เรื่อยๆ ครับ
เรื่อยๆ ครับ
ตอนนี้ ยังเหมือนเดิม คือวันๆ ก็ไปศูนย์การค้า ผมชอบเดินดูคน โดยเฉพาะศูนย์การค้าที่คนเดินเยอะๆ เช่น เซ็นทรัลลาดพร้าว เห็นคนเดินทั้ง แซงเราไป และเดินสวนทางมา ซึ่งมีหลากหลาย ส่วนใหญ่แล้ว จะเป็นคนที่มีสภาพดี ดูแข็งแรงและมีความสุข เห็นคนป่วย นั่งรถเข็น และคนที่ไม่สมประกอบน้อย มีอยู่วันหนึ่ง เห็นผู้ชายที่ยังไม่แก่มาก เดินหลังงอยืดตัวไม่ขึ้น แต่ยังเดินเร็ว และมีสถานะทางสุขภาพที่ดี เมื่อเห็นดังนั้น พอกลับบ้าน ผมรีบยืนพิงข้างฝา ดัดตัวเองโดยเฉพาะตรงคอให้ตรงๆ กลัวว่าจะเหมือนเขา เพราะมีแนวโน้มไปในทางนั้น ขณะนี้ ก็ตัวเตี้ยลงกว่าตอนหนุ่มๆ ประมาณ ๕ เซ็นติเมตร
อันที่จริง ความแตกต่างของคนอยู่ที่รูปร่าง หน้าตา และสมรรถนะทางร่างกายและสมองซึ่งเป็นการถ่ายทอดพันธุ์มาจากพ่อแม่และภาวะแวดล้อม แต่อวัยวะภายในนั้น คือมีกะโหลก โครงกระดูก และอวัยวะภายในร่างกายต่างๆเหมือนกัน เพียงแต่แยกเพศชายหรือหญิง ซึ่งทั้งหมดเป็นธรรมชาติที่ถ่ายทอดมาจากบรรพบุรุษหลายหมื่นปี
อย่างไรก็ตาม เราโชคดีที่ได้เกิดมาสัมผัสกับสิ่งแวดล้อมแบบต่างๆของแต่ละสมัย ชีวิตวัยเด็กและวัยรุ่นสดใส แต่ละยุคสมัยย่อมเปลี่ยนแปลงไป เมื่อผมเป็นวัยรุ่น ตั้งแต่เรียนชั้นมัธยมศึกษา แล้วได้มาอยู่หอพักกับเพื่อนๆ ตอนเรียนเกษตร นับเป็นการเริ่มต้นชีวิต ที่แยกตัวออกจากบ้าน และต่อมาไม่นาน ได้ไปรับราชการต่างจังหวัด สังกัดส่วนภูมิภาค ก็ต้องไปใช้ชีวิตกับเพื่อนๆจนเคยชิน ไม่ว่า จะอยู่ในวัยไหน ผมจะต้องมีเพื่อน และห่างเพื่อนไม่ได้
เมื่อสมัยเรียนเกษตร ก็อยู่ในวัยสนุกสนาน พูดเล่นบ้างจริงบ้าง หาประโยคที่มันๆมาพูดให้สนุกสนาน เช่น คำว่า “ไหนๆก็ไหนๆ” เพื่อนผมคิดขึ้นมาเอง จากคำพูดเดิม เช่นไหนๆก็มาแล้ว ไหนๆก็ทำแล้ว เอาเป็นว่ากลางๆ ไหนๆก็ไหนๆ จะพูดในสถานะอะไรก็ได้
อีกประโยคหนึ่งคือ “มึงจะไปรู้กูเรอะ” แผลงมาจากคำว่า “กูจะไปรู้มึงเรอะ” แต่นี่ใช้ในทางตรงข้าม อย่างมีคนมาถามว่า ไปไหนมา มาแล้วหรือ กินอะไรมาหรือยัง เราตอบว่า “มึงจะไปรู้กูเรอะ” เป็นอันว่าจบ ถ้าเราขับรถอยู่ ปรากฎว่ารถคันหน้าชักช้าน่ารำคาญ ไม่เกรงใจเราซึ่งเป็นรถคันหลัง จึงบีบแตร ทันใดนั้น คนขับรถคันหน้าเปิดประตูรถ เดินมาหาเรา ท่าทางเอาเรื่อง ถามว่า บีบแตรทำไมวะ ถ้าเราตอบว่า มึงจะมารู้กูเรอะ มีหวังได้ตะลุมบอนกัน แต่ถ้าตอบว่า ไม่ได้ตั้งใจครับพี่ ภรรยาที่นั่งอยู่ข้างๆสั่งให้บีบ สถานการณ์คงดีขึ้น แต่เมื่อกลับบ้านแล้ว อะไรจะเกิด ก็คือ มึงจะมารู้กูเรอะ
เมื่อพ้นจากวัยรุ่น เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ได้สร้างครอบครัว ดำเนินชีวิตเรื่อยๆมาจนปัจจุบัน ลูกๆ ก็โตเป็นผู้ใหญ่กันหมด ซึ่งมีอยู่ ๓ คน และคนกลางเป็นผู้หญิง ไปสร้างครอบครัว ณ ที่ห่างไกล คือสหรัฐอเมริกา ขณะนี้ ลูกสาวพาครอบครัวมาบ้านที่กรุงเทพฯ ได้พบหลานๆเป็นหนุ่ม อยู่ ๓ หน่อ ตายายดีใจมาก ได้รับความอบอุ่นใจจากลูกหลาน พาลูกหลานไป shopping ทุกวัน และถือโอกาสกินอาหารนอกบ้าน ร้านไหนที่ไม่ค่อยได้เข้าไปกิน ครั้งนี้ ก็ไปหมด ซึ่งพอบ่อยครั้งเข้ากลับมีความรู้สึกว่า อาหารที่บ้านเหมาะกับเรามากที่สุด อย่างน้อย ภาขนะ จาน ชาม ช้อน แก้วที่บ้านก็ของเราเอง
