วัฒนธรรมสมัยนิยมของอินเดีย ตอนที่ 10

วัฒนธรรมสมัยนิยมของอินเดีย ตอนที่ 10

จรัญ มะลูลีม

โทรทัศน์อินเดีย

            อินเดียมีโทรทัศน์ให้ประชาชนได้ดูเป็นครั้งแรกในปี 1959 โดยบังเอิญ  เนื่องจากบริษัทข้ามชาติอย่าง Philips ได้นำเอาโทรทัศน์มาโชว์ในงาน Expo ของอินเดียที่กรุงนิวเดลี

และในปีเดียวกันคือในวันที่ 15 กันยายน ปี 1959 เครือข่ายโทรทัศน์อินเดียแห่งชาติ (National Television Network of India) ก็ถือกำเนิดขึ้นในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของ All India Radio

คลื่นความถี่ไปไกลได้ 40 กิโลเมตร อันเป็นพื้นที่รอบๆ กรุงนิวเดลี  ดังนั้นการออกอากาศจึงเริ่มต้นที่กรุงนิวเดลีในวันเวลาเดียวกัน  อากาศวานี ภาวัน (Akashvani Bhavan) ในกรุงนิวเดลีถูกเลือกให้เป็นพื้นที่ทดลองในการออกอากาศ

การทดสอบการออกอากาศเริ่มต้นด้วยรายการหนึ่งชั่วโมง  สัปดาห์ละสองครั้งในเรื่องที่เกี่ยวกับสาธารณสุขชุมชน   สิทธิพลเมือง  การศึกษาและวินัยการจราจร

การขยายตัวของโทรทัศน์

            การขยายตัวของโทรทัศน์ในอินเดียเริ่มต้นในปี 1972 เมื่อโทรทัศน์แห่งที่สองเปิดตัวที่บอมเบย์ (มุมใบ) จากนั้นก็ตามมาด้วยสถานีโทรทัศน์ในศรีนคร (Srinagar) ของแคชเมียร์ (แคชมีร) และอัมฤตสระ (Amritsar) ในปี 1973 กัลกัตตา (โกลกัตตา) มัทราส (เชนไน) และลัคเนา (Luknow) ในปี 1975 และขยายพื้นที่การส่งสัญญาณกว้างไกลออกไปในภูมิภาคต่างๆ ในเวลาต่อมา

ในปี 1976 รัฐบาลได้จัดตั้งสถาบันเครือข่ายการกระจายคลื่นส่งโทรทัศน์ออกไปอีก 8 แห่งครอบคลุมพื้นที่ซึ่งมีประชาชนอาศัยอยู่ 45 ล้านคน  ขยายอาณาเขตการรับส่งสัญญาณออกไป 75,000 ตารางกิโลเมตร

ทั้งนี้รัฐบาลได้จัดตั้งสถานีเครือข่ายที่เรียกกันว่าดูรดาร์ชัน (Doordashan) แยกออกมาอยู่ภายใต้การบริหารงานของกระทรวงประชาสัมพันธ์และการกระจายเสียง

กลางปี 1980 รายการโทรทัศน์เบาสมองที่มีสปอนเซอร์เกิดขึ้นครั้งแรกมีชื่อว่าเยห์ โจ ฮัย ซินดากี (Yeh Jo Hai Zindagi – นี่แหละชีวิต) และโศกนาฐกรรมของชีวิตว่าด้วยการแตกออกจากกันของอินเดียเป็นปากีสถาน  ในชื่อบุนนียาด  (Buniyaad – รากเหง้า) และมหากาพย์อินเดีย  (รามเกียรติ – Ramayan  และมหาภารต – Mahabharat)

ช่วงนี้ถือเป็นสมัยทองของโทรทัศน์อินเดีย  และนำเอาผู้คนมารวมตัวกันได้ในทุกยามเย็น  เป็นหนึ่งครอบครัว หนึ่งชาติ หนึ่งช่วงเวลา และหนึ่งวัฒนธรรม

ภาพยนตร์ทางโทรทัศน์ที่เป็นที่นิยมอย่างสูงในเวลานั้นเริ่มด้วยฮัม โลก (Hum Log – โลกของเรา) ในปี 1984-1985

จุดมุ่งหมายของเนห์รู

            จุดมุ่งหมายทางสังคมของสถานีโทรทัศน์ดูรดาชันตามแนวนโยบายของบัณฑิต เนห์รู นายกรัฐมนตรีคนแรกของอินเดียมีดังต่อไปนี้

เพื่อเป็นตังเร่งในการเปลี่ยนแปลงสังคม

เพื่อสนับสนุนความเป็นปึกแผ่นของชาติ

เพื่อกระตุ้นความรู้ด้านวิทยาศาสตร์ในจิตใจของผู้คน

เพื่อกระจายความรู้ในเรื่องการวางแผนครอบครัวด้วยจุดมุ่งหมายของการควบคุมอัตราการเกิดของประชากรและสวัสดิการ

เพื่อให้ข่าวสารและความรู้ที่มีความสำคัญและเพื่อกระตุ้นการผลิตทางด้านการเกษตร

เพื่อสนับสนุนและช่วยรักษาสิ่งแวดล้อมและความสมดุลทางนิเวศน์

 

