สงครามยูเครนใครจะอึดกว่าใคร

คอลัมน์ ช่วยกันคิด ช่วยกันทำ

ทหารประชาธิปไตย

สงครามยูเครนใครจะอึดกว่าใคร

ย่างเข้า 37 วันแล้ว ที่สงครามยูเครนยังมีการรบพุ่งกันอยู่ ซึ่งสงครามทางกายภาพที่กำลังดำเนินอยู่นี้ก็ยังไม่มีผลเบ็ดเสร็จ เด็ดขาด แม้ว่าทางฝั่งฟากรัสเซียจะดูว่ามีความได้เปรียบในเรื่องแสนยานุภาพ แต่ยูเครนด้วยการสนับสนุนทั้งอาวุธเสบียงอาหาร และมีกำลังพลที่เข้ามาในรูปกองกำลังอาสา ซึ่งอันที่จริงก็คือ ทหารนั่นแหละ แต่ปรับขบวนการเล็กน้อยด้วยการให้ทหารลาออกแล้วมาสมัครเป็นทหารอาสา อย่างนี้อเมริกาถนัดอยู่แล้ว

            เป้าหมายหรือยุทธวิธีของฝั่งตะวันตก คือ ลากรัสเซียให้จมอยู่ในสงครามยืดเยื้อ เพื่อบ่อนทำลายเศรษฐกิจของรัสเซีย ด้วยค่าใช้จ่ายที่บานปลายออกไปเรื่อยๆจากการทำสงครามยืดเยื้อ ซึ่งรัสเซียเคยเจอมา แล้วในการทำสงครามยืดเยื้อในอัฟกานิสถานเกือบ 10 ปี ในขณะที่ยังเป็นสหภาพโซเวียต

ในขณะเดียวกันสหรัฐฯ ก็ทำสงครามเศรษฐกิจ ด้วยการแซงซั่นทั้งการค้าและระบบการเงิน เพื่อบ่อนทำลายเศรษฐกิจรัสเซียให้ทรุดหนักลงไปอีก

มีการประเมินว่าศึกครั้งนี้จะทำให้เศรษฐกิจของรัสเซียต้องชะลอตัวลงไป เป็นระยะเวลานานถึง 30 ปี กว่าจะฟื้นตัวขึ้นมาได้อีก และอาจถูกซ้ำเติมด้วยการสร้างแรงกดดันให้รัสเซียต้องเพิ่มค่าใช้จ่ายด้านกองทัพ โดยเฉพาะโครงการพัฒนาเรื่องอาวุธยุทธภัณฑ์ที่ก้าวหน้าทางเทคโนโลยี ซึ่งแพงมาก และจะไปเป็นตัวฉุดรั้งการลงทุน หรือการพัฒนาทางด้านเศรษฐกิจ ทำให้รัสเซียซึมยาว และยากที่จะผงาดขึ้นมาอีก เหมือนครั้งที่เกิดการล่มสลายของสหภาพโซเวียต

อีกส่วนหนึ่งสหรัฐฯ และพันธมิตรก็ทำสงครามข่าวสาร (Information Warfare) เพื่อชิงความได้เปรียบในการเมืองระหว่างประเทศ และขั้นตอนสุดท้ายก็จะสร้างสงครามความรู้สึก (Emotional Warrare) นั่นคือการสร้างภาพให้เห็นว่ารัสเซียนั้นทารุญโหดร้ายในสงคราม เช่นการใช้อาวุธเคมีชีวภาพเข่นฆ่า  ประชาชนชาวยูเครนอย่างไร้มนุษยธรรม ซึ่งจะเป็นขั้นตอนสุดท้ายที่จะทำลายรัสเซียให้มีภาพลักษณ์ที่เสียหายเหมือนในอดีต โดยยังไม่นับสงครามไซเบอร์ที่ดำเนินการอยู่

            ทางด้านของรัสเซียในขณะนี้ก็อยู่ในสภาพที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะจะรุกคืบหน้าต่อไปเพื่อทำสงครามให้เบ็ดเสร็จ ก็ทำได้ยากเพราะต้นทุนการทำสงครามสูงขึ้นทุกที การสูญเสียทั้งกำลังพลและอาวุธยุทโธปกรณ์ก็เพิ่มมากขึ้น และยังเกิดปัญหาด้านการส่งกำลังบำรุง ถ้ายิ่งบุกลึกไปทางตะวันตกของยูเครนมากขึ้น

