จากเว็บไซต์ลามกถึงความมั่นคงแห่งชาติ

สบาย สบาย สไตล์เกษม

เกษม อัชฌาสัย

จากเว็บไซต์ลามกถึงความมั่นคงแห่งชาติ

วันนี้ ผมจะเขียนถึงเรื่องลามก ที่ประกอบกิจการผ่านสื่อดิจิตัล(ที่ไม่ลี้ลับอีกแล้ว) เพราะยังไม่เห็นว่ามีใครเขียนถึง

ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องจริงในสังคม ในเกือบจะทุกประเทศก็ว่าได้และเป็นปัญหาสังคมที่จะเกิดขึ้น-ดับลงตลอดไป เมื่อได้โอกาสเหมาะ

กล่าวได้ว่า ความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของสื่อดิจิตัล ไม่เพียงแต่สร้างปัญหา“เฟกนิวส์”หรือ”ปัญหาจริยธรรมสื่อ” (ไม่สามารถควบคุมได้ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์)เท่านั้น

แต่ยังเปิดช่องทาง(ที่คนประเภทจิตบกพร่อง ไม่รับผิดชอบ)ใช้ในการแสวงหาประโยชน์ สร้างผลกระทบอย่างแรง ต่อการล่วงละเมิดทางเพศในเด็กเล็กอย่างกว้างขวาง

นอกจากนั้น ยังช่วยส่งเสริมการข่มขืนและเป็นช่องทางแก้แค้นทางเพศ อย่างทารุณโหดร้าย อีกทางหนึ่งด้วย

ในวงการสากล การล่วงละเมิดทางเพศในเด็กเล็ก นับเป็นอาชญากรรมที่น่ารังเกียจอย่างยิ่ง ไม่ว่ากับเด็กชายหรือเด็กหญิง ทั้งนี้ รวมทั้งการผลิตสื่อลามก ที่ใช้เด็กเป็นเครื่องมือ สะท้อนรสนิยมของผู้ป่วยทางจิต(ผิดปกติ)ที่มีความทางเพศเบี่ยงเบนอย่างหนึ่ง

ในแต่ละปี จึงมีข่าวคราวเกี่ยวกับเรื่องเช่นนี้ เกิดขึ้นเป็นครั้งคราวอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะในวงการครูกับนักเรียน นักบวชกับเด็กเล็ก ที่มักจะเห็นชัดเจน แต่เมื่อเป็นข่าวแล้ว ก็จะเงียบหายไป จนกว่าจะเกิดเรื่องขึ้นมาใหม่

เมืองไทยเรา เป็นสังคมแอบเอียงอาย (แม้แต่ในหมู่สื่อ)ก็ยังไม่เคยคิดหาทางป้องกันปัญหานี้ อย่างสม่ำเสมอหรือถาวร นอกจากจะกล่าวถึงเป็นครั้งคราว ก็ต่อเมื่อมีผู้ตกเป็นเหยื่อแล้วเท่านั้น

ทุกอย่างจะจางหายไป เหมือนไฟไหม้ฟาง

สำหรับในประเด็นนี้ จะต้องยกย่อง”มูลนิธิปวีณาหงสกุลเพื่อเด็กและสตรี”ที่ยังคงให้ความช่วยเหลือเด็กและสตรีที่ถูกละเมิด ในกรณีที่ถูกร้องขอ เพียงแต่จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกรณีที่รัฐดำเนินการแล้วเท่านั้น

เขียนมาถึงตรงนี้ ก็ใคร่จะหยิบยก เรื่องที่”นิโคลาส คริสตอฟ”(นักเขียนอเมริกันผู้เคยได้รับรางวัล”พูลิตเซอร์)เขียนลงในหนังสือพิมพ์”นิวยอร์ก ไทมส์”เมื่อนานมาแล้วกล่าวหา”เว็บไซต์สื่อดิจิตัล”ที่พากันแสวงหาผลประโยชน์จากคลิปโป๊ต่างๆอย่างเมามัน พร้อมกับเรียกร้องให้นายกรัฐมนตรีแคนาดา”จัสติน ทรูโด”(ผู้สถาปนาตนเองว่าคือ”ทนายเพื่อสตรี”หาทางทำลายเว็บไซต์เหล่านี้เสียให้ราบคาบ

