การเต้นรำแห่งความตาย
The Dance of Death by Chris Hedges
The ruling corporate elites no longer seek to build. They seek to destroy. They are agents of death. They crave the unimpeded power to cannibalize the country and pollute and degrade the ecosystem to feed an insatiable lust for wealth, power and hedonism. Wars and military “virtues” are celebrated. Intelligence, empathy and the common good are banished. Culture is degraded to patriotic kitsch. Education is designed only to instill technical proficiency to serve the poisonous engine of corporate capitalism. Historical amnesia shuts us off from the past, the present and the future. Those branded as unproductive or redundant are discarded and left to struggle in poverty or locked away in cages. State repression is indiscriminate and brutal. And, presiding over the tawdry Grand Guignol is a deranged ringmaster tweeting absurdities from the White House.
The graveyard of world empires—Sumerian, Egyptian, Greek, Roman, Mayan, Khmer, Ottoman and Austro-Hungarian—followed the same trajectory of moral and physical collapse. Those who rule at the end of empire are psychopaths, imbeciles, narcissists and deviants, the equivalents of the depraved Roman emperors Caligula, Nero, Tiberius and Commodus. The ecosystem that sustains the empire is degraded and exhausted. Economic growth, concentrated in the hands of corrupt elites, is dependent on a crippling debt peonage imposed on the population. The bloated ruling class of oligarchs, priests, courtiers, mandarins, eunuchs, professional warriors, financial speculators and corporate managers sucks the marrow out of society.
The elites’ myopic response to the looming collapse of the natural world and the civilization is to make subservient populations work harder for less, squander capital in grandiose projects such as pyramids, palaces, border walls and fracking, and wage war. President Trump’s decision to increase military spending by $54 billion and take the needed funds out of the flesh of domestic programs typifies the behavior of terminally ill civilizations. When the Roman Empire fell, it was trying to sustain an army of half a million soldiers that had become a parasitic drain on state resources.
The complex bureaucratic mechanisms that are created by all civilizations ultimately doom them. The difference now, as Joseph Tainter points out in “The Collapse of Complex Societies,” is that “collapse, if and when it comes again, will this time be global. No longer can any individual nation collapse. World civilization will disintegrate as a whole.”
Civilizations in decline, despite the palpable signs of decay around them, remain fixated on restoring their “greatness.” Their illusions condemn them. They cannot see that the forces that gave rise to modern civilization, namely technology, industrial violence and fossil fuels, are the same forces that are extinguishing it. Their leaders are trained only to serve the system, slavishly worshipping the old gods long after these gods begin to demand millions of sacrificial victims.
“Hope drives us to invent new fixes for old messes, which in turn create even more dangerous messes,” Ronald Wright writes in “A Short History of Progress.” “Hope elects the politician with the biggest empty promise; and as any stockbroker or lottery seller knows, most of us will take a slim hope over prudent and predictable frugality. Hope, like greed, fuels the engine of capitalism.”
The Trump appointees—Steve Bannon, Jeff Sessions, Rex Tillerson, Steve Mnuchin, Betsy DeVos, Wilbur Ross, Rick Perry, Alex Acosta and others—do not advocate innovation or reform. They are Pavlovian dogs that salivate before piles of money. They are hard-wired to steal from the poor and loot federal budgets. Their single-minded obsession with personal enrichment drives them to dismantle any institution or abolish any law or regulation that gets in the way of their greed. Capitalism, Karl Marx wrote, is “a machine for demolishing limits.” There is no internal sense of proportion or scale. Once all external impediments are lifted, global capitalism ruthlessly commodifies human beings and the natural world to extract profit until exhaustion or collapse. And when the last moments of a civilization arrive, the degenerate edifices of power appear to crumble overnight.
Sigmund Freud wrote that societies, along with individuals, are driven by two primary instincts. One is the instinct for life, Eros, the quest to love, nurture, protect and preserve. The second is the death instinct. The death instinct, called Thanatos by post-Freudians, is driven by fear, hatred and violence. It seeks the dissolution of all living things, including our own beings. One of these two forces, Freud wrote, is always ascendant. Societies in decline enthusiastically embrace the death instinct, as Freud observed in “Civilization and Its Discontents,” written on the eve of the rise of European fascism and World War II.