ครั้นจะถอนทหารกลับมาตั้งหลักในดอนบาส ที่ประกาศไว้ว่าเป็นขั้นตอนที่ 2 ในการสถาปนาความมั่นคงในภูมิภาคนี้ หลังจากปฏิบัติการตอนที่ 1 ลุล่วงไปแล้วนั่นคือ ทำลายกองกำลังประจำการและกองกำลังของนีโอนาซียูเครน พร้อมแหล่งสะสมอาวุธคลังแสง ตลอดจนคลังน้ำมันจนเสียหายยับเยิน แต่ก็ยังไม่อาจเอาชนะสงครามกองโจรในเมือง (Urban Guerilla Warfare) ได้ โดยที่ฝ่ายตะวันตกก็คอยเติมอาวุธยุทโธปกรณ์ กำลังคนและเสบียงอาหารที่เล็ดลอดเข้าไปเป็นระยะ

อีกด้านที่ทำให้รัสเซียกังวล แม้จะประกาศว่ายังคงดำรงความมุ่งหมายเดิมทางทหาร แต่การจัดการกับกองกำลังที่รุกคืบเข้าไปในยูเครน และปิดล้อมเมืองไว้หลายเมือง รวมทั้งเมืองหลวงคือ เคียฟอยู่ในขณะนี้ จะปล่อยทิ้งไว้ให้ปิดล้อมไว้อย่างนั้น ก็สิ้นเปลืองการส่งกำลังบำรุง และอาจถูกโจมตีก่อกวน และคอยตัดการส่งกำลังบำรุง ครั้นจะถอยโดยการถอนหารกลับมาตั้งหลักที่ Donbass ก็กังวลว่าจะเสียหน้า แต่ที่สำคัญจะถูกโจมตีก่อความเสียหายในขณะถอย ซึ่งยังมีขั้นตอนทางทหารพอสมควร เช่น การยิงปืนใหญ่และขีปนาวุธเป็นฉากกำบังให้ถอย หรือใช้กองพลรถถังสนับสนุนก็ยังมีปัญหา เพราะตอนนี้เข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว บางพื้นที่หิมะละลายพื้นดิน มีสภาพเป็นโคลนตม รถถังหนักไม่อาจเคลื่อนตัวผ่านได้ มิหนำซ้ำจะเป็นเป้าทำลายโดยจรวดปราบรถถังที่ตะวันตกเร่งส่งให้ยูเครน ที่สำคัญถ้าถอนทหารออกมาแล้วทางตะวันตกก็จะเสริมทหารไร้สัญชาติเข้าไปแทนที่รัสเซียก็ลงทุนเสียเปล่า

อย่างไรก็ตามด้านเศรษฐกิจรัสเซียก็ตอบโต้การแซงซั่น ด้วยมาตรการต่างๆ เช่น การกำหนดให้มีการจ่ายค่าพลังงาน เช่น ก๊าซธรรมชาติ และน้ำมัน ปุ๋ย และข้าวสาลีด้วยเงินรูเบิล แต่เยอรมันและฝรั่งเศสก็ปฏิเสธมาแล้ว เพราะได้รับแรงหนุนจากสหรัฐฯ ที่ตกลงจะส่งก๊าซธรรมชาติ LPG มาขายให้ แคนนาดาก็จะส่งน้ำมันมาขายให้

            ทว่าในสภาพความเป็นจริงทั้งน้ำมันและก๊าซธรรมชาติที่เป็นปัจจัยสำคัญในการขับเคลื่อนทางเศรษฐกิจของยุโรปนั้น มีราคาสูงกว่าของรัสเซียมาก ทำให้เกิดปัญหาเงินเฟ้อที่เริ่มเกิน 7% ข้าวปลาอาหารก็มีราคาแพงขึ้น เพราะยุโรปต้องพึ่งพาทั้งพลังงานและอาหารจากรัสเซียเป็นจำนวนมาก ที่นำเข้าจึงไม่เพียงพอและราคาสูง

ตอนนี้ประชาชนในหลายประเทศของยุโรปก็เริ่มประท้วงรัฐบาล ตั้งแต่กรีซ สเปน ฝรั่งเศส และอังกฤษ และอีกไม่นานก็อาจเกิดการประท้วงรัฐบาลสหรัฐฯ ด้วย เพราะเงินเฟ้อเพิ่มสูงขึ้น คนระดับกลางและระดับล่างเดือดร้อน ประชาชนมองว่ารัฐบาลทอดทิ้งประชาชน แต่ไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน โดยเฉพาะที่ยูเครนก็ยังมีปัญหาพัวพันกับผลประโยชน์ ส่วนตัวของลูกชายประธานาธิบดีโจ ไบเดน คะแนนนิยมของไบเดนจึงตกต่ำลงไม่น้อย และอาจเกิดผลกระทบอย่างแรงต่อการเลือกตั้งมิดเทอม หรือครั้งต่อไป