“นิโคลาส คริสตอฟ”ตั้งคำถามว่า”ทำไมแคนาดา จึงปล่อยให้บริษัทหนึ่งบริษัทใด เผยแพร่วิดีทัศน์ข่มขืนให้ปรากฏต่อสายตาชาวโลก ปล่อยให้มีการ”แชร์”เรื่องราวของสตรีหลายคนที่พยายามฆ่าตัวตายด้วยการแพร่ภาพวิดีทัศน์โป๊ของพวกเธอ ทั้งที่พวกเธอไม่ได้ยินยอม”

รายงานของ”นิวยอร์ก ไทมส์”ดังกล่าวสร้างกระแสเรียกร้องให้คุ

กรุ่นขึ้นมาในแทบจะทันที โดยสมาชิกสภานิติบัญญัติแคนาดาไม่ต่ำกว่า ๒๐ นาย ทำจดหมายเปิดผนึก เร่งเร้าให้รัฐมนตรียุติธรรมดำเนินการโดยด่วน เอาเรื่องกับ”เว็บไซต์ พอร์นฮับ”และกับ”บริษัทแม่”ไมน์ดครีก”ในขณะที่ประชาชนราวสองล้านคน ร่วมกันเข้าชื่อเรียกร้องให้ปิดบริษัทไปซะเลย

เรื่องนี้เกิดขึ้นมา เมื่อปีที่แล้ว แต่ผมเพิ่งเอามาลง ก็เพราะเพิ่งจะมาอ่านพบในหนังสือพิมพ์”สเตรตส์ ไทมส์”ของสิงคโปร์ในวันนี้( ๙ มิถุนายน ๒๕๖๔)เองและก็ติดตามไม่ได้ว่า ผลการดำเนินการของทางการแคนาดาดังกล่าว ลงเอยอย่างไร

แต่กระนั้น ก็เห็นว่า เรื่องเช่นนี้ สะท้อนความมั่นคงแห่งชาติในแง่มุมต่างๆ ดังต่อไปนี้

๑ การที่ปล่อยให้มีสิทธิเสรีภาพอย่างกว้าง ไม่จำกัด ในการเข้าถึงสื่อดิจิตัล โดยไม่ตั้งกรอบควบคุมทั้งทางด้านกฎหมายและด้านจริยธรรมอย่างถี่ถ้วนนั้น ส่งผลเสียถึงสังคมส่วนรวมอย่างไรและจะแก้ไขได้ทันหรือไม่

๒  ประเทศไทยเราจริงจังเพียงไร ต่อการควบคุมสื่อดิจิตัล ที่มีเนื้อหากระทบกระเทือนต่อประเพณีและวัฒนธรรมและความมั่นคงส่วนรวม

๓ ความใส่ใจของสื่อมวลชนกระแสหลัก ในการตรวจสอบผลงานของรัฐบาล ว่าได้กระทำอะไรบกพร่องไปบ้าง ในการบริหารประเทศแต่ละเรื่อง

๔ เวลานี้สื่อกระแสหักของไทย เสนอแนะทางออกอย่างชาญฉลาดต่อรัฐบาลในปัญหาต่างๆ ที่อาจจะต้องเผชิญในอนาคตอย่างไร เคยมีวิสัยทัศน์ไหม อะไรบ้าง

๕ เสนอทางแก้ไขปัญหา ที่รัฐบาลกำลังเผชิญอยู่หรือไม่และอย่างไร หรือว่า“เล่นข่าวตามน้ำ”ไปวันๆ เพียงเพื่อเอาตัวรอด

๖ ถ้าสื่อยังทำตัวโง่ ๆ ซื่อๆ อยู่อย่างนี้แล้ว ที่คิดจะปฏิรูปประเทศให้มั่นคงเข้มแข็งนั้น ลืมไปได้เลยครบ ก็ได้แต่ปล่อยให้พวก”ไอ้ตี๋”และ”ไอ้เหลี่ยม”มันจูงจมูกไปเล่นเรื่องโน้นเรื่องนี้ ให้เพลิดเพลินไปวันๆ ก็แล้วกัน

สำหรับวันนี้ สวัสดีครับ