ซีเรีย-ปาเลสไตน์ : จากแผ่นดินโบราณสู่สัญญาณแห่งวันสิ้นโลก (2)

กษัตริย์ซากอนมหาราช(2360-2305)เข้าพิชิตดินแดนทางเหนือของซีเรีย ในช่วงปลายของยุคสมัยนี้ ชาวคะนาอานได้พัฒนาการเขียนอัน ชาญฉลาดของพวกตนขึ้นเป็นครั้งแรก โดยจัดทำสารบัญ ไว้เป็นอักขระภาพ ซึ่งวางอยู่บนอักษรภาพของชาว ในทางอ้อม อียิปต์

ศตวรรษที่ 21 ถึงที่ 19 ยุค สัมฤทธิ์ตอนกลาง สมัยที่ 1 ในยุคสมัยนี้ เป็นประจักษ์พยานให้เห็นถึงการเคลื่อน ไหวของชาวอะโมไรท์ ครั้งใหญ่เข้าสู่ ซีเรีย-ปาเลสไตน์และเข้าสู่บาบิโลเนีย เช่นเดียวกัน ซึ่งทำให้จักรวรรดิ์ อุร ต้อง จบสิ้นลง (ราว1952) ตามตำรา เอ็กเซก คราชั่น เขียนขึ้นเมื่อราวช่วงปี 1925-1825 จากราชวงศ์ตอนกลางของอียิปต์ บันทึก ไว้ว่าอียิปต์ อ้างต้นมีอำนาจอธิไตยเหนือดินแดนซีเรีย-ปาเลสไตน์ตอนใต้ ในช่วง เวลาสุดท้ายของยุคสมัยนี้ ได้มีการชี้ชัดไว้ว่าเป็นยุคของศาสดา อิบรอฮีม หรือ อับราฮัม แผ่นดินที่เรียกว่า ทรานส์ จอร์แดนและส่วน ใหญ่ที่เป็นแผ่นดินชายขอบของซีเรีย ยังคงเป็นที่อยู่ของชนเร่ร่อน ในช่วงศตวรรษที่ 20

1850-1500 ยุคสัมฤทธิ์ตอนกลางสมัยที่ 2 ในช่วงแรกของ ระยะนี้คือ 2 (ก) จาก 1850 ถึง 1750 ถือเป็นการตั้งรากฐานของชน เรร่อนชาวอะโมไรท์ อำนาจการปกครองของอียิปต์ในซีเรีย-ปาเลสไตน์ ต้องล่มสลายลงในต้นศตวรรษที่ 18 ก่อน ค.ศ. มีหลายเหตุผลด้วยกัน ที่ถือเป็นยุคทองของปาเลสไตน์ในช่วงยุคสัมฤทธิ์ตอนกลาง สมัย 2 (ข) คือราวๆ 1750-1500 ก่อน ค.ศ. บรรดาเจ้าชายของแผ่นดินส่วนใหญ่ ของซีเรีย-ปาเลสไตน์ซึ้งเป็นยุคต้นของชาวฮึกซอส ได้ก่อสร้างป้อม ปราการขนาดมหึมาขึ้นหลายแห่ง ทำจากงานดินหรือที่เรียกว่าทีรร์พีซี และเริ่มก่อสร้างจักรวรรดิ์ขึ้นทางตะวันตก ดังนั้นเมือง ฮาเชิร คัทนะ และอเล็บโป จึงปั้นศูนย์กลางแห่งอำนาจ ซึ่งร่วมสมัยกันกับยุคของ มารี ณ ดินแดนเมโสโปตาเมีย ยันทีน อัมมู มีอำนาจปกครองอยู่ ณ เมือง บายบลอส ราชวงศ์ที่ 15 ของอียิปต์ตรงกับปี1678-1590ก่อน

ค.ศ. ชาวฮึกซอสผู้ยิ่งใหญ่ ใช้ระบบเจ้าที่ดินเป็นอำนาจในการปกครอง ทั่วทั้งปาเลสไตน์และอียิปต์ จวบจนถึงปลายช่วงตอน 2 (ค) ของยุคสมัย นี้คือราว 1650-1500 ชาวสุรเรียนจึงหลั่งไหลเข้าสู่ดินแดนปาเลสไตน์

