วัฒนธรรมสมัยนิยมของอินเดีย ตอนที่ 3

วัฒนธรรมสมัยนิยมของอินเดีย ตอนที่ 3

จรัญ  มะลูลีม

เทศกาลและงานฉลองในรัฐที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียจะเต็มไปด้วยสีสรรที่สะท้อนถึงประชาชนและชีวิตของพวกเขา

ตลอดทั้งปี ประชาชนจากดินแดนที่มีความหลากหลายแห่งนี้จะเฉลิมฉลองเทศกาลต่างๆ ในรูปแบบที่แตกต่างกัน   ส่วนใหญ่เทศกาลดังกล่าวจะข้องเกี่ยวอยู่กับวิถีชีวิตและความเป็นอยู่ของพวกเขา

ทั้งนี้อินเดียทางตะวันออกเฉียงเหนือจะประกอบด้วยรัฐเจ็ดรัฐ  รู้จักกันดีในชื่อรัฐของพี่สาวน้องสาวทั้งเจ็ด ซึ่งได้แก่อรุณาจัล ประเทศ (Arunachul Pradesh) อัสสัม (Assam) มานิปุร (Manipur) เมกาลายา (Megalaya) มิโซรัม (Mizoram) นากาแลนด์ (Nagaland) และ (Tripura) ตรีปุระ

ในรัฐตะวันออกเฉียงเหนือ ข้าวได้ถูกนำมาเป็นอาหารในหลากหลายรูปแบบ  อาหารจีนและอาหารท้องถิ่นก็เป็นที่นิยม  และผู้คนส่วนใหญ่จะไม่ใช่มังสวิรัติ

โดยทั่วไปประชาชนของตะวันออกเฉียงเหนือจะมีความผูกพันอยู่กับเผ่าพันธุ์ของพวกเขา การรักษาชาติพันธุ์จึงมีความสำคัญ

ในพื้นที่ชนบทที่ประชาชนอาศัยอยู่จึงมีแบบแผนของชาติพันธุ์เป็นการเฉพาะและมีกฎเกณฑ์แห่งจารีตประเพณีให้ปฏิบัติตาม   การละทิ้งกฎเกณฑ์ของชาติพันธุ์จึงถือเป็นการละเมิดวินัยแห่งชุมชนที่ร้ายแรง

ด้วยเหตุนี้วัฒนธรรมพื้นฐานและความเชื่อต่างๆ จึงยังคงผูกพันอยู่กับผู้คนในดินแดนเหล่านี้เป็นด้านหลัก   ในขณะที่ค่านิยมสมัยใหม่จะมีบทบาทกับผู้คนในดินแดนเหล่านี้น้อยกว่าดินแดนอื่นๆ ของประเทศ   อย่างไรก็ตาม ดินแดนที่อยู่ในรัฐแถบตะวันออกเฉียงเหนือยังได้รับการพัฒนาน้อยกว่าส่วนอื่นๆ ของประเทศ

พวกเขามีค่านิยมในการให้ความเคารพต่อผู้อาวุโส สตรี โดยถือว่าการให้ความเคารพดังกล่าวเป็นเกียรติอันสูงส่ง   โดยพื้นฐานแล้วผู้คนที่อยู่ในรัฐที่อยู่ในดินแดนตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียจะผูกพันอยู่กับชุมชนของพวกเขาเองและมีความซื่อสัตย์

ภาษาถิ่นที่ใช้พูดกันอยู่ก็มีความเฉพาะเจาะจงอยู่กับเผ่าพันธุ์ของพวกเขา  และไม่มีความคล้ายคลึงกับภาษาส่วนใหญ่ที่ใช้อยู่กับประชาชนในส่วนอื่นๆ ของประเทศแต่อย่างใด

 

 