ในความเป็นจริงสหรัฐฯได้รับผลประโยชน์จากวิกฤตการณ์ครั้งนี้ เพราะขายน้ำมันและก๊าซธรรมชาติได้ในราคาที่สูงขึ้น ขายอาวุธได้เพิ่มขึ้นแต่ผลประโยชน์มันไปตกกับนายทุนในธุรกิจเหล่านี้ ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือ กลุ่มทุนยิว ไซออนิสต์ ที่มีพลังในการกำกับรัฐบาลสหรัฐฯ ในลักษณะ Deep State แต่ประชาชนทั่วไปเดือดร้อน

อนึ่งการใช้นโยบายแซงซั่นรัสเซียในครั้งนี้ก่อความเดือดร้อนไปทั่วโลก รวมทั้งประเทศที่ไม่มีน้ำมัน หรือก๊าซธรรมชาติเหลือส่งออก ประชาชนในประเทศต่างๆ จึงเดือดร้อนมากขึ้นเพราะยังไม่ทันฟื้นตัวจากการที่เศรษฐกิจตกต่ำเพราะโควิด เศรษฐกิจโลกก็พลอยทรุดตัวลงไปด้วย เพราะผลของการแซงซั่น ซึ่งเป็นเครื่องมือของสหรัฐฯที่จะไปจัดการกับรัสเซีย

หลายประเทศที่มีความเข้มแข็งพอที่จะต่อต้านนโยบายนี้ จึงเริ่มแข็งข้อไม่ยอมทำการแซงซั่นรัสเซีย โดยเฉพาะประเทศใหญ่ๆอย่างอินเดีย ก็เริ่มแข็งข้อด้วยการสั่งซื้อน้ำมันและก๊าซ LPG จากรัสเซียในราคาโปรโมชั่น คือถูกกว่าตลาด อินเดียจึงเนื้อหอมที่รัฐมนตรีต่างประเทศทั้งจีนและรัสเซียต้องไปเยือน

ดังนั้นถ้าแผนการแซงซั่นหรือสงครามเศรษฐกิจที่สหรัฐฯดำเนินการกับรัสเซียล้มเหลว ตลอดจนความเดือดร้อนของประชาชน ที่มาจากการแซงซั่นทั้งในยุโรป สหรัฐฯ และในประเทศอื่นๆ กระแสการเมืองก็จะตีกลับไปเป็นแรงกดดันต่อรัฐบาลสหรัฐฯและยุโรปจนอาจต้องถอย และหาทางประนีประนอมกับรัสเซีย หรือหาทางลงอื่นๆในที่สุดก็อาจเป็นไปได้

นี่ยังไม่ได้พูดถึงจีนที่ยังสงบนิ่งอยู่ แต่กระนั้นก็ยังถูกตะวันตก โดยเฉพาะสหรัฐฯ โจมตีตลอดว่าคอยช่วยรัสเซียด้วยมาตรการต่างๆ โดยเฉพาะด้านการเมือง เช่น การที่รัฐมนตรีต่างประเทศจีนไปเยือนอินเดีย เพื่อต่อต้านนโยบายแซงซั่นที่จีนไม่เห็นด้วย

อย่างไรก็ตามจีนย่อมไม่อาจปล่อยให้รัสเซียล้มได้ เพราะถ้ารัสเซียล้ม เป้าหมายต่อไปคือจีน ถึงวันนั้นเมื่อจีนล้ม หากไม่เกิดสงครามโลกเสียก่อน โลกก็จะมีผู้นำเดี่ยว คือ สหรัฐฯที่จะเป็นผู้คุมกฎระเบียบโลกใหม่ ซึ่งสามารถทำอะไรได้ตามอำเภอใจเหมือนที่ผ่านมา

จริงอยู่การที่โลกมี 2 ขั้ว และคานอำนาจกันอาจเกิดสงครามเย็นและสงครามตัวแทน แต่ถ้าโลกมีเพียงขั้วเดียว ประเทศใหญ่น้อยทั้งหลายก็จะกลายเป็นทาสที่ต้องทำตามคำสั่งนายใหญ่ ที่ใช้อำนาจกำหนดว่าอะไรคือความเป็นธรรม