รู้สึกผิดที่คนใกล้ชิดฆ่าตัวตาย

รู้สึกผิดที่คนใกล้ชิดฆ่าตัวตาย

โดย พระไพศาล วิสาโล

Q – หลวงพ่อคะ แม่หนูเสียไปเมื่อ 16 ตุลาคม 2558 อายุ 73 ปี สาเหตุการตายตามใบมรณะบัตรที่ทางโรงพยาบาลแจ้งไว้คือ กินยาเกินขนาด

หลังๆ แม่หลงลืม ลืมว่าเก็บของไว้ที่ไหน เนื่องจากกลัวหาย เลยเก็บซุกไว้ และหาไม่เจอ และโทษแม่บ้านเป็นประจำว่าขโมยไป หรือแกล้งแกให้แกเหมือนคนแก่หลงๆลืม แล้วก็จะแช่งคนที่เอาไป พูดว่าแรงแรง ถ่อโคตรพ่อโคตรแม่กันเลยค่ะ พวกลูกๆก็จะพยายามบอกแกว่าแกลืม ใครๆ ก็ลืมกันได้ แม่ไม่ต้องกลัวใครจะโทษแม่ว่าทำของหาย พูดหลายๆ ครั้งเข้าแกก็น้อยใจ ชอบบอกว่าอยากตายแล้ว แก่แล้วไม่มีอะไรดี

วันนั้น พอดีที่บ้านหนู เพิ่งจะย้ายเข้าบ้านใหม่ได้ 5 วัน  แม่อาจไม่คุ้นเคยกับที่เก็บของ พ่อก็อธิบายแล้ว แกก็บ่นมาก พ่อเดินหนีไปดูบอล พ่อเล่าว่าแม่บอกแกว่ากินยาตัวนี้ไป 1 กำมือ พ่อหนูไปเช็คดู ปรากฏว่าเป็นยารักษาโรคเก๊าต์ของพ่อ ซึ่งพ่อกินเป็นประจำ หายไปจากแผงไป 20 กว่าเม็ด

ตอนนั้นเวลาประมาณ 3 – 4 ทุ่ม พ่อหนูบอกให้ไปโรงพยาบาลตั้งแต่ตอนนั้น แกบอกว่าไม่เป็นไร แกอาเจียนและถ่ายแล้ว พ่อหนูก็นึกว่าไม่เป็นไร แม่ก็บอกว่าไม่เป็นไร แล้วก็แยกย้ายกันเข้านอน พ่อเล่าว่า แกอาเจียนและถ่ายท้องทั้งคืน ประมาณตี 4 มาปลุกพ่อ แล้วบอกว่าไม่ไหว ให้พาแกไปโรงพยาบาลที พ่อหนูก็มาบอกลูกๆ พากันไปโรงพยาบาลกันตอนตี 4 กว่า ๆ ของวันพุธที่ 14 ตุลาคม 2558

พอมาถึงโรงพยาบาล แจ้งหมอ เอายาที่แกกินให้หมอดู หมอบอกว่ายามันดูดซึมไปหมดแล้ว ถ้ามาทันทีจะล้างท้องทัน ตอนนี้ต้องรักษาตามอาการไป ยาตัวนี้ผลของมันจะไปทำลายเซลล์ของอวัยวะสำคัญทุกส่วนของร่างกาย แม่บ่นว่าเมื่อยมาก นอนกระสับกระส่ายอยู่ตลอดเวลา ไม่นานหมอก็มาแจ้งว่าตับวาย ไตวายเฉียบพลัน กล้ามเนื้อสลายทั่วร่างกาย และเสียชิวิตในวันศุกร์ที่ 16 ตุลาคม 2558 ตอนตี 3 กว่า ๆ

ที่บ้านเศร้าเหลือเกินค่ะหลวงพ่อ โดยเฉพาะพ่อหนู พ่อโทษตัวเองตลอดเวลา ว่าเป็นความผิดของพ่อเองที่ไม่บอกพวกหนูให้พาแม่ไปโรงพยาบาลตอนนั้นเลย พวกหนูก็เสียใจที่เคยบ่นแม่ เรื่องแม่ลืมของแล้วโทษแต่คนอื่น แช่งคนอื่น แกหาว่าพวกหนูไม่เชื่อแก เชื่อคนใช้มากกว่าแก