“It is in sadism, where the death instinct twists the erotic aim in its own sense and yet at the same time fully satisfies the erotic urge, that we succeed in obtaining the clearest insight into its nature and its relation to Eros,” Freud wrote. “But even where it emerges without any sexual purpose, in the blindest fury of destructiveness, we cannot fail to recognize that the satisfaction of the instinct is accompanied by an extraordinary high degree of narcissistic enjoyment, owing to its presenting the ego with a fulfillment of the latter’s old wishes for omnipotence.”
The lust for death, as Freud understood, is not, at first, morbid. It is exciting and seductive. I saw this in the wars I covered. A god-like power and adrenaline-driven fury, even euphoria, sweep over armed units and ethnic or religious groups given the license to destroy anything and anyone around them. Ernst Juenger captured this “monstrous desire for annihilation” in his World War I memoir, “Storm of Steel.” A population alienated and beset by despair and hopelessness finds empowerment and pleasure in an orgy of annihilation that soon morphs into self-annihilation. It has no interest in nurturing a world that has betrayed it and thwarted its dreams. It seeks to eradicate this world and replace it with a mythical landscape. It turns against institutions, as well as ethnic and religious groups, that are scapegoated for its misery. It plunders diminishing natural resources with abandon. It is seduced by the fantastic promises of demagogues and the magical solutions characteristic of the Christian right or what anthropologists call “crisis cults.”
Norman Cohn, in “The Pursuit of the Millennium: Revolutionary Messianism in Medieval and Reformation Europe and Its Bearing on Modern Totalitarian Movements,” draws a link between that turbulent period and our own. Millennial movements are a peculiar, collective psychological response to profound societal despair. They recur throughout human history. We are not immune.
“These movements have varied in tone from the most violent aggressiveness to the mildest pacifism and in aim from the most ethereal spirituality to the most earth-bound materialism; there is no counting the possible ways of imagining the Millennium and the route to it,” Cohen wrote. “But similarities can present themselves as well as differences; and the more carefully one compares the outbreaks of militant social chiliasm during the later Middle Ages with modern totalitarian movements the more remarkable the similarities appear. The old symbols and the old slogans have indeed disappeared, to be replaced by new ones; but the structure of the basic phantasies seems to have changed scarcely at all.”
These movements, Cohen wrote, offered “a coherent social myth which was capable of taking entire possession of those who believed in it. It explained their suffering, it promised them recompense, it held their anxieties at bay, it gave them an illusion of security—even while it drove them, held together by a common enthusiasm, on a quest which was always vain and often suicidal.
“So it came about that multitudes of people acted out with fierce energy a shared phantasy which though delusional yet brought them such intense emotional relief that they could live only through it and were perfectly willing to die for it. It is a phenomenon which was to recur many times between the eleventh century and the sixteenth century, now in one area, now in another, and which, despite the obvious differences in cultural context and in scale, is not irrelevant to the growth of totalitarian movements, with their messianic leaders, their millennial mirages and their demon-scapegoats, in the present century.”
The severance of a society from reality, as ours has been severed from collective recognition of the severity of climate change and the fatal consequences of empire and deindustrialization, leaves it without the intellectual and institutional mechanisms to confront its impending mortality. It exists in a state of self-induced hypnosis and self-delusion. It seeks momentary euphoria and meaning in tawdry entertainment and acts of violence and destruction, including against people who are demonized and blamed for society’s demise. It hastens its self-immolation while holding up the supposed inevitability of a glorious national resurgence. Idiots and charlatans, the handmaidens of death, lure us into the abyss.
