เกิด แก่ เจ็บ ตาย

เกิด แก่ เจ็บ ตาย

เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นธรรมชาติของสิ่งมีชีวิต ที่มีวิวัฒนาการมาแต่ยาวนานมาก ตั้งแต่โลกแตกออกมาจากดวงอาทิตย์ จากการอ่าน เข้าใจ(เอาเอง)ว่า โลกเรานี้ คือกลุ่มแร่ธาตุหลายชนิดรวมตัวกัน เมื่อโลกเย็นลง คงจะหลายล้านปี แร่ธาตุเหล่านั้น บางส่วนกลายเป็นหิน ดินและน้ำ เนื่องจากโลกหมุนรอบตัวเอง และเอียงด้านบน ด้านล่างเข้าหาดวงอาทิตย์ผลัดกันไปมาทุก ๖ เดือน ทำให้เกิดการเคลื่อนไหว เช่นลมพัด และอุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลงไปมา กลุ่มแร่ธาตุส่วนหนึ่งได้ปรับตัวเองเป็นก๊าซ ซึ่งเป็นบรรยากาศปกคลุมโลก โดยเฉพาะก๊าซออกซิเจน ไฮโดรเจนและ คาร์บอนใดออกไซด์ เป็นส่วนสำคัญที่มีจำนวนมหาศาล ต่อมาได้มีการฟอร์มตัวของสิ่งที่มีชีวิต หรือ เซลล์ ขึ้นในน้ำ แล้ววิวัฒนาการขึ้นเป็นพืช สัตว์ มนุษย์ รวมทั้งมีการหมุนเวียนกระจายของน้ำ คือ ฝน หิมะ ฯลฯ หล่อเลี้ยงสิ่งที่มีชีวิตที่เกิดขึ้นในโลกนี้

การที่สิ่งมีชีวิตมีการแบ่งเซลล์ ทำให้เกิดการเจริญเติบโต และเมื่อเติบโตเต็มที่แล้ว ก็มีสัญชาตญาณที่จะขยายพันธุ์ ซึ่งทำให้เพิ่มจำนวนของชีวิตหลายชนิดมากขึ้น ทั้งนี้ มีการสร้างสมดุลทางธรรมชาติ พืชพันธุ์สัตว์บางชนิดสูญพันธุ์ไป แต่ก็มีพันธุ์ใหม่เกิดขึ้น สำหรับคนเราก็อยู่ภายใต้กฎธรรมชาติเหล่านี้เหมือนกัน คือเกิดมา เจริญเติบโต ขยายพันธุ์ แล้วก็ตาย ชีวิตใหม่ก็เริ่มต้นทดแทนไป

ที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะเพื่อนๆผมหลายคนได้จากไป ไม่กลับมา เรากำลังเดินมุ่งหน้าไปปลายทางนี้ ระยะสั้นหรือยาว แล้วแต่บุญกรรม เพื่อนคนสุดท้ายที่จากไปเมื่อเร็วๆนี้ เป็นเพื่อนเกษตรที่เข้าทำงานพร้อมกัน ในหน่วยงานเดียวกัน แต่เขาถูกส่งไปอยู่ทางเหนือซึ่งเป็นบ้านเกิด ส่วนผมวนเวียนทางภาคตะวันออก ภาคกลาง แล้วกลับมาทำงานที่ส่วนกลาง ผมขอเรียกเขาสั้นๆว่าโก๋

ความจริงเขาไม่ใช่จิ๊กโก๋ แต่เนื่องจากรูปร่างผอม โปร่ง ใส่เสื้อผ้าพอดีตัว เลยถูกตั้งฉายาแบบนั้น ความจริงโก๋เป็นคนตรง รักเพื่อน มีแต่เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ตั้งใจทำงาน พบเพื่อนๆมักจะดีใจ ทักทายแบบพูดตรงๆ โผงผาง แต่ก็สนุกสนาน ในระยะเวลาที่ทำงานด้วยกัน เราเพื่อนๆมีการพบปะกันเสมอๆ เขามาหาผม หรือผมไปหาเขา แล้วถือโอกาสพักค้างกับเขา ๑ คืน

