ปลด”สุชาติ สวัสดิ์ศรี”ไม่ถูกต้อง
สบาย สบาย สไตล์เกษม
เกษม อัชฌาสัย
ปลด”สุชาติ สวัสดิ์ศรี”ไม่ถูกต้อง
เมื่อวันที่ ๑๙ สิงหาคม ๒๕๖๔ คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ มีมติเป็นเอกฉันท์ ยกเลิกการประกาศยกย่องเชิดชูเกียรติ นายสุชาติ สวัสดิ์ศรี ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปีพุทธศักราช ๒๔๕๔ โดยมิได้ระบุความผิดที่ชัดเจน เช่น เข้ากรอบประพฤติเสื่อมเสียชื่อเสียง หรือต้องคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก(ยกเว้นความผิดโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ)
การสั่งปลดดังกล่าว มีผลทำให้งดจ่ายผลประโยชน์ตอบแทนนายสุชาติ นับแต่วันที่คณะกรรมการมีมติ (๑๙ สิงหาคม ๒๕๖๔)เป็นต้นไป
ฉะนั้น ตามที่เคยมีรายได้เดือนละ ๒๕,๐๐๐ บาท ในการเลี้ยงชีพไปจนสิ้นชีวิต จึงไม่ได้รับอีกต่อไป
ทั้งนี้รวมทั้ง
-สิทธิรับค่ารักษาพยาบาล ไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ ต่อปี
-ค่าช่วยเหลือเมื่อประสบสาธารณภัย ไม่เกิน ๕๐,๐๐๐ บาทต่อครั้ง
-ค่าของเยี่ยมในยามเจ็บป่วยหรือในโอกาสสำคัญไม่เกิน ๓,๐๐๐ บาทต่อครั้ง
-เงินช่วยเมื่อเสียชีวิต ๒๐,๐๐๐ บาท
-เงินช่วยค่าจัดทำหนังสือ เผยแพร่ผลงานเมื่อเสียชีวิต ไม่เกิน ๑๕๐,๐๐๐ บาท
เมื่อขาดรายได้ดังกล่าว ก็เลยไม่รู้ว่า จะมีรายได้จากไหน มาจุนเจือครอบครัว โดยเฉพาะในยามข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ โดยเฉพาะในขณะที่ อายุขัยล่วงเลยเกิน ที่จะประกอบอาชีพอื่นใดได้ เช่น ครั้งยังหนุ่มๆ
อย่างไรก็ตาม มติปลดดังกล่าวนั้น นายสุชาติสามารถยื่นคัดค้าน เพื่อขอคืนสถานะเดิมได้
แต่ก็ยังไม่มีข่าวความเคลื่อนไหวใด ๆ จากนายสุชาติ เพื่อดำเนินการดังกล่าว
เพียงแต่มีปฏิกิริยาก่อนหน้านี้ จากรายงานข่าว เมื่อวันที่ ๓๐ พฤษภาคม ๒๕๖๔ ว่า นายสุชาติได้โพสต์ข้อความผ่าน”เฟซบุ๊ก” ระบุ ว่ามีคนแสดงความเห็นว่า เขาสมควรถูกปลดจากการศิลปินแห่งชาติ ด้วยข้อความว่า
“ผมเคยบอกไว้นานแล้วอย่างเป็นลายลักษณ์อักษร ให้บอกทางกระทรวงวัฒนธรรม แล้วให้ต้นสังกัดคือคือรัฐมนตรีหรือปลัดกระทรวง ปลดผมอย่างเป็นทางการ”
และว่า
“เพราะโพสต์เรื่องชิโนฟาร์มและราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ เลยมีผู้รู้สึกเดือดร้อน อยากปลดผมให้ออกจาก”ศิลปินแห่งชาติ”เพราะสิ้นเปลืองเงินภาษีของเขา”
ดังนั้น หากการปลดเกิดจากการที่นายสุชาติ อ้างถึงสาเหตุที่เขาท้าทายจริง ก็ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องและชอบธรรม เพราะการที่นายสุชาติแสดงความเห็น เกี่ยวกับเรื่องทั้งสอง เป็นการกระทำด้วยสิทธิเสรีภาพ หากผิดพลาด หรือเกิดความเสียหายโดยกับใคร ก็สามารถฟ้องร้องได้ตามกฎหมาย ไม่ใช่ด้วยการกดดัน ปลดออก
อย่างไรก็ตามอีกทางหนึ่ง ก็ได้เกิดกระแสต่อต้านนายสุชาติ กรณีที่เขาแสดงออกทางการเมือง สนับสนุน”กลุ่มราษฎร”เรียกร้องให้ยกเลิก ม.๑๑๒ และสนับสนุนการปฏิรูปสถาบันกษัตริย์ ให้อยู่ภายใต้รัฐธรรมนูญผ่านทาง”เฟซบุ๊ค” และทำกิจกรรมร่วมกับ”กลุ่มพลเมืองโต้กลับ” โดยไปร่วมชุมนุม ๑๑๒ นาที ที่ศาลฎีกาเรียกร้องให้ปล่อยแกนนำกลุ่มผู้ชุมนุม