วัฒนธรรมสมัยนิยมด้านดนตรี

Alisha Chaini

อัลบั้มหรือแผ่นเสียงเพลง Pop ที่โด่งดังมายาวนานและเป็นอมตะมาจนถึงทุกวันนี้คือเพลงที่มีชื่อว่า Made in India ของอลิษา ไชใน (Alisha Chainai) ที่ขายไปได้ถึง 4.5 ล้านแผ่น

 

Himesh Reshamiyya

หิเมชห์ เรชามิย์ยา (Himesh Reshamlyyah) เป็นหนึ่งในนักแต่งเพลง Pop ผู้มีพรสวรรค์มาแต่กำเนิดโดยเฉพาะการใช้เสียงที่มาจากจมูก

เรชามิย์ยา ทำดนตรี Pop ให้เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองและใช้จังหวะเพลงที่มาจากรูปแบบของดนตรีสมัยใหม่

เตเรนาม (Tere Naam)  ซึ่งในภาษาฮินดีแปลว่า ชื่อของคุณ และอาชีค บานายา อาบเน (Aashiq Banaya Aapne)  ซึ่งในภาษาฮินดีแปลว่าคุณทำให้ฉันคลั่ง  เป็นเพลงอินเดียที่อยู่ในแผ่นเสียงที่มีชื่อเสียงของเขา

เขาเป็นชาวอินเดียคนเดียวที่เคยไปแสดงที่สนาม Wembley ในกรุงลอนดอนมาแล้ว

 

A.R.Rahman

เอ อาร์ เราะห์มาน  (A.R.Rahman) ได้รับการขนานนามว่าผู้เป็นเอกอยู่ในแวดวงดนตรี Pop ของอินเดีย  โดยพื้นฐานแล้วเราะห์มานเป็นชาวมุสลิมจากมัทราส หรือเชนไนในชื่อปัจจุบัน  เขาเป็นผู้แต่งเพลงให้กับภาพยนตร์อินเดียมาแล้วถึง 500 เพลง  โดยในจำนวนนี้เป็นเพลงจากภาพยนตร์บอลลีวู๊ดของอินเดียถึง 150 เพลง

เพลง Pop ในอินเดียรู้จักกันในชื่ออินดิป๊อป (Indipop) เป็นการเน้นวิธีการแสดงออกจากประสบการณ์ของตนเอง และความเป็นตัวของตัวเอง   กลายเป็นสิ่งที่พบเห็นได้มากขึ้นในศูนย์กลางของดินแดนที่มีความเป็นตัวเมืองของอินเดีย

บ่อยครั้งดนตรี Pop มิได้แสดงสิ่งแวดล้อมของสังคมอินเดียที่เรียบง่ายเท่านั้น  แต่ดนตรี Pop ยังศึกษาถึงการเปลี่ยนผ่านที่เกิดขึ้นในอุตสาหกรรมดนตรีในกรุงมุมไบอีกด้วย

การปรากฏตัวของ Indipop จึงเป็นการเปลี่ยนผ่านทางสังคม  โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน ชีวิตของชาวเมืองในปัจจุบัน

Indipop เป็นการแสดงที่เน้นตัวตนของผู้แสดงให้เห็นผ่านบทเพลงของพวกเขาและพวกเธอ

นอกจากนี้ดนตรี Pop ยังเป็นส่วนผสมที่เกิดจากเพลงคลาสสิคพื้นบ้านและเพลงสมัยนิยมของอินเดียในเวลาเดียวกัน

