สงครามที่ทุกฝ่ายแพ้ แต่ไม่มีใครยอมรับ (2)
สงครามที่ทุกฝ่ายแพ้ แต่ไม่มีใครยอมรับ (2)
ทหารประชาธิปไตย
ภาค ๒ พันธมิตรที่ถูกบีบ ไม่ใช่โน้มน้าว
ทหารประชาธิปไตย
การพลิก U-turn ของยุโรปและญี่ปุ่น
ก่อนวันที่ ๑๖ มีนาคม อังกฤษ เยอรมนี และญี่ปุ่นต่างพร้อมใจกันปฏิเสธคำขอทรัมป์ที่ต้องการให้เข้าร่วมปฏิบัติการในช่องแคบฮอร์มุซ รัฐมนตรีกลาโหมเยอรมนีพูดชัดว่า “นี่ไม่ใช่สงครามของเรา” แต่แล้วภายในเวลาไม่กี่วัน ก็เกิดการพลิกท่าทีพร้อมกัน
สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปไม่ใช่ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับสงคราม แต่คือแรงกดดันทางเศรษฐกิจ Scott Bessent รัฐมนตรีคลังสหรัฐฯ กดดันโตเกียวโดยตรงว่า “ญี่ปุ่นน่าจะอยากปกป้องแหล่งพลังงานของตัวเอง” เพราะญี่ปุ่นพึ่งพาน้ำมันจากอ่าวเปอร์เซียถึงร้อยละ ๙๕ นี่ไม่ใช่การโน้มน้าวทางค่านิยม แต่คือการบีบด้วยคมมีดทางเศรษฐกิจ
แต่แถลงการณ์ “ร่วม” ที่ออกมาว่างเปล่าในทางปฏิบัติ เยอรมนีระบุชัดว่าต้องรอจนกว่าจะหยุดยิงก่อน และต้องมีสัตยาบันระหว่างประเทศ ซึ่งแปลว่าไม่ได้ให้คำมั่นสัญญาอะไรเลย
ยุทธวิธีอิหร่าน: แยกพันธมิตรสหรัฐฯ ออกจากกัน
อิหร่านไม่ได้นิ่งเฉย แทนที่จะยอมรับหรือปฏิเสธกรอบสหรัฐฯ โดยรวม อิหร่านเลือกเปิดการเจรจาทวิภาคีกับแต่ละชาติพันธมิตรแยกกัน โดยเสนอให้เรือบางลำผ่านช่องแคบได้ แลกกับค่าผ่านทางและการใช้หยวนในธุรกรรมน้ำมัน
ยุทธวิธีนี้ฉลาดมากในแง่ภูมิรัฐศาสตร์ มันทำให้พันธมิตรสหรัฐฯ แตกเป็นเสี่ยงๆ แต่ละชาติคำนวณผลประโยชน์ของตัวเองแยกจากกัน และยิ่งกว่านั้น มันยังเปลี่ยนช่องแคบจากจุดอ่อนให้กลายเป็นแหล่งรายได้ของอิหร่าน แทนที่จะต้องปล่อยฟรี