1500-1400 ยุค ยุคสัมฤทธิ์ตอนปลาย ลาย สมัยที่ 1 1

ซีเรีย-ปาเลสไตน์ ตกอยู่ใต้อำนาจการปกครองของบรรดา กษัตริย์ผู้ทรงเป็นขุนศึกของราชวงศ์ใหม่ของอียิปต์ กษัตริย์ ทุทโมซิส ที่สาม (1504-1450) ได้ทรงสถาปณาการปกครองทางการเมืองไปทั่ว ซีเรีย การเขียนด้วยการสลักข้อความในคำนำ บนแผ่นหินเป็นอักษร หรือพยัญชนะต้นแบบของชาวคะนาอาน เป็นไปอย่างกว้างขวางตาม รอพยัญชนะตนแบบ ที่เริ่มมีปรากฏให้เห็น

1400-1200 ยุคสัมฤทธิ์ตอนปลาย สมัยที่ 2

ซีเรีย-ปาเลสไตน์ คงอยู่ภายใต้การปกครองของอียิปต์ ตลอด รัชสมัยของกษัตริย์อะมีโนฟิสที่สาม (1417-1379)แต่การบริหารการ ปกครองจักรวรรดิ์ค่อยๆเสื่อมสลายลงเป็นลำดับในรัชสมัยของกษัตริย์ อัคเคนนาเทน (1379-1362)

ยุคสมัยนี้หรือที่เรียกว่า ยุค อมัรนา ดูเหมือนจะมีการส่อง

ประกายให้เห็นถึงการติดต่อสื่อสารกันในระดับนานาชาติ โดยเฉพาะ

อย่างยิ่งในพระราชสาร หนังสือและจดหมายต่างๆของบรรดาอุปราช ใหญ่น้อยของซีเรียที่มีไปถึงอียิปต์ พลเมืองของชาวซีเรียนจึงเป็น

เผ่าพันธุ์ผสมระหว่างชาวคะนาอาน อโมไรท์และชาวฮูเรียน สังคมจึง เป็นแบบเจ้าที่ดิน มีระดับชนชั้น ซึ่งคนชั้นสูงมีรถม้าศึกคอยควบคุม ข้าทาสบริวาร โดยแทบจะไม่มีชนชั้นกลางเลย พลเมืองในส่วนหนึ่ง ตั้งตนเป็นกองกำลังคอยปล้นสะดมโดยมีทหารรับจ้างเป็นผู้ควบคุม กองกำลัง ซึ่งรู้จักกันในนาม อาพิรู นายทหารรับจ้างมืออาชีพของ พวกเขาเหล่านี้มักใช้กำลังทหารเข้ายึดเมืองต่างๆหรือก็คอยปล้นฆ่า ตามแถบชนบท ยูการิตเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่โตเมืองหนึ่งของ แผ่นดินคะนาอานในช่วงศตวรรษที่ 14 และที่ 13 เปลี่ยนมือกัน ครอบครองระหว่างชาวอียิปต์กับชาวฮิทไท นักประวัติศาสตร์มี หลักฐานถึงการแลกเปลี่ยนเอกสารทางการฑูตกันระหว่างชาวอียิปต์ กับชาวฮิทไท โดยกระทำกันระหว่างกษัริย์ของทั้งสองแผ่นดินคืออัมมิชทัมรุ ที่ 1 (ราว1350) แห่ง อุการิติก กับ นิกมัดดาที่ 2(ราว1365-1325) นับจากศรรตวรรษที่ 14 เป็นต้นมา มีบทลำนำและตำราต่างๆ ที่เป็นเรื่องเทพนิยายจากอูการิต เขียนขึ้นด้วยตัวอักษรลิ้มที่ดัดแปลงมา จากพยัญชนะของชาวคะนาอาน หลักฐานเหล่านี้รวมเอารอบปี หรือการนับวงรอบของบาอัลและอานัดเอาไว้ด้วย และยังมีตำราของ คีเรดและดาเนล ณ เมืองอูการิตและโดยทั่วไปในแผ่นดินคะนาอาน ในช่วงยุคสมัยนี้ หัวหน้าของบรรดาเทพเจ้าของแพนธิออน คือ เอล ผู้สร้างฟากฟ้าและแผ่นดินและบรรดาพวกพระมีการตั้งสภาของ บรรดาเทพเจ้าต่างๆนั่นคือ บะอาลฮัดดู ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งพายุรุ่น เยาว์ และกษัตริย์ผู้ทรงปรีชาสามารถของบรรดาเทพเจ้าอัชชีระฮ์อีลาด ซึ่งเป็นมเหสีของเอลและเป็นเทพเจ้าหรือเจ้าแม่ นั่นคืออานัด ซึ่ง

เป็นเทพเจ้าของสงครามล้างเลือดและเป็นชาวสตรีแห่งสวรรค์ชั้นฟ้า การค้าระหว่างประเทศเจริญรุ่งเรื่องขึ้น ยุค สัมฤทธิ์ตอนปลาย