ทั้งนี้อิทธิพลของดนตรี Pop ในอินเดียจะมาจากภาพยนตร์อินเดียเป็นด้านหลัก

ผู้ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นครูเพลงในด้านนี้ได้แก่ เอ อาร์ เราะห์มาน ที่ได้กล่าวถึงมาแล้วข้างต้น  และชังกัร มหาเทวัน (Shankar Mahadevan)   สำหรับนักร้องที่นักดูภาพยนตร์อินเดียรู้จักกันดีและเคยเดินทางมาแสดงในประเทศไทย  ซึ่งปัจจุบันมีอายุมากแล้วคือลาตา มังเกชการ์ (Latha Mangeshkar)  ลาตาเป็นผู้ขับร้องเพลงนับร้อยเพลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับมุฮัมมัด รอฟี (Muham mad Rafi) ผู้ล่วงลับ โดยเพลงที่นักร้องทั้งสองคนได้รับความนิยมอย่างมาก  แม้แต่ในหมู่ชาวไทยที่คุ้นเคยกับภาพยนตร์อินเดียและประเทศอินเดีย     เพลงที่ยังคงเป็นอมตะมาจนถึงทุกวันนี้ ได้แก่เพลงเกียวฮวา เตราวาดา ซึ่งแปลว่าไหนละ คำสัญญา ที่มาจากภาพยนตร์เรื่องฮัมกิซี เซกัมนะฮี (เรามิได้น้อยหน้ากว่าใคร)

 

ดนตรี Rock

เช่นเดียวกับในดินแดนอื่นๆ ของโลก  ดนตรี Rock เป็นอิทธิพลที่มาจากอารยธรรมตะวันตก  โดยในอินเดียดนตรี Rock จะได้รับความนิยมในเมืองใหญ่อย่างโกชิน (Kochin) มุมไบ บังกะลูรู หรือบังกะลอร์ในชื่อเดิมและเดลีเป็นต้น

ดนตรี Rock ปรากฏตัวในอินเดียในรูปแบบของหม้อเดือดหรือดนตรีแนวร้อนแรงสำหรับผู้ที่มีความชื่นชอบเครื่องเล่นดนตรีของตะวันตกอย่างกีตาร์ เป็นต้น

 

อุตสาหกรรมดนตรีบอลลีวู๊ด

อุตสาหกรรมดนตรีจากภาพยนตร์อินเดียสามารถทำเงินได้ไม่น้อยกว่า 150 ล้านเหรียญสหรัฐ หรือคิดเป็น 2 ใน 3 ของเพลงที่อยู่ในตลาดเพลงอินเดียเมื่อเปรียบเทียบกับดนตรี Pop ของอินเดียในภาษาฮินดี (Hindi Pop) ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 10

การบันทึกเสียงเพลงที่ไม่ได้มาจากอุตสาหกรรมดนตรีของบอลลีวู๊ดจะเรียกกันว่าการบันทึกเสียงเพลงส่วนบุคคล

หลายเพลงที่มาจากอุตสาหกรรมการดนตรีบอลลีวู๊ดจะเริ่มต้นด้วยเพลงที่มีความซาบซึ้งตรึงใจ  ซึ่งบ่อยครั้งจะได้รับความสนใจและติดตามจากผู้ดูมากกว่าบทภาพยนตร์เสียอีก  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อหวังจะให้ภาพยนตร์ที่ผลิตขึ้นมาประสบความสำเร็จ

เพลงส่วนใหญ่จากบอลลีวู๊ดจะเป็นเพลงรัก (Love Songs) เป็นความรู้สึกที่มีต่อการแสวงหาความรัก การพลัดพรากและการกลับมาพบกันอีก  และในที่สุดก็มักจะลงเอยด้วยความเข้าใจในความรักของกันและกัน

นอกจากนี้ก็จะมีเพลงที่เน้นการอยู่ร่วมกันของศาสนาต่างๆ (Communal song) โดยเฉพาะศาสนาอิสลาม ฮินดูและคริสต์ อย่างเช่นเพลงในภาพยนตร์ Amar Akbar Anthony ซึ่งนำแสดงโดยวิโนด คันนา ริชิ กาปูร ซึ่งเป็นสองพระเอกของอินเดียที่มีชื่อเสียงที่เสียชีวิตแล้วและอมิตาบ บาจัน  รวมไปถึงบทเพลงแห่งมิตรภาพและการอุทิศตน