การเต้นรำแห่งความตาย โดย Chris Hedges
แปล : นายปลา / Truthdig
ชนชั้นนำของชนชั้นปกครองไม่ต้องการสร้างอีกต่อไป พวกเขาพยายามที่จะทำลาย พวกเขาเป็นตัวแทนของความตาย พวกเขากระหายอำนาจที่ไม่ถูก จำกัด ในการทำลายล้างประเทศและก่อให้เกิดมลพิษและย่อยสลายระบบนิเวศน์เพื่อกินอาหารที่ไม่รู้จักพอสำหรับความมั่งคั่งอำนาจและความเกลียดชัง สงครามและ “คุณธรรม” ทางทหารได้รับการเฉลิมฉลอง ความรู้ความเข้าใจการเอาใจใส่และสิ่งดีงามที่ถูกเนรเทศออกไป วัฒนธรรมถูกย่อยสลายไปสู่ศิลปที่ไร้ค่า การศึกษาได้รับการออกแบบมาเพื่อปลูกฝังความชำนาญด้านเทคนิคเพื่อให้บริการเครื่องยนต์ที่เป็นพิษของระบบทุนนิยมของ บริษัท ความจำเสื่อมทางประวัติศาสตร์ปิดเราออกจากอดีตปัจจุบันและอนาคต ผู้ที่ถูกตราหน้าว่าไม่อุดมสมบูรณ์หรือซ้ำซ้อนจะถูกทิ้งและทิ้งไว้เพื่อต่อสู้กับความยากจนหรือถูกขังไว้ในกรง การปราบปรามของรัฐเป็นเรื่องที่ไม่เลือกปฏิบัติและโหดเหี้ยม และ,
สุสานของจักรวรรดิโลก – ซู, อียิปต์, กรีก, โรมัน, มายัน, เขมร, ออตโตมันและออสเตรีย – ฮังการี – ตามวิถีโคจรของการล่มสลายทางศีลธรรมและทางกายภาพเช่นเดียวกัน บรรดาผู้ปกครองที่ส่วนท้ายของจักรวรรดิเป็นโรคจิต imbeciles narcissists และ deviants, เทียบเท่าของจักรพรรดิโรมันที่หลงลืม Caligula, Nero, Tiberius และ Commodus ระบบนิเวศที่รักษาการณ์จักรวรรดิเสื่อมโทรมและหมดแรง การเติบโตทางเศรษฐกิจที่เข้มข้นอยู่ในมือของชนชั้นสูงที่ทุจริตขึ้นอยู่กับภาวะเศรษฐกิจที่เลวร้ายที่กำหนดไว้ในประชากร ชนชั้นปกครองที่มีอำนาจมากหน้าหลายตานักบวชนักบวชขุนนางขุนนางขันทีนักรบมืออาชีพนักเก็งกำไรทางการเงินและผู้บริหารขององค์กรพังพินาศออกจากสังคม
การตอบสนองของสายตาของชนชั้นสูงต่อการล่มสลายของโลกธรรมชาติและอารยธรรมคือการทำให้ประชากรที่ยอมจำนนทำงานหนักขึ้นน้อยลงเปลืองเงินทุนในโครงการอันยิ่งใหญ่เช่นปิรามิดพระราชวังผนังชายแดนและสงครามค่าจ้างและสงครามค่าจ้าง ประธานาธิบดีทรัมพ์ตัดสินใจที่จะเพิ่มการใช้จ่ายทางทหารโดย 54000000000 $ และใช้เงินที่จำเป็นออกจากเนื้อของโปรแกรมในประเทศ typifies พฤติกรรมของอารยธรรมที่ป่วยหนัก เมื่อจักรวรรดิโรมันล้มลงมันก็พยายามที่จะรักษากองทัพครึ่งล้านทหารที่กลายเป็นปรสิตรั่วไหลในแหล่งข้อมูลของรัฐ
กลไกทางราชการที่ซับซ้อนซึ่งสร้างขึ้นโดยอารยธรรมทั้งหมดจะทำให้พวกเขาตกต่ำที่สุด ความแตกต่างในขณะนี้ขณะที่โจเซฟทาเน็ทชี้ว่า “การล่มสลายของสังคมที่ซับซ้อน ” คือ “การล่มสลายถ้าและเมื่อไหร่ที่จะเกิดขึ้นอีกครั้งคราวนี้จะเป็นสากล” ไม่สามารถล่มสลายของประเทศใด ๆ ได้อีกต่อไป อารยธรรมโลกจะสลายไปโดยรวม “