โก๋สิ้นสุดการทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยหัวหน้าหน่วยงาน เขาไม่เคยวิ่งเต้น เป็นคนตรง ต่อสู้กับความไม่ยุติธรรม มีอยู่ครั้งหนึ่งที่หัวหน้าจัดประชุมใหญ่ ซึ่งทำเป็นประจำเดือน ครั้งนั้น โก๋ได้พูดถึงความไม่ยุติธรรมของหัวหน้า หัวหน้าสั่งให้หยุดพูด โก่ไม่หยุด หัวหน้าเดินเข้ามาท่าทางจะเอาเรื่อง โก๋เลยซัดเปรี้ยงเข้าที่ใบหน้า คงจะระบมไปหลายวัน และเรื่องนี้เอง ที่โก๋ไม่ได้รับการพิจารณาเรื่องความก้าวหน้า แต่น้องๆในห้องประชุมนั้น รักและบูชาโก๋มาก ที่กล้าทำทั้งๆที่รู้ว่าจะมีผลเสียกับตัวเองตามมา

โก๋เกษียณอายุราชการแล้ว ก็ดูแลสวนที่สร้างไว้ตั้งแต่วัยทำงาน ผมไม่ได้ไปหาเขาเลย ได้ยินแต่เพื่อนๆที่ไปหาเขาว่าสุขสบายดี จนครั้งสุดท้าย มีข่าวที่เขาจบชีวิตลงแล้ว กะทันหันมาก เป็นโรคร้าย คงจะไม่สามารถรักษาให้กลับมาปกติแบบเดิมได้ จึงทอดอาลัยตายอยากปลิดชีวิตเอง พี่ๆน้องๆเพื่อนๆต่างก็คิดถึงและอาลัยต่อการจากไปของเขา แต่ ชีวิตเป็นแบบนี้ ถึงเวลาของใคร คนนั้นก็ต้องลาจากไป

เมื่อถึงวันที่ ๒ กุมภาพันธ์ ทุกปี เป็นวัน home coming day ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พวกเกษตรจะมีการทำบุญรุ่นให้กับผู้ล่วงลับไปแล้ว หลายรุ่นไปทำบุญกันที่วัดพระศรีมหาธาตุ หลักสี่ เดินไปเดินมาเจอหน้ากันทุกปี เมื่อเกษียณอายุราชการ หรือ ถึงวัยพักผ่อนแล้ว เพื่อนๆมาทำบุญมากขึ้น อีกทั้งยังเจอรุ่นพี่ รุ่นน้อง พอครบปีก็มาเจอทักทายกันที เสร็จแล้ว ปีต่อไป ก็มาพบกันใหม่ ยกเว้นบางคนที่เหลือแต่ชื่อ กลายสภาพเป็นผู้ที่รุ่นทำบุญไปให้แทน

การทำบุญให้ผู้ล่วงลับไปนี้ เป็นประเพณีความเชื่อว่าเขาจะได้รับส่วนบุญที่เราส่งขึ้นไปให้ ประเพณีนี้เป็นสิ่งที่ควรจะรักษาไว้ให้ยาวนาน อย่างน้อยเราก็มาพบกัน ร่วมกันคิดถึงเพื่อนๆ ความรัก และความดีที่เรามีต่อกัน และเป็นการจรรโลงศาสนาและขนบธรรมเนียมประเพณีของเรา เสร็จจากการทำบุญแล้ว ก็พากันไปรับประทานอาหาร ซึ่งหลายๆคนลืมรักษาศีลข้อ ๕ ( สุราเมระยะฯ) ที่รับมาเมื่อตอนทำบุญ แต่ขณะนี้เป็นผู้สูงอายุ ดูเหมือนคนที่เคยกร่ำสุรา หันมาสนใจศึกษาหลักธรรมมากขึ้น