1976 การเริ่มต้นการโฆษณา

โทรทัศน์อินเดียได้รับการสนับสนุนจากงบประมาณประจำปีด้านการสื่อสารทางโทรทัศน์  ทั้งนี้ดูรดาชันได้เปลี่ยนสมดุลจากรายการด้านการศึกษาและข่าวสารมาเป็นรายการบันเทิงที่ได้รับความนิยมอย่างมากในเวลาต่อมา

ต่อมา ดูรดาชันได้เข้าสู่การเป็นพาณิชย์นิยมมากขึ้น   รวมทั้งการพัฒนารายการภาพยนตร์ ละคร และดนตรีทางโทรทัศน์  การทดสอบผ่านการทายปัญหาและการตั้งคำถามที่หลากหลาย ฯลฯ

 

1982 ความเปลี่ยนแปลงของโทรทัศน์อินเดีย

INSAT – IA เป็นดาวเทียมสื่อสารดวงแรกของอินเดีย ก่อให้เกิดการสื่อสารที่แผ่กว้างไปยังสถานีในภูมิภาคต่างๆ ของประเทศ

พร้อมกับการเป็นเจ้าภาพกีฬา Asian Game ของอินเดียรัฐบาลได้ถ่ายทอดการแข่งขันกีฬาแห่งเอเชียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดโดยเปลี่ยนจากโทรทัศน์ขาว-ดำมาเป็นโทรทัศน์สี

ในปี 1983 สัญญาณโทรทัศน์ของอินเดียเข้าถึงประชาชนได้ร้อยละ 28 ซึ่งเป็นสองเท่านับจากปลายปี 1985 และภายในปี 1990 ประชาชนร้อยละ 90 ได้เข้าถึงสัญญาณโทรทัศน์โดยโทรทัศน์ดาวเทียมที่ถือกำเนิดในอินเดียเป็นของสำนักข่าว CNN ซึ่งในเวลานั้นเต็มไปด้วยข่าวของสงครามอ่าวเปอร์เซีย (1990-1991)

 

 

1991 : ปีแห่งความสำคัญ

สิงหาคม 1991 : โทรทัศน์ STAR (Satellite Transmission Asia Region) ของฮ่องกง  เริ่มออกอากาศในอินเดีย

เครือข่ายโทรทัศน์ดาวเทียมในอินเดียส่วนหนึ่งมาจากอิทธิพลของกลุ่ม Hutchison Whampoa ซึ่งนักธุรกิจชาวฮ่องกง Li Ka-Shing และบุตรชายของเขา Richard Li เป็นเจ้าของ

ในไม่ช้าเครือข่ายโทรทัศน์ดาวเทียมของกลุ่มนี้ได้เติบโตอยู่ใน 5 ช่องของโทรทัศน์อินเดีย ด้วยการใช้ดาวเทียม ASIASAT – I รวมทั้ง BBC และ MTV

 

ตลาดอินเดียขยายตัว

            ตุลาคม 1992 ดาวเทียมซึ่งอินเดียเป็นเจ้าของได้ขยายเครือข่ายออกเป็น Zee Network ด้วยการเริ่ม ส่งสัญญาณผ่านดาวเทียม ASIASAT-I  โดยมีสุภาชน์ จันทรา (Subhash Chandra) เจ้าของกิจการสวนสนุก Essel World  ในมุมใบเป็นเจ้าของ

ปลายปี 1992 Star TV เริ่มต้น ในช่องที่ใช้ภาษาฮินดีเป็นครั้งแรกในชื่อ Star Plus

ปี 1993 Rupert Murdoch เริ่มจับตามองธุรกิจโทรทัศน์ในอินเดียและซื้อเครือข่าย Star TV ในเดือนกรกฎาคมและถือหุ้นร้อยละ 49 จากเครือข่าย Zee Television ในเดือนธันวาคม

มีการพูดคุยกันว่า Rupert Merdoch จากบริษัท News Corp ของเขา จะเปิดตัวหนังสือพิมพ์หรืออย่างน้อยจะลงทุนด้านหนังสือพิมพ์   อย่างไรก็ตามกฎเกณฑ์ของอินเดียบางประการที่มีอยู่ทำให้เขาไม่อาจทำอะไรได้มากอย่างที่หวังไว้

อาจกล่าวได้ว่าวัฒนธรรมอินเดียได้สะท้อนแรงบันดาลใจที่มีมากขึ้นในหมู่คนหนุ่มสาวอินเดียในยุคสมัยที่อินเดียมีความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ

ความจริงการไล่ล่าความเก่งในเวลานั้นจะผ่านการรับรู้มาทางโทรทัศน์ที่เริ่มต้นด้วยรายการแข่งขันการขับร้องเพลงของในรายการที่ชื่อว่า  Zee’s , ซา เร กา มา ปา Sa Ra Ga Ma Pa  และรายการเต้นโชว์ของโซนี่ (Sony’s Boogie Woogie) และรายการที่มีชื่อว่ากอน เบเนกา โกฏิปาติ 2000 (Kaun Banega Crorepati 2000 (ใครจะได้เงินโกฏิ 2000)