อารยธรรมในการลดลงแม้จะมีสัญญาณชัดเจนของการสลายตัวอยู่รอบ ๆ พวกเขายังคงยึดมั่นในการฟื้นฟูความยิ่งใหญ่ของพวกเขา. ภาพลวงตาของพวกเขาประณามพวกเขา พวกเขาไม่สามารถมองเห็นได้ว่ากองกำลังที่ก่อให้เกิดอารยธรรมสมัยใหม่ ได้แก่ เทคโนโลยีความรุนแรงในอุตสาหกรรมและเชื้อเพลิงฟอสซิลเป็นพลังเช่นเดียวกับที่กำลังดับไฟ ผู้นำของพวกเขาได้รับการฝึกฝนเฉพาะเพื่อรับใช้ระบบการนมัสการพระเทพองค์เก่าอย่างไร้ความปรานีหลังจากที่พระเจ้าเหล่านี้เริ่มเรียกร้องให้มีผู้เสียสละนับล้าน
“ความหวังช่วยผลักดันให้เราสามารถคิดค้นข้อเสนอใหม่ ๆ สำหรับระเบียบเก่า ๆ ซึ่งจะก่อให้เกิดความยุ่งเหยิงที่เป็นอันตรายมากยิ่งขึ้น” โรนัลด์ไรท์เขียนไว้ใน ” ประวัติความก้าวหน้าสั้นๆ ” “หวังว่านักการเมืองจะเลือกคำสัญญาที่ว่างเปล่าที่สุด และในฐานะที่เป็นผู้ขายหุ้นหรือผู้ขายสลากรู้ส่วนใหญ่ของเราจะมีความหวังที่บางกว่าประหยัดฉลาดและคาดเดาได้ ความหวังเช่นเดียวกับความโลภเชื้อเพลิงของเครื่องยนต์ทุนนิยม “
Trump appointees – Steve Bannon, Jeff Sessions, Rex Tillerson, Steve Mnuchin, Betsy DeVos, Wilbur Ross, Rick Perry, Alex Acosta และอื่น ๆ – ไม่สนับสนุนการปฏิรูปหรือปฏิรูป พวกเขาเป็นสุนัข Pavlovian ที่หลั่งน้ำตาก่อนกองเงิน พวกเขามีสายยากที่จะขโมยจากคนยากจนและปล้นงบประมาณของรัฐบาลกลาง ความคิดครอบงำจิตใจแบบเดียวกับการตกแต่งส่วนบุคคลทำให้พวกเขาต้องรื้อสถาบันใด ๆ หรือยกเลิกกฎหมายหรือข้อบังคับที่ขัดต่อความโลภของตน คาร์ลมาร์กซ์เขียนว่า “ทุนนิยม” คาร์ลมาร์กซ์เขียนว่า “เครื่องจักรสำหรับขีด จำกัด ของการรื้อถอน” ไม่มีความรู้สึกภายในของสัดส่วนหรือขนาด เมื่ออุปสรรคภายนอกทั้งหมดถูกยกขึ้นแล้วทุนนิยมโลกก็โหดร้ายทารุณต่อมนุษย์และโลกธรรมชาติเพื่อดึงกำไรออกไปจนหมดหรือยุบ และเมื่อช่วงเวลาสุดท้ายของอารยธรรมมาถึง,
ซิกมุนด์ฟรอยด์เขียนว่าสังคมพร้อมกับประชาชนถูกผลักดันจากสัญชาตญาณหลักสองประการ หนึ่งคือสัญชาตญาณของชีวิต Eros การแสวงหาความรักบำรุงรักษาปกป้องและรักษาไว้ ข้อที่สองคือสัญชาตญาณแห่งความตาย สัญชาตญาณความตายที่เรียกว่า Thanatos โดยคนโพสต์ – ฟรอยด์เป็นแรงผลักดันจากความกลัวความเกลียดชังและความรุนแรง มันพยายามที่จะละลายของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดรวมทั้งสิ่งมีชีวิตของเราเอง หนึ่งในสองกองกำลังเหล่านี้ฟรอยด์เขียนขึ้นเสมอ สังคมในการปฏิเสธอย่างกระตือรือร้นโอบกอดสัญชาตญาณการตายตามที่ Freud สังเกตใน ” อารยธรรมและความไม่พอใจของมัน ” เขียนขึ้นในวันขึ้นลัทธิฟาสซิสต์ในยุโรปและสงครามโลกครั้งที่สอง