ถ้าจะดื่มสุรา มันต้องสูบบุหรี่ด้วยถึงจะครบรูปแบบ สมัยหนุ่มๆ ผมก็เข้าข่าย กินเหล้าสูบบุหรี่กับเขาด้วย โดยเฉพาะตอนเช้าๆกำลังเมาค้าง ขาดบุหรี่ไม่ได้เลย ขอเล่าเมื่อสมัยที่ผมมีโอกาสไปเรียนที่อังกฤษ ก็มีอาการเมาค้างหลายครั้ง แต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง บุหรี่หมด ต้องไปซื้อที่แผงขายบุหรี่ สมองมันเกร็งๆ บอกคนขายว่าจะซื้อ มา มา มา มา…….. วินสตั้น! ตั้งใจจะซื้อบุหรี่มาโบโร พูดไม่ออก ติดอ่าง เอาวินสตั้น ก็ได้

ผมเลิกสูบบุหรี่มาได้ประมาณ ๔๐ กว่าปีแล้ว ตอนแรกคิดว่าจะไม่สำเร็จ เพราะเวลาเมาทุกครั้ง ก็อดที่จะขอบุหรี่เพื่อนมาสูบไม่ได้ ต้องตั้งต้นเลิกใหม่ จนในที่สุด ตั้งใจอีกครั้ง คือ เลิกบุหรี่ และเลิกดื่มเหล้าด้วยพร้อมกัน หันมาวิ่งออกกำลังกายตอนเช้า เพื่อให้ปอดปรับปรุงสภาพแข็งแรงขึ้น ปรากฏว่าเลิกบุหรี่ได้เด็ดขาด แต่ยังหันกลับไปดื่มเหล้าเบียร์อีกหลายครั้ง ในที่สุดก็เลิกเด็ดขาดเหมือนกัน เมื่อไม่นานมานี้ เพราะหมอห้าม ถ้าไม่เลิก ตายแน่

ขณะนี้ ไม่มีเหล้า บุหรี่ หันมาดื่มกาแฟ โดยเฉพาะตอนเช้าๆ ถ้าวันไหนขาดกาแฟ จะง่วงมากเป็นพิเศษ ตอนขับรถทางไกล กาแฟช่วยได้มาก ขับไปดื่มไป จนอยากเข้าห้องน้ำก็แวะปั๊มน้ำมันเป็นระยะ ต้องขอบคุณปั๊ม ปตท. และปั๊มน้ำมันอื่น ที่เดี๋ยวนี้สะอาดเกือบทุกปั๊ม ถ้าใครไม่เห็นคุณค่าห้องน้ำตามปั๊มน้ำมัน และศูนย์การค้าที่ส่วนใหญ่จะสะอาดของบ้านเรา ลองไปเที่ยวยุโรป หรืออเมริกา แบบไปด้วยตัวเอง จะรู้สึกคิดถึงประเทศไทย ถ้าไปแบบนั้น ต้องไม่ดื่มน้ำมาก ยกเว้นถ้ามีเงินก็ไม่เป็นไร

เมื่อผมแวะซื้อกาแฟที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง ตั้งใจเต็มที่ บอกคนขายว่า เอส เอส เอส ……….มอคค่า! อยากจะดื่ม เอสเปรสโซ่ ติดตัว อ.อ่าง พูดไม่ออก เอามอคค่า ก็ได้ ผมมีกรรมที่เป็นคนติดอ่าง จะซื้ออะไร ย่อมผิดหวังเสมอ แต่ไม่เป็นไร อายุขนาดนี้ อยู่ไปทุกวันได้ก็ดีแล้ว

มีรุ่นน้องผมคนหนึ่ง เขาไปไหว้พ่อของเขาที่สุสานในวันเช็งเม้ง เตรียมไก่ย่างจากร้านแพงๆไปจัดอย่างดี เขาบอกว่า พ่อเขาชอบไก่ย่างร้านนี้ พอไหว้เสร็จก็ขนกลับบ้าน กินไก่ย่างที่ไหว้อยู่คนเดียว ผมว่า เขาชอบไก่ย่างร้านนี้เหมือนพ่อของเขาเลย สวัสดีครับ
บู๊ คนเคยหนุ่ม
บางเขน ๒๓ มค. ๒๕๖๕