เวลาผ่านไป 2 เดือนแล้ว ยังทำใจกันไม่ได้เลย กลัวแกไปที่ไม่ดี เพราะเท่ากับแกกินยาฆ่าตัวตาย พวกหนูก็รู้ๆ กันตามสมควรว่าบาปมาก ต้องตกนรกนานหลายกัปร์หลายกันต์ กว่าจะมาเกิดเป็นคนใหม่ ไม่มีใครฝันว่าแม่พูดด้วยคุยด้วยเลย หนูฝันเห็นเค้าครั้งนึง หน้าเฉยมากๆ แล้วที่ตรงนั้นก็มืดมาก แกไม่พูดด้วยเลย

เศร้าใจ เสียใจ และกลุ้มใจมากค่ะหลวงพ่อ แม่ไปอยู่ที่ดีมั้ย หนูจะช่วยแม่ได้ยังไง หนูไม่อยากอยู่เฉยๆแบบนี้เลย คิดว่าต้องไปปฏิบัติธรรม นั่งสมาธิส่งบุญให้แม่ แต่หนูเพิ่งคลอดลูกได้ 4 เดือน มีภาระ ไหว้แม่ แล้วบอกแม่ว่า ถ้าหนูหมดภาระเรื่องลูก คือลูกโตแล้ว จะหาโอกาสไปปฏิบัติธรรมส่งบุญให้แม่ แต่มันจะนานเกินไปไหมคะ แม่จะทุกข์ทรมานมากมั้ย ระหว่างนี้จะช่วยแม่ได้ยังไง

หนูกราบขอความเมตตาจากหลวงพ่อ ได้โปรดชี้แนะหนูด้วย ถ้าเป็นไปได้ อยากไปสนทนาธรรมกับหลวงพ่อค่ะ ขอหลวงพ่อเมตตาครอบครัวหนู ให้ความกระจ่างกับหนูด้วยค่ะ

กราบขอบพระคุณค่ะ

พระไพศาล วิสาโล วิสัชนา – ก่อนอื่นควรเข้าใจว่าการฆ่าตัวตายไม่ใช่บาปหนัก    การฆ่าคนอื่นต่างหากที่เป็นบาปหนัก  ยิ่งฆ่าพ่อฆ่าแม่หรือฆ่าพระอรหันต์ด้วยแล้ว ถือเป็นอนันตริยกรรมเลยทีเดียว  (ฆ่าตัวตายไม่ใช่อนันตริยกรรม)

อย่างไรก็ตามการฆ่าตัวตายมักทำด้วยจิตที่เป็นอกุศล ยิ่งกว่านั้นหากวินาทีที่กำลังจะตายนั้น จิตสุดท้ายเป็นอกุศล ไม่ว่าจะเป็นความโกรธเกลียด ความน้อยเนื้อต่ำใจ ความท้อแท้ผิดหวัง  จิตย่อมมีอบายเป็นที่หมาย (แต่ถ้าตอนจะตาย จิตพลิกกลับ ปล่อยวางอารมณ์ที่เป็นอกุศลได้ ก็ไม่ไปอบาย  หรือหากทำได้มากกว่านั้น เช่น พิจารณาเห็นธรรมจากทุกข์ที่กำลังบีบคั้นอย่างแรง จนแจ่มแจ้งในไตรลักษณ์ ก็สามารถบรรลุธรรมได้ ดังเกิดกับพระเถระและพระเถรีหลายท่าน ในสมัยพุทธกาล อาทิ พระโคธิกะ หรือพระสัปปทาส เป็นต้น)

เนื่องจากตอนนี้เราไม่สามารถรู้ได้ว่าคุณแม่ของคุณอยู่ในภพภูมิใด  สิ่งที่ลูก ๆ ควรทำคือ อุทิศบุญกุศลไปให้ท่าน   เช่น ถวายสังฆทาน หรือบริจาคเงินเป็นทุนสนับสนุนการปฏิบัติธรรมแล้วอุทิศบุญกุศลให้ท่าน อันที่จริง แม้แต่การปฏิบัติธรรม คุณก็สามารถทำได้เลยที่บ้าน ไม่จำเป็นต้องไปเข้า  คอร์สหรือเข้าวัด  เมื่อว่างจากการเลี้ยงลูก ก็นั่งสมาธิตามเวลาที่มี ก่อนทำจะสวดมนต์ก่อนก็ได้เพื่อเตรียมจิตให้เป็นกุศล เมื่อทำสมาธิเสร็จก็ตั้งจิตอุทิศบุญกุศลให้ท่าน วันหนึ่งคุณจะทำกี่ครั้งก็ได้เมื่อมีเวลาว่าง