ประชาธิปไตยและเงาของมัน จากทรัมป์ถึงไทย : ผู้รับผิดชอบ ใครอยู่ที่โต๊ะ ใครเป็นเมนู  ตอนที่ 5

ประชาธิปไตยและเงาของมัน จากทรัมป์ถึงไทย ตอนที่ 5

ผู้รับผิดชอบ: ใครอยู่ที่โต๊ะ ใครเป็นเมนู

มีสุภาษิตการเมืองหนึ่งที่กระชับและตรงที่สุด ถ้าเราไม่อยู่ที่โต๊ะอาหาร เราจะกลายเป็นเมนู มันอธิบายพฤติกรรมของรัฐในระบบระหว่างประเทศได้ดีกว่าทฤษฎีสวยๆ หลายชุด

แต่ความรับผิดชอบในสงครามอิหร่านไม่ได้อยู่ที่คนคนเดียว มันกระจายอยู่ในหลายชั้น

ชั้นที่หนึ่ง — ผู้จุดชนวน

สหรัฐฯ และอิสราเอลเปิดสงครามโดยไม่มีการประกาศอย่างเป็นทางการ ไม่มีการลงมติรัฐสภา และอ้างเหตุผลที่ข่าวกรองตัวเองหักล้าง ในกฎหมายระหว่างประเทศ นี่คือการรุกราน แต่ในโลกของ Thucydides คนแข็งแกร่งไม่ต้องการความชอบธรรมทางกฎหมาย

ชั้นที่สอง — ผู้มีแรงจูงใจซ่อนเร้น

อุตสาหกรรมอาวุธที่หุ้นพุ่งทันทีที่สงครามเริ่ม กลุ่มพลังงานที่ได้ประโยชน์จากราคาน้ำมันสูง กลุ่มการเมืองที่ต้องการทำลายอิหร่านถาวร และนักลงทุนที่รู้ว่าตลาดจะเคลื่อนไหวอย่างไรก่อนที่ข่าวจะออก

ชั้นที่สาม — ผู้ที่รู้แต่นิ่งเฉย

นี่คือชั้นที่ถูกลืมในประวัติศาสตร์เสมอ รัฐสภาที่ไม่ทักท้วง พันธมิตรที่ให้ความชอบธรรมโดยไม่ตั้งคำถาม สื่อที่รายงานตาม CENTCOM โดยไม่ตรวจสอบ และ UN ที่ไม่มีกลไกบังคับจริง

คำถามของนูเรมเบิร์ก

ถ้ามันบานปลาย ประวัติศาสตร์จะถามคำถามเดียวกับที่ถามหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ใครรู้ ใครอนุมัติ และใครได้ประโยชน์ คำถามที่น่ากลัวที่สุดคือในโครงสร้างปัจจุบัน คำตอบของทั้งสามข้ออาจนำไปสู่ชื่อเดียวกัน

และในประวัติศาสตร์ทุกครั้ง ผู้ที่จ่ายราคาจริงๆ ไม่ใช่คนที่ตัดสินใจ แต่คือพลเรือนที่ไม่มีชื่ออยู่ในเอกสารทรัพย์สินของใครทั้งนั้น