ทำให้เป็นไปได้ว่า ทางคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติคงจะลงความเห็นว่า การกระทำเช่นนี้เข้าข่าย”พฤติกรรมเสื่อมเสีย”ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจริงเท็จประการใด
ซึ่งเรื่องเช่นนี้ สมควรจะแถลงให้สาธารณชนได้รับรู้ถึงสาเหตุการปลดอย่างแท้จริง
ผมสังเกตเห็นว่า เจ้าหน้าที่บ้านเมืองเราเวลานี้ มีพฤติกรรมแปลกแปร่ง ไร้สัมมาปฏิบัติมากขึ้นทุกวัน
สิ่งที่สมควรทำ สมควรแก้ไข กลับไม่ทำ ไปทำแต่เรื่อง ที่ยิ่งจะสร้างความร้านฉานภายในชาติ
ขอย้ำว่า การเป็น”ศิลปินแห่งชาติ” กับการเมืองนั้น มันคนละเรื่องกัน
หากนายสุชาติ สร้างความเสื่อมเสีย ในทาง”วรรณศิลป์”เช่นไปแต่งเรื่องโป๊โจ๋งครึ่มขายนั่นสิ จึงสมควรจะปลด
มิใช่ไปปลดเขา ฐานมีความคิดเห็นทางการเมืองที่แตกต่าง
ยกตัวอย่างง่ายๆ การปลดที่”ต้องตรง”ประเด็น ก็คือกรณีที่”ออง ซาน ซูจี”ได้รางวัลโนเบลสาขาสันติภาพแล้วถูกปลด ซึ่งเป็นเพราะคณะกรรมการรางวัลเห็นว่า เธอไม่รักษาสันติภาพ หรือเชิดชูสิทธิเสรีภาพของชาว”โรฮีนจา” แต่ในฐานะประมุขแห่งชาติ กลับปล่อยให้ทหารเมียนมา ล่วงละเมิดสิทธิมุษยชน ในประการต่างๆ นานา ด้วยการเข่นฆ่า เผาหมู่บ้าน จนต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปบังกลาเทศนับหมื่นนับแสน
ถามว่า นายสุชาติกระทำความผิดเสื่อมเสียใดๆ ในแง่วรรณศิลป์ ให้เข้าข่ายต้องปลดออก
ผมจึงว่า นี่คือการปลดเพราะการเมืองชัด ๆ
ผมเอง ไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ กับนายสุชาติ แม้ผมจะเคยเรียนในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คณะศิปศาสตร์มาก่อน ช่วงอยู่ปี ๑
ถ้าจะว่าไปแล้ว ผมเป็นรุ่นน้อง(หนึ่งปี)เสียด้วยซ้ำ แม้จะมีผมจะอายุมากเขากว่าปีหนึ่ง
นอกจากนั้นแล้ว ผมประกาศตัวไปหลายหนแล้วว่า เป็น”นักสถาบันกษัตริย์นิยม”
ไม่เคยคิดต่อต้านสถาบันฯ
เนื่องจากเห็นง่ายๆว่า จะมีแต่เพียงสถาบันฯเท่านั้น ที่จะสามารถรักษาสามัคคีธรรมในชาติเอาไว้ได้ อย่างยั่งยืน แต่ในเงื่อนไขที่ว่าจะต้องมี”ทศพิธราชธรรม”
ตราบที่ยังมีสถาบันกษัตริย์ ไทยก็จะไม่มีวันเป็นอย่างเวียดนาม อย่างกัมพูชา หรืออย่างลาวได้
ขนาดจีนคอมมิวนิสต์ เขายังมองเห็นความจำเป็นของสถาบันกษัตริย์ไทย แถมยังยกย่องอยู่ให้ความสำคัญตลอดมา
นั่นเป็นเพราะ จีนเขาไม่มี”ฮ่องเต้” ไว้เป็นศูนย์จิตใจ มีได้เพียงประธานประเทศ หรือประธานาธิบดี เท่านั้น
ฉะนั้น จึงไม่มีเหตุผลใดๆ ที่ผมจะต้องเขียนเชียร์นายสุชาติ
แต่ที่ต้องเขียน เพราะทนไม่ได้ กับความเหลวเละในการทำงานของฝ่ายบ้านเมือง ที่คิดเอาแต่ได้ คิดว่าจะใช้วิธีเช่นนี้ ปรามคนที่เห็นต่าง
ผมจึงเขียนเรื่องนี้ ออกมาตามที่เห็น ในข้อเท็จจริง เพราะชี้ว่า”พวกคุณ(รัฐบาล) ทำผิดพลาดแล้ว”
เพราะการปลดนายสุชาติ กลับยิ่งจะสร้างแตกร้าวให้กว้างออกไปมากขึ้น ในอีกหลายมิติ….ซึ่งก็คงจะเห็น เป็นที่ประจักษ์แล้วในแวดวงสื่อสังคมที่ฮือฮากันระงม ในขณะนี้
เขียนอย่างนี้ ใครจะวิจารณ์ผมอย่างไร ก็เชิญได้ ตามสะดวกนะครับ
เพราะผมเอง เป็นเพียงนักเขียนกระจิบกระจอก ไม่ใช่พญาอินทรีหรือเทวดา มาจากฟากฟ้าแดนสวรรค์
