กว่า คน คุยกับเพื่อนคนหนึ่งไปเรื่อยๆ แล้ว ปรับทุกข์ เรื่องหูผม ไม่ค่อยดี เพื่อนบอกว่า เขารู้แล้ว เมื่อกี๊ เขาเรียกดังมาก เราไม่ได้ยิน

คิดย้อนไปเมื่อปีก่อนๆ ที่หนาวมากๆ ขับรถทางไกลในฤดูหนาว ช่างเป็นชีวิตที่สดชื่น อารมณ์ดี ไม่ทราบว่า ปีนี้ จะหนาวเหมือนบางปีที่ผ่านมาหรือไม่ แต่อย่างไรก็ตาม ก็ต้องเดินทางไปๆมาๆ กรุงเทพฯเชียงใหม่อยู่เป็นประจำ วิถีชีวิตปัจจุบันครับ

บู๊ คนเคยหนุ่ม เชียงใหม่ ๒๓ กย. ๒๕๖๒