“มันอยู่ในซาดิสม์ที่สัญชาตญาณการตายบิดจุดมุ่งหมายกามในความรู้สึกของตัวเองและยังในเวลาเดียวกันอย่างเต็มที่พอใจกระตุ้นเร้าอารมณ์ที่เราประสบความสำเร็จในการได้รับความเข้าใจที่ชัดเจนในลักษณะและความสัมพันธ์กับEros ของมัน” ฟรอยด์เขียน . “แต่ถึงแม้มันจะโผล่ขึ้นมาโดยไม่มีจุดมุ่งหมายทางเพศใด ๆ ในความโกรธแค้นของการทำลายล้างเราก็ไม่อาจเข้าใจผิดได้ว่าความพึงพอใจของสัญชาตญาณนั้นมีระดับความเพลิดเพลินแบบหลงตัวเองที่สูงเป็นพิเศษด้วยการนำเสนออัตตากับการปฏิบัติตาม ความปรารถนาอันแรงกล้าของพระผู้เป็นเจ้าในสมัยก่อน “
ความต้องการทางเพศเพื่อความตายเช่นเดียวกับที่ Freud เข้าใจไม่ใช่ครั้งแรกที่เป็นโรค เป็นที่น่าตื่นเต้นและมีเสน่ห์ ฉันเห็นสิ่งนี้ในสงครามที่ฉันปกคลุม มีอำนาจเหมือนพระเจ้าและความโกรธความตื่นเต้นที่ทำให้ตื่นเต้นเร้าใจแม้กระทั่งความอิ่มเอมใจกวาดกองกำลังติดอาวุธและกลุ่มชาติพันธุ์หรือศาสนาออกใบอนุญาตให้ทำลายสิ่งใดและใครก็ตามที่อยู่รอบตัวพวกเขา เอิร์นส์ Juenger จับ “ความปรารถนามหันต์ในการทำลายล้าง” ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งไดอารี่ ” พายุเหล็ก””ประชากรที่ห่างเหินและรุมเร้าด้วยความสิ้นหวังและความสิ้นหวังพบว่าการเสริมสร้างพลังอำนาจและความสุขในการทำลายล้างตัวเองให้กลายเป็นความพินาศของตัวเอง ไม่มีส่วนได้เสียในการหล่อเลี้ยงโลกที่ทรยศและขัดขวางความฝันของตน มันพยายามที่จะกำจัดโลกนี้และแทนที่ด้วยภูมิทัศน์ที่เป็นตำนาน มันขัดกับสถาบันเช่นเดียวกับกลุ่มชาติพันธุ์และศาสนาที่เป็นแพะรับบาปสำหรับความทุกข์ยากของมัน ทำให้ทรัพยากรธรรมชาติลดลงด้วยการละทิ้ง มันล่อลวงด้วยสัญญาอันยอดเยี่ยมของคนหามและการแก้ปัญหาที่มีมนต์ขลังของคริสเตียนหรือสิ่งที่มานุษยวิทยาเรียกว่า ” ลัทธิวิกฤต “
นอร์แมนโคห์นใน ” การแสวงหามิลเลนเนียม : การปฏิวัติของศาสนจักรในยุคกลางและการปฏิรูปยุโรปและการแบกรับการเคลื่อนไหวแบบเผด็จการสมัยใหม่” ดึงความเชื่อมโยงระหว่างช่วงเวลาที่วุ่นวายและของเราเอง การเคลื่อนไหวนับพันปีเป็นการตอบสนองทางจิตวิทยาที่เฉพาะเจาะจงและเป็นรูปธรรมต่อความสิ้นหวังทางสังคมที่ลึกซึ้ง พวกเขาเกิดขึ้นตลอดประวัติศาสตร์ของมนุษย์ เราไม่มีภูมิคุ้มกัน