เมื่อกินอาหารที่บ้านเสร็จ ผมก็พยายามช่วยล้างภาชนะ ยกเว้นถ้ามีเยอะๆ เราก็แกล้งเฉยๆทำธุระอื่นๆ ให้แม่บ้านเป็นคนล้าง แต่ปกติแล้ว ไม่ได้รังเกียจอาสาอยู่บ่อยๆเกือบทุกวัน ปัญหาคือ สมองเสื่อม สมาธิไม่ค่อยมี นานๆก็สะดุดเท้าตัวเองหกล้ม หรือทำแก้วตกพื้นแตกกระจาย เป็นธรรมชาติ เคราะห์ยังดีที่สมัยก่อนสะสมแก้วที่ระลึก ได้รับแจกมาเยอะ ทำให้เอามาทดแทนที่แตก ไม่ต้องไปซื้อเพิ่มเติม แต่อย่างใด
หลานคนโตตีกลอง คนกลางเล่นพิณพาทย์ และคนเล็กตีกรับ ยืนเต้นไปมา ที่วัดไทย ณ เมือง Dallas ที่ลูกเคยส่งวีดีโอมาให้ดู นับว่าเป็นโอกาสที่เขาทั้ง ๓ ได้แสดงความสามารถบ้างบางครั้ง นอกจากดนตรีแล้ว ยังช่วยที่ซุ้มเครื่องดื่มในตลาดนัดวันอาทิตย์ที่วัด คนโตได้ครั้งละ ๕๐ เหรียญ คนกลางได้ ๔๐ เหรียญ และคนเล็กได้ ๒๐ เหรียญ ซึ่งคนเล็ก เนื่องจากทำให้ซุ้มเครื่องดื่มคึกคักขึ้น เมื่อมาเยี่ยมตายาย ทั้ง ๓ คนได้เอาเงินที่ได้รับมาด้วย ส่วนใหญ่จะซื้อของกินที่ Seven Eleven สำหรับที่เซ็นทรัล หลังจากกินอาหารเย็นกันแล้ว หลานคนเล็กจะพาพี่ทั้ง ๒ และตา ไปซื้อไอสครีมโคนที่ Dairy Queen หรือ KFC น้ำใจจากหลานตัวน้อยๆ ( ๑๐ ขวบ) ทำให้ไอสครีมอร่อยมาก
นอกจากนั้น หลานตัวน้อยนี้ ยังมีงานอดิเรกสะสมเหรียญ และเงินตรา เขาสามารถเปิดหารูปตัวอย่าง และข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ได้ น้องๆของผม หรือตายายของเขา ก็พากันให้ เหรียญ และแบงค์ ซึ่งเขาเอามาดูข้อมูลใน net เมื่อไม่นานมานี้ เจอข้อมูลว่ามีพิพิธภัณฑ์ธนาคารอยู่ที่ธนาคารไทยพาณิชย์ ถนนรัชดาภิเษก ก็ได้ยกขบวนไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์กัน โดยที่อยู่ใกล้ๆบ้าน ก็ไม่เคยรู้มาก่อน จนหลานคนนี้มาเจอทาง net ได้เที่ยวชมพิพิธภัณฑ์อย่างสนใจ สำหรับเนื้อหาที่ได้ชมมานั้น เกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของระบบเงินตราในประเทศเรา เริ่มมีความเป็นปึกแผ่นตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ ๔ และ ๕ แล้วต่อเนื่องไปเรื่อยๆตามลำดับ
สำหรับหลานคนโต และคนกลาง ตอนนี้เป็นหนุ่มน้อยแล้วทั้ง ๒ คน ช่วยพ่อแม่ทำงานบ้าน และดูแลน้อง เวลาไปซื้อน้ำดื่มที่เซ็นทรัล ตอนที่ยกเข้ามาเก็บในบ้าน หลานทั้ง ๒ คน ยกที่เดียว ๒ pack เดินเที่ยวเดียว ซึ่งผมก็พยายามเตือนว่าอย่าทำ ยกของหนักมาก พอแก่ตัวไป อาจจะมีปัญหาเรื่องกระดูกหลัง ถ้าสามารถทนุถนอมได้ก็ควรทำ
ขณะนี้ ทางบ้านมีชีวิตชีวา รู้สึกอบอุ่น แต่เมื่อครอบครัวของลูกกลับไปแล้ว ก็เหลือแต่ตายายเหมือนเดิม คงจะต้องไปเดินศูนย์การค้า ดูคนผ่านไปมา แล้วกลับไปนอน ถ้าถามว่า ทำไมไม่ดูทีวี ก็ขอตอบว่า พอดี หูเสื่อม ทีวีว่ายังไงก็ไม่ได้ยิน ไตเติ้ลบรรยายก็ไม่ค่อยมี และมีความรู้สึกว่า มีแต่การพูดกันมาก เลยไม่รู้เรื่อง เขียนคุยมาแค่นี้ สวัสดีครับ
บู๊ คนเคยหนุ่ม
บ้านเขตจ
ตุจักร ๕ กค. ๒๕๖๙
