“ทรัมพ์”มาแรง

สบาย สบาย สไตล์เกษม

เกษม อัชฌาสัย

“ทรัมพ์”มาแรง

มาดูการเมืองอเมริกัน สดๆ ร้อนๆ กันหน่อยครับ

อดีตประธานาธิบดีสหรัฐ “โดนัลด์ ทรัมพ์” กำลังกลับมา”ขึ้นหม้อ”อีกครั้งภายในการช่วงชิงการเป็นตัวแทนพรรครีพับลิกันลงชิงตำแหน่งประธานาธิบดีกับตัวแทนพรรคอื่นโดยล่าสุดชนะการเลือกตั้งขั้นต้นแบบ Primary ที่รัฐนิวแฮมไชร์

นับว่าเขาชนะเป็นครั้งที่ ๒ แล้วหลังจากที่ชนะการเลือกตั้งขั้นต้นแบบ Caucus มาแล้วครั้งหนึ่งที่รัฐไอโอวา

อธิบายคร่าวๆ ว่า ระบบเลือกตั้งขั้นต้นที่พรรคเดโมแครตและพรรครีพับลิกัน ล้วนใช้ในการเฟ้นหาตัวแทนพรรคหรือที่เรียกว่า candidate นั้น มีด้วยกันสองระบบคือแบบ”ไพรมารี” (Primary)และแบบ”คอคัส”(Caucus)ซึ่งแต่ละรัฐจะเลือกใช้ต่างกัน รัฐใครก็รัฐมัน

“ไพรมารี”คือการลงคะแนนหรือ”กา” ชื่อผู้สมัครในคูหาเหมือนกับการเลือกตั้งทั่วไปเพื่อเลือกตัวแทนพรรคโดยตรง ซึ่งบางรัฐกำหนดให้ผู้ที่ลงทะเบียนเป็นสมาชิกพรรคเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์ลงคะแนนเสียงเลือกตั้งแบบไพรมารีของพรรคนั้นๆ ได้ แต่บางรัฐก็อนุญาตให้ร่วมโหวตได้โดยไม่จำเป็นต้องเป็นสมาชิกพรรคมาก่อน

ส่วน”คอคัส”นั้นก็คือการประชุมของบรรดาแกนนำพรรคหรือสถานที่สาธารณะใดก็ได้ เพื่ออภิปรายเกี่ยวกับตัวเลือกผู้สมัครและนโยบายต่างๆ ก่อนจะมีการลงคะแนน ซึ่งการโหวตอาจใช้วิธีหย่อนบัตรลงในหีบหรือยกมือโหวตแบบเปิดเผย โดยผู้มีสิทธิ์โหวตจะต้องเป็นสมาชิกพรรคเท่านั้น

ในสองระบบนี้ จะเห็นต่างกันในสองประเด็นคือ

๑.“ไพรมารี”ผู้ที่จะออกเสียงไม่จำเป็นจะต้องเป็นสมาชิกพรรคมาก่อน ส่วน “คอคัส” นั้นจะต้องเป็นสมาชิกพรรคเท่านั้น

๒ “ไพรมารี”ไม่จำเป็นต้องมีการอภิปรายในประเด็นต่างๆ แต่ “คอคัส” ต้องมีการอภิปรายแสดงความเห็นสนับสนุนหรือไม่สนับสนุน

การคัดสรรตัวแทนพรรคทั้งสองแบบที่ว่านี้ ล้วนมีผลถึงการเก็บคะแนนไปใช้ ในการประชุมใหญ่พรรคซึ่งมีรายละเอียดมาก ไม่สามารถอธิบายสั้นๆ ได้ครับ

อย่างไรก็ตาม ชัยชนะของ “ทรัมพ์” ในสองรัฐนี้ ยังไม่อาจทำให้ต้องดีใจถึงกับ “ตีปีก” เชียร์ตัวเองด้วยความมั่นใจครับ

จนกว่าจะได้รับการเลือกเป็นตัวแทนพรรคในการประชุมใหญ่พรรคอันเป็นการคัดสรรขั้นสุดท้ายเท่านั้น

ซึ่งก็หมายความว่า เขายังจะต้องชนะในอีกหลายๆรัฐเป็นส่วนมากเท่านั้น ซึ่งก็ใช่ว่าจะชนะได้ง่ายๆ หากยังมีคู่แข่งที่ได้คะแนนคู่คี่และยังแข็งขันที่จะสู้ต่อจนเข้าสู่ที่ประชุมใหญ่พรรคที่เรียกว่า National convention ชี้ขาดครับ

เอาเป็นว่าเป็นวิธีการคัดสรรช่วงชิงกันจน” “หยดสุดท้าย” จริงๆ

ผมบังเอิญ ได้มีโอกาสไปดูการประชุมใหญ่พรรคเดโมแครตที่ “แมดิสัน สแควร์ การ์เดน” ในรัฐนิวยอร์คมาครั้งหนึ่งนานมากแล้ว

จะเมื่อไรและใครชนะเป็นตัวแทนพรรค ก็จำไม่ได้ครับเพราะหลายสิบปีผ่านมา จำได้แต่ว่าสนุกสนานมากเวลาเขาปราศรัยหาเสียงระหว่างกัน แล้วลงคะแนน ทำให้ต้องลุ้นกันสุดๆ

แต่ก็ยังจำได้ว่าเมื่อผลออกมาว่า ใครได้เป็นตัวแทนพรรคเพื่อส่งตัวลงชิงประธานาธิบดีแล้ว

เขาผู้นั้นก็จะมีสิทธิเลือกคนที่จะมาเป็นรองประธานาธิบดีได้เลย (ถ้าชนะเลือกตั้ง)

อย่างไรก็ตามผลการเลือกตั้งขั้นต้นที่ว่านี้ ทุกคนมุ่งเขม้นมองไปที่รัฐเหล่านี้ คือไอโอวา, นิวแฮมไชร์, เนวาดาและเซาธ์แคโรไลนา

ว่ากันว่า ใครจะนำ-ใครร่วง ให้ดูได้จากผลการเลือกตั้งขั้นต้นของสี่รัฐนี้ ซึ่งจะบ่งชี้ว่า ใครของพรรคใด จะน่าเป็นตัวแทนพรรคลงชิงตำแหน่งประธานาธิบดี

สิ่งที่เกิดขึ้นติดตามมา ก็คือระบบคัดสรรตัวแทนของพรรคใหญ่สองพรรค อย่างละเอียดถี่ถ้วนดังกล่าวทำให้พรรคเล็กพรรคน้อยหรือผู้ลงสมัครอิสระที่เข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดี ล้วนเสียเปรียบไปโดยปริยายเลยละครับ ไม่ว่าจะมีเงินมีทองทุ่มใช้หาเสียงมากเท่าไร ก็สู้พรคใหญ่ๆ ไม่ได้

ทางด้านพรรคเดโมแครตนั้นปรากฏว่า “โจ ไบเดน” ชนะการเลือกตั้งขั้น “ไพรมารี” ที่นิวแฮมไชร์เช่นกัน แต่เขาไม่ยอมไปปรากฏตัวที่นั่น

ยังคงมุ่งหาเสียงระดับประเทศต่อ ด้วยความมั่นใจอย่างยิ่งว่า อย่างไรเสียก็จะได้รับการเสนอตัวจากพรรคเดโมแครตเป็นตัวแทนลงชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในเดือนพฤศจิกายนปีหน้าแน่

จึงรายงานมาสู่กันอ่าน เพียงแค่นี้ก่อนครับ

Facebook Comments Box