“การเคลื่อนไหวเหล่านี้ต่างกันไปในน้ำเสียงจากการก้าวร้าวรุนแรงที่สุดเพื่อความสันติสุขที่อ่อนโยนที่สุดและในจุดมุ่งหมายจากจิตวิญญาณที่ไม่มีตัวตนมากที่สุดไปจนถึงวัตถุนิยมที่โลกปกคลุมมากที่สุด ไม่นับวิธีที่จะจินตนาการถึงมิลเลนเนียมและเส้นทางไปได้ “โคเฮนเขียน “แต่ความคล้ายคลึงกันสามารถนำเสนอตัวเองเช่นเดียวกับความแตกต่าง; และยิ่งกว่านั้นอย่างใดอย่างหนึ่งเมื่อเปรียบเทียบการระบาดของสงครามเย็นทางสังคมในช่วงยุคกลางต่อมากับขบวนการเผด็จการสมัยใหม่ที่น่าทึ่งมากขึ้นความคล้ายคลึงกันจะปรากฏขึ้น สัญลักษณ์เก่าและคำขวัญเก่า ๆ หายไปอย่างแน่นอนและถูกแทนที่โดยคำใหม่ แต่โครงสร้างของ phantasies ขั้นพื้นฐานดูเหมือนว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงแทบจะไม่เลย “
การเคลื่อนไหวเหล่านี้ Cohen เขียนเสนอ “ตำนานทางสังคมที่สอดคล้องกันซึ่งสามารถครอบครองได้ทั้งหมดของบรรดาผู้ที่เชื่อในมัน. มันอธิบายความทุกข์ทรมานของพวกเขาสัญญากับพวกเขาตอบแทนมันทำให้ความวิตกกังวลของพวกเขาที่อ่าวมันทำให้พวกเขามีภาพลวงตาของการรักษาความปลอดภัยแม้ในขณะที่มันขับรถพวกเขาจัดขึ้นร่วมกันโดยความกระตือรือร้นร่วมกันในการแสวงหาซึ่งมักจะไร้สาระและมักจะฆ่าตัวตาย
“ดังนั้นมันจึงเกิดขึ้นในหมู่คนจำนวนมากที่ทำหน้าที่ด้วยพลังที่รุนแรงซึ่งเป็นความคิดร่วมกันซึ่งทำให้ประสาทหลอนยังทำให้พวกเขารู้สึกโล่งใจอย่างรุนแรงที่พวกเขาสามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยผ่านมันและพร้อมที่จะตายด้วยความเต็มใจ เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นอีกหลายครั้งระหว่างศตวรรษที่สิบเอ็ดถึงศตวรรษที่สิบหกขณะนี้อยู่ในพื้นที่หนึ่งขณะนี้ในอีกที่หนึ่งซึ่งแม้จะมีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดในบริบททางวัฒนธรรมและในระดับที่ไม่เกี่ยวข้องกับการเติบโตของเผด็จการ การเคลื่อนไหวของพวกเขากับผู้นำศาสนพยากรณ์ของพวกเขา, มิราเคิลปีพันปีและปีศาจ – แพะรับบาปของพวกเขาในศตวรรษปัจจุบัน
การปลดออกจากสังคมไปจากความเป็นจริงเนื่องจากเราถูกตัดขาดจากการรับรู้ถึงความรุนแรงของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและผลกระทบที่ร้ายแรงของอาณาจักรและการเลิกใช้งานโดยไม่ต้องมีกลไกทางปัญญาและสถาบันที่จะเผชิญกับความตายที่จะเกิดขึ้น มันมีอยู่ในสถานะของการสะกดจิตด้วยตนเองและความเข้าใจผิดตัวเอง และความหมายในการบันเทิงและการกระทำรุนแรงและความหายนะรวมถึงคนที่ถูกประจบสอพลอและตำหนิการสิ้นพระชนม์ของสังคม มันเร่งตัวเอง – immolation ในขณะที่จับความจำเป็นของการฟื้นตัวแห่งชาติรุ่งโรจน์ คนโง่และคนจอมปลอมคนรับใช้แห่งความตายล่อลวงเราให้เข้าสู่นรก
